แสงสีขาวค่อย ๆ เลือนหายไป แต่เซียนเยียนยังคงสง่างามยืนอยู่กลางอากาศ สวมชุดขาว ผมยาวสีขาว มือถือไม้บรรทัดชะตากรรม ทำให้เซียนเยียนดูราวกับเทพเจ้าจากสวรรค์!\ขณะเดียวกันผู้คนในเมืองฟ่านเทียนก็ก้มลงกราบพื้น ไม่ใช่เพราะพวกเขาต้องการกราบ แต่เป็นเพราะพลังอันสูงส่งที่เซียนเยียนเพิ่งปล่อยออกมาทำให้พวกเขาต้องกราบ! พลังนี้ไม่ได้แรงเกินไป แต่กลับทำให้คนรู้สึกถึงความสูงส่งและยอดเยี่ยม!\ผู้คนทั้งหมดในเมืองฟ่านเทียนต่างกราบมองเซียนเยียนด้วยความเคารพ เมืองฟ่านเทียนไม่ใหญ่นัก พวกเขาไม่เคยเห็นผู้แข็งแกร่งที่ทำลายฟ้าผืนดินเพียงด้วยนิ้วมือ!\“ลุกขึ้นเถอะ” เซียนเยียนกล่าว ในชั่วขณะนี้ เซียนเยียนเหมือนเทพเจ้าที่กำลังสั่งให้ผู้ศรัทธา และโอหยางเม่ยเสวียนมองเซียนเยียนจนตาเป็นประกาย!\“ขอบพระคุณสำหรับชีวิตของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าขอถามว่าท่านเรียกตัวเองว่าอะไร?” เมิ่งเหรินก้าวออกมาและถามเซียนเยียน!\นี่คือหญิงสาวที่สวยงาม ดวงตาใสเหมือนน้ำ ใบหน้าสวยงาม คิ้วโค้ง วางตัวสง่างาม น่ามองและสงบสุข!\“อืม? ตันไถ เซียนเยียน” เซียนเยียนกล่าวขณะลงจากอากาศ.\“ขอบคุณคุณเซียนเยียนสำหรับชีวิตของข้าพเจ้า แล้วคุณเซียนเยียนมีธุระอะไรในเมืองฟ่านเทียนของข้าพเจ้า หากเราจะช่วยก็จะพยายามเต็มที่!” เมิ่งเหรินรู้ดี เหล่าแข็งแกร่งเช่นเซียนเยียนไม่น่าจะมาเยือนเมืองเล็ก ๆ เช่นเมืองฟ่านเทียน และไม่น่าจะช่วยเธอเพราะเหตุผลง่าย ๆ!\“ไม่ต้องขอบคุณ นิดหน่อยเท่านั้น! สามารถพาเราไปพบพี่ชายของเธอ ผู้เป็นเจ้าเมืองฟ่านเทียน ฟ่านอี้ ได้ไหม?” เซียนเยียนยิ้มและกล่าว.\“แน่นอนครับ เชิญตามมานะ!” เมิ่งเหรินก็ยิ้มตอบ เมิ่งเหรินรู้ว่า ด้วยพลังของเซียนเยียน หากต้องการทำร้ายพี่ชายของเธอ ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากแบบนี้ ดังนั้นจึงพาเซียนเยียนไปพบฟ่านอี้ กับผู้แข็งแกร่งเช่นนี้ อาจเลือกสร้างสัมพันธ์ดีไว้ย่อมดีกว่าขัดแย้ง!
\----------\เมืองฟ่านเทียน คฤหาสน์เจ้าเมือง\“ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยน้องสาวข้า ได้ยินว่าพวกท่านมีธุระในเมืองฟ่านเทียน พูดมาเถอะ ข้าเต็มใจช่วยเท่าที่สามารถ” ฟ่านอี้กล่าวกับเซียนเยียน.\“อืม…ก่อนอื่นขอขอบคุณเจ้าเมืองฟ่านอี้! พูดตรง ๆ ก็คือ เรื่องนี้เราจำเป็นต้องพึ่งพาเจ้าเมืองฟ่านอี้จริง ๆ!”\“มีเรื่องอะไร ก็พูดมาเถอะ”\“งั้น… เจ้าเมืองฟ่านอี้ยอมสละเมืองฟ่านเทียนไหม?” ประโยคนี้ทำให้ฟ่านอี้และเมิ่งเหรินสีหน้าผันผวนทันที แม้ฟ่านอี้จะเคยคาดเดาหลังจากได้ยินพลังของเซียนเยียน แต่ตอนที่ปรากฏคำพูดจริง ๆ กลับทำใจไม่อยู่!\“พวกท่าน ทั้งหลาย เมืองฟ่านเทียนเป็นสมบัติที่บรรพบุรุษของข้าทิ้งไว้!”โปรดให้อภัยที่ข้าฯ ไม่สามารถตอบตกลงต่อคำขอนี้ได้" ฟานอี้พูดอย่างมั่นคง\"ไม่เป็นไร คาดว่าล่าสุดเมืองของท่านคงทำให้ชี้เซียนไม่พอใจ จึงรับมือลำบากใช่ไหม! แต่ไม่รู้ว่าท้ายที่สุดจะรักษามรดกบรรพบุรุษได้กี่เปอร์เซ็นต์"\เมื่อเซียนเยียนพูดเช่นนี้ สีหน้าของฟานอี้ยิ่งเปลี่ยนไป\ก่อนที่ฟานอี้จะทันตอบ เซียนเยียนก็กล่าวต่อ\"พลังของข้าฯ ในวัยของข้าฯ ท่านก็คงรู้ว่าข้าฯ มาจากตระกูลขุนนาง จริง ๆ แล้วจักรวาลดวงดาวเป็นเพียงสถานที่ฝึกฝนของข้าฯ เท่านั้น อนาคตข้าฯ ต้องจากไปอยู่ดี! เจ้าเมืองฟานอี้ต้องการต่อสู้กับฮวาลิ่งด้วยพลังวิญญาณ หรือใช้สถานะขุนนางในการกำจัดชี้เซียน?"\อยู่ๆ สีหน้าของฟานอี้ก็ขึ้นลงไม่แน่นอน\"แม้หลุดพ้นวิกฤตนี้ ด้วยพรสวรรค์ของเจ้าเมืองฟานอี้ จะยอมอยู่ใต้ฟานเทียนตลอดไปหรือ?" เซียนเยียนถามอีกครั้ง\"ตกลง! พี่เว่ยซัง เราไปกันเถอะ! เจ้าเมืองฟานอี้ ข้าฯ ให้เวลาท่านสามวันในการพิจารณา เพราะข้าฯ ก็ไม่อยากให้เราได้ต่อสู้ทางการทัพ"\เซียนเยียนพากับมิเช่และคนอื่น ๆ ออกไป\"ข้าฯ มีทางเลือกจริง ๆ หรือ?" ฟานอี้ยิ้มเศร้า ใบหน้ามีความเหงาและโศกเศร้า\"เหมิงเหรินบอกเสียนเยียนน้อยว่า ถ้าเขาจัดการชี้เซียนให้ข้าฯ ฟานเทียนได้ ข้าฯ ก็ยินดีสละตำแหน่งเจ้าเมือง"\"พี่ชาย……" เหมิงเหรินพูดด้วยความเสียใจ\"อืม ข้าฯ ไม่สามารถปล่อยให้มรดกบรรพบุรุษพังทลายด้วยมือของข้าฯ ได้ หวังว่าเสียนเยียนน้อยจะประสบความสำเร็จใหญ่ในจักรวาลดวงดาวจริง ๆ"
