ฝนไฟที่ร่วงโรยในท้องฟ้าลอยลงมาพร้อมกับดอกเบญจมาศสีแดงเลือด ด้านบนพื้นเย็นเยือก เด็กหนุ่มคุกเข่าล้มลง ใบหน้าเละเทะ ช่วงเช้าของไอร์แลนด์มืดหม่นและชื้น
เสียงหัวเราะเฉียบขาดสะท้อนกลับขึ้นมา ภายในแดนโปร่งใสโดยรอบของปีที่เหลือ ร่างเงาสีดำกระจายออกไปทุกทิศทาง กระแสลมปั่นป่วน แก้วคริสตัลโปร่งใสแตกกระจายเต็มพื้น อากาศอันสง่าราศีสะท้านใจ\“ไปกันเถอะ ไม่ใช่สุขสงบ!” ขนเปลือกและโลกยืนขึ้น ถือปีกก้าวย่างขึ้น\แก้วแตกกระจัดกระจาย พร้อมกับกระแสลมคลั่ง พื้นเริ่มสั่นสะเทือน หมอกดำไม่มีนับถูกครอบงำท้องฟ้า แสงแดดค่อย ๆ ถูกตัดออก ร่างเงาผ่านแสงเพียงเส้นเดียวลอยลงมา เสื้อผ้าสะอาดติดกับใบหน้า ตาสีเลือดจ้องมองทุกสิ่ง
“เฮ้ จะหนีใช่ไหม ทุกคน ลืมบอกไปนะ ข้าชื่อไฟพิโรธแห่งบาปเจ็ดประการ” ไฟพิโรธเหม่อลอย ไม่แม้แต่จะดึงดาบ กอดแขนตัวเอง
“หลีกทางหน่อยนะ เด็กน้อย!” โลกชักใบมีดออก แตะเพียงก็พร้อมโจมตี
“รอหน่อยนะ สาวใหญ่ผู้สวย!” รอยยิ้มเจ็บปวดเต็มใบหน้าเด็กหนุ่มไฟพิโรธ สีกลืนดำไหลไปตามฝักดาบในมืออย่างช้า ๆ ความร้อนพุ่งกระหน่ำ ทุกสิ่งรอบตัวกลายเป็นฝุ่น\“จบ!” เปลวไฟทองคำลุกโชนเต็มสองตา ดึงดาบแรงดันมหาศาลทั้งหมดทั่วบาร์แตกกระจาย พังพินาศกระจัดกระจาย พื้นดินสั่นสะเทือน เลือดสีแดงที่ใบดาบเริ่มหยด ๆ เหมือนไม้หักหนึ่งสามส่วน ใบดาบของไฟพิโรธซึมเข้าไปในร่างปีกของโลก เลือดพุ่งกระจาย เสียงดังสนั่นฉีกทะลุม่านอากาศ แสงวาบฉีกทะลุความว่าง
“เหลือเพียงเจ้าแล้ว เด็กหนุ่ม!” ปีกหยุดนิ่งนั่ง มือทั้งสองดึงดาบ มือซ้าย "อิจฉา" มือขวา "ความปรารถนา" แดนพลังพุ่งออกมา การสู้รบเต็มพื้น โลหะคร่ำครวญ
“ไม่ธรรมดาเลยนะ” ไฟพิโรธหายไปในความว่าง ม่านน้ำตาวงเอื้อมมุมดำ
ในตอนนี้ ความตายสั่นสะเทือนบนฟ้า ส่งร่างเงาสีดำลงมา ความปรารถนา – ภาษามังกร" กาลเวลาบิดเบี้ยว พื้นสั่นฟ้าร้องและไฟกระจายไปทั่ว แสงไฟและแสงฟ้าแลบไหล ก้อนหินคลั่งและเศษหินลอยขึ้น ปีกก้าวไปข้างหน้า กระแสไฟทองลุกลามสู่ท้องฟ้า ไฟพิโรธผลักมือ ข้ามก้าวไปข้างหน้า เตะกลางอากาศ ปีกลอยขึ้น\"ฉับ!" แสงวาบตัดทุกสิ่ง พุ่งทะลุความว่าง ทำลายบ้านรอบตัวทั้งหลาย ปีกร่างเต็มไปด้วยเลือด ทุกพื้นดินร้อนระอุ ทุกสิ่งลุกไหม้ กลายเป็นผงฝุ่น“อักษรลับ–รัตติกาล” ราชันย์แห่งปีที่残年ต่อจากนั้นก็ร่ายอักษรลับ ลมพายุโหมกระหน่ำ เปลวไฟสีดำเผาเมืองทั้งเมือง เศษโลหะจำนวนมากบินกระจัดกระจาย มากราวกับการยิงด้วยปืนกล
