เอสเซ้นส์ 《คำสำนึกแห่งฤดูใบไม้ร่วง》บทที่ 1: ฝนแห่งการพรากจาก

“ฉันไม่ชอบคุณตั้งแต่แรกแล้ว”\ เธอพูดกับฉันแบบนี้ วันนั้นเขาแสดงความประหลาดใจที่อยากเจอฉัน และบอกว่าไม่อยากไปที่ที่มีคนเยอะ แค่อยากอยู่ในโบสถ์ที่ไม่มีใคร เพื่อมอบช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์ให้ฉัน และดูพระอาทิตย์ตก เธอกล่าวแบบนั้น…………\ ไม่นาน ฝนตก ละอองน้ำเย็นเฉียบ ตกลงมาอย่างไม่มีปรานีใส่คนสองคนที่ไม่ได้กางร่ม ทำให้เสื้อผ้าของเราชุ่มไปหมด แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น เธอก็ยังยืนตรงนั้นไม่ขยับไปไหน\ อิทสึกุ: “กิ?”\ ริงกิ นี่คือชื่อของเธอ\ กิ: “อืม อิทสึกุ”\ ซารุเซะ อิทสึกุ นี่คือชื่อของฉัน\ กิ: “ฝนจะหยุดเมื่อไหร่”\ อิทสึกุ: “…มันต้องหยุด แม่ง จะมีฝนตกไม่หยุดตลอดไปเหรอ ไปข้างในเถอะ เดี๋ยวเป็นหวัด”\ กิ: “ไม่เป็นไร แบบนี้ก็พอแล้ว!”\ อิทสึกุ: “…?”\ กิ: “ฉันขอโทษ”\ อิทสึกุ: “เอ่อ เป็นอะไร…อยู่ๆก็มาบอกขอโทษ…”\ กิ: “ขอโทษ”\ จนถึงตอนนี้ เราสองยังเหมือนปกติ เธอยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนกับฉันเหมือนเคย ในช่วงสองปีครึ่งที่เราคบกัน มันเหมือนยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ฉันไม่เข้าใจเลย ได้แต่จ้องตาเธออย่างงงงัน\ กิ: “ฉันทนไม่ไหวแล้ว ดังนั้นเรา…เลิกกันเถอะ?”\ อิทสึกุ: “กิ…”\ กิ: “เลิกกันเถอะ…”\ อิทสึกุ: “คุณพูดว่า…อะไรนะ…คุณล้อเล่นใช่ไหม…?”\ เธอไม่ได้ยิ้ม\ กิ: “หลังจากนี้ ฉันจะลืมทุกอย่างเกี่ยวกับอิทสึกุ… ดังนั้น อิทสึกุ คุณก็ลืมฉันด้วยนะ…”\ อิทสึกุ: “ทำไม…?”\ แล้วเขาก็เบือนสายตาออกจากฉัน\ กิ: “ตั้งแต่แรก…ฉันไม่ชอบคุณแล้ว…”\ พูดจบ เธอก็หมุนตัวจากไปเหมือนกับบินฉันวิ่งตามไปถือมือเธอ แต่เขากลับมองฉันด้วยแววโศกเศร้า\ กิ: “บาย”\ ทิ้งแค่คำพูดนี้ไว้ มองร่างเธอจากไป ฉันกลับไม่สามารถก้าวตามไปได้ ในฝนที่ตกหนัก มีเพียงฉันคนเดียวที่เหลืออยู่ จนถึงตอนนี้ ฉันยังเหมือนฝัน ไม่รู้สึกถึงความเป็นจริง ความเจ็บปวดจากการอกหักมาถึงไวมาก จิตใจว่างเปล่า ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ก็ยังยืนอยู่กลางฝน ฝนฤดูหนาว เย็นและชื่นใจ ความหนาวอย่างทะลุถึงกระดูกทำให้ฉันสัมผัสถึงความสูญเสียเหมือนถูกเจาะรูอยู่กลางอก