เอสเซ้นส์ 【นักสืบลึกลับ】《เส้นทางไร้สิ้นสุด》บทที่ 1 (ตอนจบ) แฟนสาวที่หายไป

บทที่หนึ่ง (ต่อ) ฤดูร้อนกับเดือนว์มีสีหน้าสับสน เดือนไปรู้สึกมองจดหมายแล้วพูดว่า “อืม…จื่อเฉิน นี่หมายความว่าอะไรล่ะ?” จื่อเฉินมองเดือนว์แล้วหัวเราะ “ฮ่าฮ่า เดือนว์ เธอมักฉลาดไม่ใช่เหรอ? คราวนี้โดนความตื่นเต้นทำให้สติไม่อยู่เหรอ? ฮ่าฮ่า โอเค ฉันจะอธิบายให้พวกเธอฟังเอง” จื่อเฉินวางจดหมายไว้ตรงกลางแล้วเริ่มวิเคราะห์อย่างละเอียดให้พวกเขาฟัง “ก่อนหน้านี้พวกเธอก็พูดแล้วว่าน้องสะใภ้ชอบอ่านนิยายสืบสวน ดังนั้นฉันจึงสรุปว่านี่เป็นเพียงเรื่องเล่นตลกที่น้องสะใภ้ทำกับพี่ฤดูร้อนในวันวาเลนไทน์เท่านั้น เหตุผลที่คิดเช่นนั้นก็เพราะตัวเลขสี่ชุดนี้!” “ตัวเลข?” “อืม แถวแรกคือ x1224832 ฉันพูดแล้ว เครื่องหมายคูณ เราสามารถมองเป็นการคูณ ดังนั้นนี่คือน้องสะใภ้ให้คำใบ้เรา: 1x2=2, 2x2=4, จนถึงสุดท้าย 4x8=32 ทุกตัวล้วนเป็นผลลัพธ์จากการคูณกับตัวเลขก่อนหน้า” ตอนนั้นเดือนว์ดูเหมือนจะเข้าใจทันที “โอ้~ แถวล่าง 1x3 เอ๊ะ? ต้องไม่ใช่สี่เหรอ?” “ต้องบวกต่างหาก!” ฤดูร้อนก็เริ่มเห็นเงื่อนงำ “1+3=4, 4+3=7…แบบนี้!” “อืม ถูกต้อง” จื่อเฉินพูดต่อ “ส่วนอีกชุดล่างคือการลบ! 1-5=-4 เราไม่ต้องสนใจเครื่องหมายลบ สุดท้ายชุดนี้ก็แก้ไขได้เช่นกัน” แม้ฤดูร้อนจะรู้ความหมายของตัวเลข แต่ก็ยังไม่เข้าใจบางจุด “นั่นก็ไม่ได้บอกอะไรเลยนิ!” “ใช่~” เดือนว์ตอบ “ไม่ ไม่ ฮ่าฮ่า เดือนว์ พี่ฤดูร้อน ลองเอาตัวเลขจากชุดที่สองเป็นต้นไป สองตัวสุดท้ายในแต่ละชุดคำนวณตามวิธีการคำนวณของชุดนั้นสิ…” เดือนว์มองแล้วเข้าใจทันที “521! ฉันรักคุณเหรอ?” “ถูก! ชุดที่สอง 2+3=5, ชุดที่สาม 1-3=2, ลบเครื่องหมายลบไป, ชุดที่สี่ 1 ดังนั้นนี่คือตัวเลขรักฉันของฉัน 521 ดังนั้นสรุปว่ามันไม่ใช่การลักพาตัว แถมรูปหัวใจก็ล้อมรอบตัวเลขสี่ชุดนี้ด้วย” เดือนว์ข้างๆร้องด้วยความตื่นเต้น “ฮ่าฮ่า! จื่อเฉิน! คุณเจ๋งมาก!” “แต่…สถานที่ล่ะ?” ฤดูร้อนถาม “ง่ายมาก แค่ดูจดหมายนี้ มี 6 ย่อหน้า ตัวเลขรหัสคือ 90000-5, ลบเครื่องหมายลบ ตัวเลขก็มีหกตัว นี่บังเอิญไหม? คำตอบคือไม่! 9 อยู่ในย่อหน้าแรก ดังนั้นหมายถึงย่อหน้าแรก ตัวอักษรที่เก้าของย่อหน้าแรกคือ 'รัก' จากนั้นก็เป็นศูนย์ทั้งหมด ก็ไม่มีตัวอักษรต่อและสุดท้าย -5 เครื่องหมายลบสามารถเข้าใจได้ว่าให้อ่านย้อนกลับ ดังนั้น ตัวอักษรรองตัวที่ห้าคือ 'ผล' ดังนั้น สถานที่ก็คือ 'คาเฟ่ไอผล' ของพวกเราที่นี่! และเวลาเองก็ได้บอกแล้ว ว่าสิบเอ็ดโมง ทุกอย่างชัดเจนแล้ว Xia Tian ชื่นชม Zi Chen อย่างมาก “555 Zi Chen! ไม่เลวนะ!” “โอ้! พี่ อย่าเพิ่งชมเลยนะ! ตอนนี้ก็สิบโมงครึ่งแล้วนะ!” Yue'er ยิ้มมอง Xia Tian “อะ!! ใช่ละ! ขอตัวก่อนนะ Zi Chen!” บทที่หนึ่ง: จบ