เพื่อสร้างสังคมที่กลมเกลียว ข้าพเจ้าได้ลอกบทกวีบทหนึ่ง…
ขอมอบบทกวีให้ทุกคน: อย่าโกรธ ชีวิตเป็นเหมือนละคร เพราะมีบุญพาวาสนาพบกัน การช่วยเหลือกันจนแก่ชราไม่ง่ายนัก เราควรจะให้ความสำคัญมากขึ้นหรือไม่? การโกรธเรื่องเล็กน้อย พอหันมาคิดก็ไม่จำเป็นหรอก คนอื่นโกรธฉันไม่โกรธ การโกรธจนป่วยไม่มีใครทดแทนได้ ถ้าฉันโกรธตาย ใครจะพอใจล่ะ ยิ่งกว่านั้นยังเสียกำลังใจและเปลืองแรงอีก เพื่อนบ้าน ญาติพี่น้องอย่าไปเปรียบเทียบ เรื่องเล็กๆ ของลูกหลานให้เขาจัดการเอง เพลิกเพลินและทุกข์ร่วมกัน มนุษย์ต่างก็อิจฉาคู่ชีวิตที่ดี