พื้นดินหมุนไปพลิก เปิดออก เศษหินกระเด็นออกอย่างรุนแรง “ฆ่า!” เสียงมังกรปรากฏขึ้นที่หลังปีก ใบมีดและเงาดาบสะท้อนกระจายออกไป เงียบสงัด
ในวินาทีถัดมา พังทะลุทันที รอยแตกลึกจนมองไม่เห็นก้นขยายไปหลายร้อยเมตร หินถล่มกลายเป็นฝุ่น
ปีกยืนสงบอยู่บนพื้น สายตาของเขาค่อย ๆ กลับมาชัดเจน แสงสีทองที่แสบตาจางหายไป เลือดหยดลงจากร่างกายทั้งตัว ดอกไม้แห่งฝั่งสีเลือดย้อมร่างกายของเขา กลายเป็นเกราะเลือด!
“มันจบแล้ว!” ราชันย์แห่งปีที่残年 ชูดาบฟาดลงตรงไปข้างหน้า ทุกสิ่งกำลังจะถึงจุดสิ้นสุด
ในวินาทีถัดมา เด็กหนุ่มมีสายตาว่าง สั่นสะท้านทั่วร่าง เลือดกระเด็นบนตัว เขามองเห็นผมยาวปนเลือดล้มลง
“พี่สาวโลก!” เสียงกรีดร้องอันโหดร้ายฉีกท้องฟ้า
เมื่อรัตติกาลมาถึง เราไม่เหลืออนาคตอีกแล้ว!
หมายเหตุ: อา ตัวละครสมทบโหดร้ายมาก ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากให้ตัวเอกรอด ต้องเสียใจเป็นอย่างยิ่ง โลก... (เจ็บปวด เลยไม่อยากเขียน แต่ตั้งใจมาตั้งนานแล้ว อย่าด่านะ ฉันกลัว)
เอสเซ้นส์ ผู้ถึงขีดจำกัดสองสิบสี่คืนเวทีโศกนาฏกรรม (ค่ำคืนดำได้มาถึง)
ตอบกลับ (26)
การปั้มกระทู้คือการเลือกที่ถูกต้อง รวมถึงการเลือกชั้น 2 ด้วย เพื่อน ๆ หากคุณอยู่ชั้น 3, 4, 5… โปรดปั้มกระทู้นี้ เพราะมันควรปั้มจริง ๆ สนับสนุนเจ้าของกระทู้!
ต่อไป ใครตาย ถึงผลงานช่วงหลังทำให้ฉันรู้สึกมืดมน แม้ว่าจะเป็นงานเขียนส่วนตัว เพิ่มเป็นเกร็ดความทรงจำเพื่อโลกพี่สาว ของฉัน รัก!
พูดก็พูดยาก ในตอนแรกที่เริ่มตีพิมพ์ต่อเนื่อง มีเพียงฉันกับผู้ร่วมงานชื่อ '残年' เท่านั้น การมาถึงวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
ไม่ง่ายเลยกับความอดทน อุ๊ย เขียนไปเขียนมาไม่คิดว่าจะหยุดไม่ได้ แม้ว่าจะไม่มีคนกดไลก์ก็ยังเขียนอย่างบ้าคลั่ง
โหลดคำตอบเพิ่มเติม