[ภาพลวงตา]บทที่ยี่สิบสาม (ใกล้เข้ามา)

หยิ่งเก็บแม็กกาซีนของเสบียง แล้วกลับไปที่ทางเข้า “怪ชุดแรกไม่เยอะ ระวัง怪ที่ล่องหน” หลังสรุปไป ชุด怪ที่สองก็มาถึง… 怪ชุดสองจัดการง่ายมาก เพราะตาของ怪จะส่องแสง ทำให้สามารถจำแนกได้ง่ายในความมืด เมื่อ怪โผล่หัวออกมา ก็ถูกกระสุนสาดจนเป็นชิ้น… การผ่าน怪ชุดสองไปอย่างง่ายดายทำให้ทุกคนโล่งใจ หยิ่งก็ยังคงพกแต่แม็กกาซีนเสบียง… 怪ชุดสามเข้ามาอย่างรวดเร็ว หยิ่งได้ยินเสียงเบาๆ รอบตัว เสียงนั้นดังขึ้นและถี่ขึ้น รู้สึกมีเยอะมาก… เหียนยิงสาดไปยังความมืด แต่ไม่โดนแมลงสักตัว กำลังหงุดหงิด “หยิ่ง นี่มันอะไรกัน…” หยิ่งไม่ตอบ แค่เอาปืนวางขนานกับพื้นราบของทุ่งนาข้างนอก แล้วเหนี่ยวไก เพลิงปากกระบอก M60 พุ่งออกมา หยิ่งคอยปรับปากกระบอก ปรากฏแสงจากการตายของ怪ในความมืด ทำให้สว่างทันที… เหียนและหยูก็เห็นชัดแล้วว่าเป็นอะไร แมงมุมจำนวนมากยืนเข้าแถวสองแถว คลานสลับกันมุ่งไปที่ประตูหอ… หยิ่งดีใจที่การตัดสินใจก่อนหน้านั้นถูกต้อง ยิงราบตามพื้นทำให้怪ส่วนใหญ่บาดเจ็บ ในช่วงเปลี่ยนแม็กกาซีน เหียนและหยูก็วิ่งไปที่ประตูและกำจัด怪ที่เหลือ… “ยินดีด้วย พวกคุณผ่านไปถึงชั้นสองได้สำเร็จ” ผนังรอบๆ เริ่มส่องแสงจ้า ทำให้ตามองแทบไม่เห็น รอให้แสงกลับสู่ปกติ ทั้งสามถูกส่งไปยังชั้นสอง เมื่อเทียบกับชั้นหนึ่ง นอกจากไม่มีประตูแล้ว ก็ไม่มีอะไรแตกต่าง สีพื้นหลังเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ไม่รู้蟲พวกนั้นจะปีนผนังได้หรือเปล่า” หยูกังวลพูด “แน่นอนว่าจะปีนได้…” หยิ่งพูดอย่างมั่นใจเวลารอในคลื่นแรกของชั้นที่สองยาวกว่ามาก สามคนมีเวลาคุยกันสักหน่อย ชำเลียงตาของพวกเขาหยุดอยู่ที่เสบียงบนเนินกลางหอคอย ใจดีขึ้นเยอะ…

"ถ้ามีมือระเบิดติดไฟหรือระเบิดส่องสว่างคงจะง่ายกว่านี้เยอะ" ย่านเปลี่ยนแมกกาซีนกล่าว

"ใช่เลย ไม่คิดว่าดันเจี้ยนจะซับซ้อนขนาดนี้ และนี่ถือว่าง่ายที่สุดแล้ว ไม่รู้ว่าดันเจี้ยนสำหรับคน 10 คนจะบ้าแค่ไหน…" อิงตอบ ขณะที่หยู่กำลังจ้องออกไปที่ความมืดนอกหอคอย…

ชั้น 2-6 ต่อมาก็ถือว่าสบาย ใช้ความสูงของหอคอยช่วยต้านการโจมตีของพวกแมลง ในความจริงแมลงไม่เพียงแต่ปีนกำแพงได้แต่ยังบินได้ด้วย…

"ไม่ถูก…" อิงมองนาฬิกา เตรียมตัวนานถึง 30 นาที

"ใช่" ย่านก็ลองมองเช่นกัน "คลื่นแรกเริ่มยังมีเวลาแค่ 10 นาที ชั้น 2-6 ต่อมาก็ยาวที่สุดแค่ 5 นาที สั้นที่สุด 1 นาที…"

หยู่ซึ่งพูดน้อยมาตลอดเริ่มพูด "หรือว่าโจมตีบอสกำลังจะมาถึง"

"นั่นคงน่ากลัวมากเลยนะ…"

อิงเรียกย่านและหยู่มาที่กลางหอคอย ตอนนี้เสบียงสามารถเรียกว่าเป็นภูเขาได้แล้ว

อิงแบ่งขวดเลือดแดงขนาดใหญ่ กลาง เล็ก ให้แน่ใจว่ารอดชีวิตในด่านเจ็ด แมกกาซีนสากลทั้งหมดให้ตัวเอง เหลือเพียงขวดสีน้ำเงินบนพื้น อิงไม่ได้แบ่งรู้ดีว่าไม่มีใครใช้สิ่งนี้…

"10:12…" ไม่มีใครพูด เสียงเคลื่อนไหวจากนอกหน้าต่างได้ยินเลือนลาง

"4:58…" ทั้งหอคอยเริ่มโยก มองออกไปก็ไม่เห็นอะไร

"1:00…" ไม่มีใครพูด เสียงภายนอกเงียบ เงียบจนเหลือเพียงเสียงชีพจร

เมื่อเลขบนหน้าปัดนาฬิกาเป็นศูนย์ ทั้งสามลุกขึ้นทันที หยิบปืนกวาดไปที่ความมืดนอกหน้าต่าง…