เกมของยมทูต บทที่สิบห้า

--“หลินเฟิง นายไม่ต้องกลัวก็ได้นะ ตอนนี้พลังของฉันมากกว่าครั้งก่อนหลายเท่าแล้ว” เกอลิมโจพูด
“จริงเหรอ? นายคิดว่าฉันใช้พลังทั้งหมดจริงหรือ? เรื่องตลกอะไรนี่ ฉันเคยอยู่ในวงเวียนว่างอย่างน้อยสักระยะ ลองคิดดูสิว่าคนที่เคยอยู่ในวงเวียนว่างจะมีแค่ความสามารถเท่านี้หรือ?” หลินเฟิงตอบกลับไม่ยอมแพ้

————————————————————————
“ช่วงก่อนนั้นแรงดลใจที่แปลกประหลาดคือเจ้าหรอ สนุกดีจริงๆ ที่เจ้าพัฒนามาถึงระดับนี้ในเวลาอันสั้น”“เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง เจ้านำพลังที่แท้จริงออกมาแล้ว ฉันถ้าไม่แสดงบ้างก็คงพูดไม่ออก ด้วยนามของข้าขอเรียก-อสูรไฟลาวา” พูดจบของหลินเฟิง ก็มีสัตว์ประหลาดทั้งตัวลุกเป็นไฟปรากฏขึ้นตรงหน้าเกอลิมโจ

——————————————
“นี่เหรอ?” นั่นน่าผิดหวังจริงๆ เล็บราชาเสือ เกอลิมโจใช้เพียงครั้งเดียวก็ทำให้อสูรไฟลาวาและหลินเฟิงได้รับบาดเจ็บสาหัส ในขณะที่กำลังเตรียมจัดการหลินเฟิง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “น้องชายหลินเฟิง นายมันโชคร้ายจริงๆ แต่โชคก็ยังดีนะ ออกไปข้างนอกวันเดียวสองครั้ง ทั้งสองครั้งเจอว่างเปล่า คราวก่อนพาไปแค่คนป่วยเดียว แต่ในพริบตา เจ้าก็จะกลายเป็นคนป่วยเองแล้ว” เย่อีพูดด้วยความเพลิดเพลิน

————————————————————————————
“ผู้หญิง? จัดการไปพร้อมกันก็พอแล้ว” เกอลิมโจมองเย่อีอย่างดูถูก
“จริงเหรอ? งั้นก็ลองดูสิ เปิดทันที” พูดจบ เย่อีก็รีบพุ่งไปต่อสู้กับเกอลิมโจ หลังจากผ่านไปสักพัก เกอลิมโจบอกว่า นายเก่ง แต่ฉันจะไม่สู้กับเจ้าแล้ว เพราะการทดสอบเสร็จสิ้นแล้ว พูดจบ เกอลิมโจได้เปิดช่องทางไปวงเวียนว่างและกลับไป

—————————— ——————————————
จักรวาลวิญญาณ “หัวหน้าทีมบลูเรน เห็นทีว่ายังมีคนในวงเวียนว่างไม่ยอมรับเจ้าหรอ เห็นหรือไม่ No.6 ของเรากล้าทำเอง ผู้ชายยิ้มเจ้าเล่ห์พูด ไม่มีอะไรใหญ่นะ อีกทั้งเกอลิมโจยังไม่กล้าทำแบบนี้ คงเป็นเรื่องที่ No.2 ของเราทำ ดูเหมือนว่าจะต้องจัดการให้เรียบร้อย” บลูเรนพูดอย่างไม่สะท้าน
“เราไปกันเถอะ หัวหน้าทีมยามาโมโตะอยากให้เรามาชุมนุมปรึกษาเกี่ยวกับแรงดลใจที่เกิดขึ้นในโลกปัจจุบันวันนี้ แล้วก็เรื่องการทำลายประตูโลก”