ลาก่อน = จะไม่เจอกันอีก

คนในใจ ก็เป็นเพียงเงาที่ค่อย ๆ ห่างไป ในปีแสงแห่งกาลเวลาที่ลบเลือน ใครคือใบหน้าที่เริ่มชราในความทรงจำที่ลืมเลือน หลายคนในกลุ่มเพื่อนหายไปโดยไม่มีร่องรอย เมื่อย้อนดูสิ่งที่เรียกว่าอดีต บางคนในโลกออนไลน์เมื่อพูดว่าจะหายไปก็หายไป เหลือทิ้งไว้เพียงตัวอักษรเย็นชา ชีวิตเป็นของตัวเอง ตัวอักษรเป็นของตัวเอง ความทรงจำเป็นของตัวเอง และกาลเวลาที่สามารถเก็บฝุ่นก็เป็นของตัวเอง ตัวอักษรเหล่านั้นเคยคุ้นเคย ความรู้สึกที่เหมือนเคยเกิดขึ้นเคยอุ่นหัวใจฉันลึก ๆ ถูกเก็บไว้ในช่วงหนึ่งของความทรงจำและงดงาม ความคิดถึงเป็นรสชาติหนึ่ง ความระลึกถึงเป็นอารมณ์หนึ่ง ในโลกออนไลน์ที่มั่นคงและผู้คนที่ผ่านไป เมื่อวันหนึ่งฉันเลือกที่จะจากไป ใครจะยังนึกถึงฉัน? หลายครั้ง ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นเพียงดอกแดนดิไลออนง่าย ๆ ลอยไปตามสายลมไม่มีจุดหมายหาทิศทางที่แท้จริงของตัวเองไม่เจอ หลายคนไม่ต้องบอกลาแต่ก็จากไป ราวกับวัยเยาว์ในกาลเวลาที่ค่อย ๆ จางหายไป ตัวอักษรของฉัน ทำให้แก้มฉันเย็นชา แพร่ความเศร้าไปยังใคร? ฉันไม่ทราบ บางคน ไม่อยู่ก็ไม่อยู่ พบหรือไม่พบ จริง ๆ แล้วไม่สำคัญอีกต่อไป เรื่องราวเจริญรุ่งเรืองในกาลเวลาของวัยเยาว์ ความรักแท้จริงของเธอ ความเล่ห์เหลี่ยมเธอ ในที่สุดทั้งหมดก็จะถูกบดขยี้ใต้ล้อรถแห่งกาลเวลา กลายเป็นเถ้าถ่าน ใบหน้าที่เริ่มชรา ลบแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ ไม่อยากจะเอ่ยถึงใครบางคน ความทรงจำบางอย่าง สิ่งดีงามในชีวิตค่อย ๆ เฉาตามวันเวลา ในความวุ่นวายของโลกีย์ ใครจะยังจำยิ้มของใคร ใครจะยังจำความเศร้าใคร เมื่อฉันปล่อยนิ้วทั้งสิบพริ้วบนคีย์บอร์ด ความรู้สึกได้ผสานกับตัวอักษร ฉันมักชอบความรู้สึกนี้ จมดิ่งไปกับมัน แท้จริงแล้วฉันรู้ดี สิ่งเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับใครทั้งนั้น โปรดอย่ามาแทนตัวเอง ไม่อยากให้ใครมากวนชีวิตสงบของฉัน ฝั่งตรงข้ามของความรักไม่ใช่ความเกลียด แต่คือการลืม คือความเงียบ จากโลกที่ไม่เคยเป็นของตัวเอง ฉันเลือกที่จะอดทน เรียนรู้ที่จะเยือกเย็น จนถึงขั้นลืม สิ่งดีงามเหล่านั้นเป็นเพียงอดีต น้ำตาที่หล่นลงมาแข็งตัวไปนานแล้ว ความทรงจำแรกสุดถูกแช่แข็ง ความคิดถึงและการระลึกถึง ล่องลอยอยู่ในตัวอักษร เป็นเพียงความรู้สึก เป็นความสงบนิ่งใจ ลาก่อน หมายถึงจะไม่พบกันอีก ทุกสิ่งดีงามและความเศร้าได้หยุดนิ่งอยู่บนเส้นทางชีวิตของแต่ละคน จ้องมองกัน สุดท้ายก็ลืมกัน ไม่พบกันอีก ไม่รักกันอีก ไม่เชื่อมโยงกันอีก ลาก่อน แท้จริงคือจะไม่พบกันอีกถ้าไม่สามารถรักได้อย่างลึกซึ้ง ก็โปรดลืมอย่างเจ็บปวด ใครสักคนที่วัยเยาว์แก่เต็มตัวในเรื่องราวของใครสักคน เหมือนภาพวาดที่ไม่อาจบรรยายได้ ลืมใบหน้าของใครสักคนไป ความใจของใครสักคนก็เริ่มแก่ชรา PS: จริงๆ เวลาที่เขียนประโยคเหล่านี้ หัวใจเจ็บปวดมาก ฉันเข้าใจถึงความไม่อยากจากไปของคุณ ฉันก็เห็นความไม่อยากจากไปของตัวเองเช่นกัน เพียงแต่เราฝึกที่จะหันหลัง แต่ยังไม่ได้เรียนรู้ที่จะเป็นคนแปลกหน้าอย่างแท้จริง สิ่งเหล่านั้น เมื่ออดีตทั้งหมดไม่เหลืออยู่ โปรดลืมฉัน คืนนี้จะดีที่สุด การไม่พบกันจะดีที่สุด ก็จะไม่ต้องรักกัน การไม่รู้จักกันจะดีที่สุด ก็จะไม่ต้องโหยหา การไม่ไปด้วยกันจะดีที่สุด ก็จะไม่ตกเป็นหนี้กัน การไม่เห็นคุณค่าในกันและกันจะดีที่สุด ก็จะไม่ต้องรำลึกถึงกัน การไม่รักจะดีที่สุด ก็จะไม่ต้องทิ้งกัน การไม่เผชิญหน้ากันจะดีที่สุด ก็จะไม่ต้องพบกัน การไม่ผิดพลาดต่อกันจะดีที่สุด ก็จะไม่ต้องทำร้ายกัน การไม่สัญญาต่อกันจะดีที่สุด ก็จะไม่ต้องต่อเนื่องกัน