ชีวะวิกฤติแห่งอนาคต บทที่สาม ความตายเซี่ยงไฮ้ 1

ทางด่วนไม่ได้โม้! หลังจากที่ผมและพี่ชายกับน้องชายสลับกันขับรถและนอนในรถ ในที่สุดก็กำลังจะถึงเซี่ยงไฮ้! เมืองเล็กๆ ใกล้ๆ เซี่ยงไฮ้ทั้งหมดถูกทิ้งร้าง... “ไม่ถูก! ถ้าเซี่ยงไฮ้ยังไม่พัง เมืองรอบๆ คงไม่เงียบแบบนี้! หรือว่าเซี่ยงไฮ้ก็ถูกไวรัส感染?” ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว! อยู่ดีๆ ข้างหน้ามีสิ่งมีชีวิต! เป็นคนหรือซอมบี้? ผมเปิดแตร “ปิ๊ป~ปิ๊ป” เธอโบกมือ ดูเหมือนจะเป็นคน! “พี่ชาย! มีผู้รอดชีวิต!” “อะไรนะ? ผู้รอดชีวิต? เอาไปดูสิ.” รถจอดอยู่หน้าผู้หญิงสวยคนหนึ่ง “สวัสดี~คุณผู้หญิง! มีอะไรให้ช่วยไหม?!” “พาไปเซี่ยงไฮ้!” “พอดีทางเดียวกันเลย ส่งไปให้!” พี่ชายรีบพูดตรงหน้าผม (แม่งเสียการดีไม่เปลี่ยน) ผู้หญิงขึ้นนั่งนิ่งข้างคนขับ “ปัง” ปิดประตู สตาร์ทรถ ปึ๊ง~ “ขอถามหน่อยค่ะคุณผู้หญิงชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ แต่งงานยัง? มีแฟนแล้วหรือยัง? บ้านอยู่ที่ไหน? พ่อแม่ชื่ออะไร?” “พี่ชาย นายกำลังเช็กบ้านเรือนใช่ไหม?” ผมซึ่งฟังอยู่ข้างๆ เริ่มหงุดหงิดพูดออกมา “เวร! พี่ชายนายจีบผู้หญิงเรื่องอะไรเกี่ยวกับนาย?” “ฉันบอกแล้ว! หึ!” ตอนนี้ผู้หญิงเริ่มพูดบ้าง “ฉันชื่อหลินซวน” “หลินซวน? ชื่อคุ้นมาก!” “ฉันบอกพี่แล้วนะ! วิธีนี้มันเอาท์แล้วนะ?” “ไอ้หนู ขับรถของนายสิ! แล้วอย่ามาเพิ่มความวุ่นวายให้พ่อฉัน!” พี่ชายโกรธแล้ว ผมนั่งขับรถเงียบๆ ไม่ตอบ “คุณผู้หญิงมีแฟนแล้วหรือยัง?” “นี่…” ผมกำลังจะพูด พี่ชายปิดปากผมทัน… “อันนี้…จริงๆ ไม่มี… เรียบร้อยแล้วทั้งหมดที่อยากถาม นายยังอยากจะ...ฉันไม่ได้หรอ?” ตอนนี้พี่ชายปิดปากเงียบแล้ว “พี่ชาย! ข้างหน้านั่นซอมบี้!” เตรียมอาวุธ เนื่องจากวางฝากระโปรงรถลง พี่ชายยก M60 ยิงอย่างบ้าคลั่ง “ตับ~ตับ~ตับ” ปลอกกระสุนตกลงมา ปรากฏว่าซอมบี้โดนยิงจนเป็นรังผึ้ง... “มันส์!” พอเข้าเมือง เห็นว่าเซี่ยงไฮ้พังแล้ว! ดูฝั่งตงปู ฝั่งซีปู ไม่มีชีวิตเหลือ... ทั้งหมดกลายเป็นซอมบี้! ผมขับรถเข้าที่จอดรถกลางเมือง… “คุณผู้หญิงไปไหนล่ะ?” พี่ชายตะโกนเสียงดัง “ไปไหน? ผู้หญิงยังไม่สูญพันธุ์นะ!” “ฉันบอกน้องสอง! ทำไมชอบเถียงกับพี่ฉันตลอด?” น้องชายหัวเราะอยู่ข้างๆ “ฉัน…” “ปัง” เสียงปืน! มาจากห้องน้ำ! พวกเรารีบวิ่งไป… เห็นผู้หญิงถือปืนพกยิงหัวซอมบี้ “ว้าว! สาวคนนี้เก่งจริง! ฉันชอบ!