บทที่ 2: ความลับที่ไม่รู้! คลื่นความสั่นสะเทือนในยามค่ำคืน!
ฤดูหนาวยังไม่ผ่าน ในยามค่ำคืน เมือง B ถูกปกคลุมด้วยหิมะสีเงิน มีคนสองคนกำลังมองไปรอบๆ ที่สถานีรถไฟใต้ดิน พวกเขาสวมเสื้อโค้ทสีดำ รอรถไฟใต้ดินเข้ามา เวลาผ่านไปทีละวินาที ในบรรดาพวกเขา มีบางคนที่เริ่มไม่อดทน จับบุหรี่จากกระเป๋าขึ้นมาสูบ ไม่ช้า ทางเดินรถไฟใต้ดินที่มืดมิดก็มีแสงเล็กๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ แสงนั้นจึงเพิ่มมากขึ้น รถไฟใต้ดินมาถึง คนที่สูบบุหรี่ทิ้งบุหรี่ลงพื้นและเหยียบมัน
“ซี——คา”
“ซิ……”
คนทั้งสองขึ้นรถไฟใต้ดิน หาเก้าอี้นั่ง มองไปรอบๆ ไม่มีคนมากนัก ใช้เสื้อห่อหุ้มร่างกายไว้ เพราะดึกแล้ว บนรถไฟใต้ดินจึงมีคนน้อย มีเพียงชายกลางคนสองคน ผู้หญิงหนึ่งคน และวัยรุ่นสามคน รวมถึงจื้อเฉินด้วย หลังจากผ่านสถานีหนึ่ง มีคนลงจำนวนน้อย จื้อเฉินไปห้องน้ำ
คนสองคนที่สวมเสื้อโค้ทยืนมองไปรอบๆ แล้วลุกขึ้นนิ่ง
“อย่าใครเคลื่อนไหว!!”
“อะ?!” ผู้หญิงร้องตกใจ
“ปากเงียบ! ผู้หญิง!!” พูดไป หยิบปืนจากอกชี้ไปที่หัวผู้หญิง “ฮ่าฮ่า…อย่าตื่นเต้นไปนะ~” ตอนนั้นบนรถเหลือเพียงพวกเขาสองคนกับคนอื่นอีกสามคน รวมจื้อเฉินเป็นสี่คน อีกคนหนึ่งก็หยิบปืนออกมาควบคุมอีกสองคน
จื้อเฉินออกมาจากห้องน้ำ มองผ่านกระจก เห็นเหตุการณ์ตรงข้ามประตู หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา “ฮัลโหล… 110 ใช่ไหม?”
“ซิ……” รถไฟหยุดที่สถานี
คนสองคน จับปืนชี้ไปที่สามคน เดินไปที่ประตู เมื่อทั้งสองลงรถ ก็รีบวิ่งหนี จื้อเฉินวิ่งออกจากห้องน้ำ มองตามหลังทั้งสอง รู้สึกสงสัยในใจ “ปล้นหรือ? แต่ว่าแค่ชี้ปืนใส่พวกเขาเอง” รถไฟก็ออกตัวอีกครั้ง…
วันรุ่งขึ้น จื้อเฉินกำลังกินอาหารเช้า โทรทัศน์รายงานข่าว: ข่าวล่าสุด คืนเมื่อวานผู้โดยสารรถไฟค่ำที่เมืองนี้ถูกปล้น ผู้ต้องสงสัยตำรวจกำลังติดตาม
จื้อเฉินวางตะเกียบลง “อือ…นี่ไม่ใช่รถไฟที่ฉันนั่งเหรอ? แก๊งปล้นไม่ได้ปล้นนี่? ทำไมล่ะ?”
ติดตามต่อ…
