“คนขี้ขลาดก็คือคนขี้ขลาด ทำได้แค่เรื่องแบบนี้! ถ้าจะพูดก็แล้วกัน หากพวกปีศาจกล้ามาก็ให้เราสู้จนพวกเขามาแล้วกลับไม่ออก!” ลาติสพูดจบแล้วสะพายธนูขึ้นไหล่
“ปีศาจส่วนใหญ่เป็นพ่อมด ส่วนพวกเราปีศาจเอล์ฟเป็นนักธนูมาก การต่อสู้กับพวกเขา? เฮ้ เธอบ้าหรือไง?” ทิเบียสพูดแล้วรู้สึกไม่พอใจ เลยเสริมขึ้นอีกว่า “อกใหญ่แต่สมองว่างเปล่า!”
“อะไรนะ?” ลาติสกระโดดขึ้น พร้อมจะบ้าคลั่ง แต่ลุงนิโนหยุดเอาไว้
“ทิเบียสพูดถูกนะ ถ้าไม่มีทางอื่นเราก็ต้องทำแบบนั้น!”
ทิเบียสยิ้มอย่างภาคภูมิใจใส่ลาติส ลาติสจึงส่ายหมัดด้วยความโกรธจนฟันกระทบกัน
“อ้อ เมื่อสองสามวันก่อนมีพ่อมดมนุษย์ที่บาดเจ็บมาที่นี่ ข้อตกลงฉันช่วยเขาไว้ เขาบอกว่าเขาชื่อเหียนหรู…”
“เหียนหรู!” คราวนี้ถึงตาทิเบียสตกใจ
“อะไรนะ?”
“เหียนหรูตอนนี้เป็นผู้ต้องหาระดับพิเศษ มนุษย์ได้ประกาศเงินรางวัลสิบล้านทองและยศเคานต์เพื่อตามจับเขา!” ลาติสพูดสั่นเทา ไม่แน่ใจว่าตื่นเต้นหรือกลัว
“?”
“เป็นพวกกบฏจากเผ่าพันธุ์เก่า ได้ข่าวว่าเขาฆ่าสมาชิกหนึ่งในสามของกองทัพสายฟ้าสีเลือดด้วยตัวคนเดียว” ทิเบียสกล่าว “เขามาถึงที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว?”
“อือ…พึ่งไป…”
“ไม่จริงนะ!” ลาเบียสเจ็บใจ “เขาไปไหน?”
“น่าจะไปตามบาทหลวงชื่อบีลั่ว”
“บีลั่ว!” เสียงตื่นตระหนกอีกครั้ง
“แล้วไงล่ะ? พวกคุณไม่มีวันหยุดใช่ไหม?”
“สาวอัจฉริยะบีลั่ว ผู้สร้างยานบิน… เป็นเพราะยานบินที่เธอสร้างนี่แหละ ถึงตัดสินความสำเร็จของระบอบใหม่” ทิเบียสพูดจบแล้วเอามือปิดหน้า “พระเจ้า ชีวิตจบแล้ว พวกเขาทั้งหมดอยู่ที่นี่ ต่อให้กับมนุษย์ก็อยู่ด้วยกันไม่ได้แน่…”
“เหียนหรูอยู่ที่นี่ มนุษย์จะไล่ตามก็พอเข้าใจได้ แต่บีลั่วอยู่ด้วยไม่น่าจะมีปัญหาเหรอ?” ลุงนิโนสงสัย
“เธอโง่หรือ…ทำไมพวกกบฏระบอบใหม่ต้องออกไป? เพราะเธอรู้ว่าถ้าคงอยู่จะอันตราย! การเมืองมันชั่วร้าย บีลั่วอยู่ต่อสำหรับพวกเขาอันตรายเกินไป พวกเขาต้องกำจัดเธอแน่! ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ที่นี่… พระนักบุญเรจา! ช่วยเราด้วย!”
ลุงนิโนถึงได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ “งั้น…ทำยังไงดี?”
ลาติสส่ายหัว เธอจริง ๆ แล้วอกใหญ่แต่สมองว่างเปล่า เรื่องแบบนี้เธอไม่เข้าใจเลย
“มีวิธีแล้ว!” ทิเบียสกระโดดลุกขึ้นทันที“อย่าเพิ่งตกใจแบบนี้ได้ไหม! ตอนนี้ไม่กลัวว่าจะมีพวกอื่นได้ยินกันบ้างเหรอ?” นิโน่พูดด้วยความไม่พอใจ
“ไม่หรอก…คือ…อืม ฉันตื่นเต้นเกินไป!” ทีเบียสพูดด้วยสีหน้าลึกลับ “เราจะใช้ทุกอย่างเพื่อหาพวกเขาให้เจอ!”
“เอาไปทำไม?”
“เฮ้ เฮ้ เฮ้!” ทีเบียสหัวเราะอย่างเหลวไหล ช่วงเวลานั้นเขาดูน่าเชื่อถือเป็นผู้ชายที่สุด “เมื่อเราควบคุมพวกเขาไว้ได้ เวลาที่ไปติดต่อทางการทูตกับมนุษย์และปีศาจ พวกเขาจะเป็นไพ่สองหน้า! ทั้งสองฝ่าย! โดยเฉพาะฝ่ายปีศาจ ฉันคิดว่าพวกเขาไม่น่าจะเกลียดที่ต้องเลี้ยงคนเพิ่มอีกสองคน! อย่างแย่ที่สุด เราก็สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขา ใช้พลังของพวกเขา… แบบนั้นอนาคตของเราต้อง…”
เมื่อพูดจบ เขาคว้าสี่เหรียญทองที่อยู่ใกล้มือแล้วขว้างลงบนโต๊ะ เหรียญหมุนไปไม่กี่รอบแล้วหยุดกลายเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่สวยงาม
“ดาวสี่ดวงชนกัน ไม่ดี มหาภัย!”
“ไม่ดีแล้ว พระผู้ใหญ่!” เอลฟ์ตัวหนึ่งวิ่งเข้ามา “ทะเลสาบพันน้ำตา…เต็มไปด้วยเลือด…”
จากนั้นก็เลิกสนใจ เดินออกไปตอนกลางคืน พรุ่งนี้เช้าก็ขึ้นม.6 แล้ว