“ฉันดูเหมือนเธอชอบขนมปังสองก้อนข้างหน้าเลยใช่ไหม…” ฉันยิ้มเจ้าเล่ห์… “อืมอืม! รู้สึกเหมือนกัน…” หนุ่มน้อยคนที่สาม… สาวสวยคนนั้นเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ… “คืนปืนให้เธอ.” “เก็บไว้ป้องกันตัวเถอะ” ทั้งสามคนพูดพร้อมกัน “คุณหลินฝึกตรงนั้นมาหรือเปล่า? แรงกว่าที่คิด!” หนุ่มน้อยคนที่สามถามด้วยความสงสัย “ฉันจบจากโรงเรียนตำรวจมณฑลปักกิ่ง” “ว้าว! อย่างงี้ก็หมายความว่าเธอเป็นรุ่นพี่ของฉันใช่ไหม?” “คุณก็จบจากที่นั่นเหรอ?” “ใช่! ถ้าไม่ติดเรื่องบางอย่าง ฉันก็คงเข้าทีมเสือบินไปแล้ว!” พูดจบก็จ้องมาที่ฉันอีก… “โอ้ย! จ้องอะไรอยู่! กลับไปคุ้มครองพี่ชายเธอ ดีกว่าไหม? เรียนฟรีให้เปล่าเนี่ย!” “หยุดเถอะ! ถ้าเถียงอีกจะลากออกไปให้ซอมบี้กิน!” พี่ชายคนโตพูดอย่างไม่อดทน… “พี่ชาย หาอะไรตั้งตัวสักหน่อยเถอะ!” “ไปชั้นบนกัน!” พอขึ้นไปถึงห้องโถงก็ได้ยินเสียงคราง “แม่งนี่ช่างน่ารำคาญ” เวลาลั่นไกปืนพูดไปด้วย “เกือบทั้งโลกก็เป็นแบบนี้ จะไม่น่ารำคาญได้ยังไง?” สาวสวยคนนั้นพูดด้วยความเป็นมิตร “อะไรนะ เธอว่าคไวรัสนี้แพร่ไปทั่วโลกได้?” “แน่นอนสิ!” ฉันรู้สึกประหวั่นใจ… เมื่อมาถึงห้องโถง ซอมบี้ไม่กี่ตัวก็คราง… “แม่ง! ฟังเสียงนี่ไม่ชอบเลย!” “ปั้ง~ ปั้ง!” ทันทีที่ทั้งสองตัวไม่เป็นกระแสหลักก็ถูกยิงตายโดยปืนของฉัน! “เฮ้… เฮ้! มีไฟฟ้าแล้ว! ไม่ต้องปีนบันไดอีกต่อไป!” พี่ชายคนโตดีใจสุดขีด… เปิดลิฟต์มีซอมบี้หลายสิบตัววิ่งออกมาอย่างรวดเร็ว! “ช่างมัน! ชีวิตสำคัญกว่า! ตับตับตับ…” “ดูเหมือนเดี๋ยวต้องอาบน้ำแล้ว! เต็มไปด้วยก้อนเนื้อ! แม่ง! น้องชาย! ยิงไม่ได้บอกฉันสักคำ!” “โอเค! บ่นทำไม? ถ้าโดนกัด จะยิ่งแย่กว่านี้! ขึนไปยังชั้น 50 ห้องหรู…” “เฮ้เฮ้ ยังมีน้ำร้อนให้! จะอาบแล้ว!” ทันใดนั้นซอมบี้ผู้หญิงพุ่งขึ้นมาจากในน้ำ “ซอมบี้!” พี่ชายคนโตวิ่งออกมาโดยไม่ใส่กางเกง… “อ๊ะ! คนลามก!” ฉันหยิบปืนเข้ามา… ปั้ง! ยิงที่หัวซอมบี้ผู้หญิง! “ฉันบอกเลย พี่เจ๋งมาก! ไม่ใส่กางเกงวิ่งออกมา! ไม่กลัวหน้าอินเทรนด์เลย” “ชีวิตสำคัญ! หน้าอินเทรนด์น่ะไม่สำคัญ” พูดไม่ออก… จัดการศพเรียบร้อย! ฉันอุ้มซอมบี้ผู้หญิงออกไปข้างนอก แม้จะไม่เน่าและไม่เหม็น… แต่จากชั้น 50 ยังคงเป็นเนื้อสับ! พอโยนลงไปก็มีซอมบี้มาแย่งกิน… “เพื่อนก็ต้องกิน…” หลังจากจัดที่พักในเซี่ยงไฮ้เรียบร้อย พวกเราสี่คนกินข้าวกัน… วางแผนสำหรับวันพรุ่งนี้ จบบทที่สาม