ใช้ตรรกะของคุณวิเคราะห์ความน่ากลัวข้างในนั้น

1、 อายุ ฉันขึ้นรถไฟด่วนพิเศษ ขณะที่เหลือเวลาอีกประมาณ 10 นาทีถึงเที่ยงคืน มีชายคนหนึ่งขึ้นรถไฟที่สถานีกลางทาง หลังจากประตูรถไฟปิด เขาก็เหมือนกะทันหันได้สติ เริ่มมองซ้ายขวาไปที่ใบหน้าของผู้โดยสารรอบตัว "ขออภัยที่ฉันโง่ ถามหน่อยครับคุณอายุ 28 ปีใช่ไหม?" เขาถามฉันแบบนี้ "ใช่ครับ แต่คุณรู้ได้ยังไง?" ฉันถามกลับ แต่เขาไม่สนใจ แค่พูดกับคนอื่นต่อไป "คุณอายุ 45 ปีใช่ไหม?" "ใช่ครับ" "คุณอายุ 62 ปีใช่ไหม?" "คุณรู้ได้ยังไง" เขาทำบทสนทนาแบบนี้ซ้ำกับผู้โดยสารที่ดูเหมือนไม่รู้จักคนอื่น ๆ ดูเหมือนว่าชายคนนี้มีความสามารถพิเศษเพียงแค่ดูหน้าใครก็รู้ว่าอายุเท่าไหร่ ตอนนั้นเหลือเวลาอีกประมาณ 15 นาทีถึงสถานีถัดไป ผู้โดยสารทั้งขบวนรวมถึงฉันเองต่างจ้องมองชายคนนี้ด้วยความสงสัย จนกระทั่งเขาถามผู้หญิงคนสุดท้าย "คุณอายุ 50 ปีใช่ไหม?" "ใช่ครับ แต่เหลืออีก 5 นาทีฉันก็จะอายุ 51 ปีแล้ว!" ผู้หญิงคนนั้นตอบพร้อมยิ้มทันที ชายคนนั้นหน้าเคร่งเครียดจนเหมือนตกใจเต็มที่ คำตอบ: ความสามารถของชายคนนี้ไม่ใช่เพียงมองเห็นอายุ แต่เป็นอายุขัย ผู้หญิงคนนั้นอีก 5 นาทีจะครบ 51 ปี และจากนี้ถึงสถานีต่อไปยังเหลือเวลา 15 นาที ซึ่งหมายความว่าภายในอีก 5 นาที คนทั้งขบวนจะเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถไฟร้ายแรง

2. การบันทึกภาพในแอฟริกา นั่นเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขณะที่ฉันถ่ายภาพทิวทัศน์ในแอฟริกา ตอนนั้นฉันใช้กล้องส่องทางไกลมองไปยังต้นไม้ใหญ่ไกล ๆ (ไม่ใช่ต้นบัวบาบู แค่ต้นไม้ธรรมดา) มีคนท้องถิ่น 10 คนอยู่บนต้นไม้ มองลงไปข้างล่าง ฉันก็สอดส่องไปที่ด้านล่าง ด้านล่างนั้นมีกลุ่มสิงโตกำลังพักผ่อนอย่างสบาย ๆ ใกล้ ๆ มีหมวกใบหนึ่งตกอยู่ ฉันมองไปที่ต้นไม้ กลุ่มคนนั้นก็สวมหมวกแบบเดียวกับหมวกที่ตกลงไป "ฮ่าฮ่า แย่จริง ๆ หมวกดันตกอยู่ใกล้ฝูงสิงโต แบบนี้เก็บไม่กลับมาแล้วละ" ฉันหัวเราะ และเล็งกล้องไปที่ทิศทางอื่น คำตอบ: การที่ ‘ทั้งหมู่คนนั้น' สวมหมวกแบบเดียวกัน หมายความว่าไม่มีใครหมวกตกลงมา นั่นแปลว่าผู้เป็นเจ้าของหมวกที่ตกไปเดิมถูกสิงโตกินแล้ว3. ความฝัน ฉันเป็นผู้ชายที่เข้าใจวิถีแห่งความฝัน มีความสามารถพิเศษในการกระทําอย่างอิสระและเติมเต็มความปรารถนาในขณะหลับ ดังนั้น ความฝันในยามค่ําคืนของฉันจึงเป็นสวรรค์ที่อิสระสําหรับฉัน ข้อเสียเดียวคือฉันสูญเสียประสาทสัมผัสทั้งห้าในการรับกลิ่นและรสชาติสําหรับคนอย่างฉัน การจดบันทึกเนื้อหาของความฝันที่ฉันไม่เคยลืมลงใน "สมุดบันทึกความฝัน" ค่อย ๆ กลายเป็นกิจวัตรทุกเช้าทุกครั้งที่ฉันอ่าน มันมักจะจุดประกายความสุขอันยิ่งใหญ่นั้นขึ้นมาอีกครั้งทุกครั้งที่ฉันพูดคุยกับพี่ชายที่นอนข้างๆ เกี่ยวกับความฝันของฉันและแสดงบันทึกความฝันให้เขาดู เขามักจะรู้สึกอิจฉาอย่างมากในเวลานั้น ฉันมักจะบอกเขาว่า "นั่นเพราะการบําเพ็ญเพียรของเธอยังไม่พอ!" เพื่อบันทึกความฝันอย่างรวดเร็ว คืนนี้ฉันวางสมุดโน้ตและปากกาไว้ข้างหมอนโดยไม่บอกพี่ชาย แล้วนอนลงใต้ผ้าห่มเมื่อฉันตั้งสติได้ ฉันก็รู้ว่าตัวเองอยู่ในสนามรบ เต็มไปด้วยเสียงปืนและกระสุนที่ขูดกระหน่ําไปทั่ว"เฮ้ ฝันแบบนี้ก็ไม่เลวเลยไปสังหารกันเถอะ!"ฉันหยิบปืนที่กระจัดกระจายอยู่ที่เท้าแล้วเริ่มยิงใส่เป้าหมายอย่างบ้าคลั่งแต่ไม่คาดคิด มันกลับไม่ค่อยรู้สึกพอใจเท่าไหร่ ฉันจึงตั้งสมาธิและเริ่มคิดถึงความฝันถัดไปดูปืนของฉันค่อย ๆ เปลี่ยนจากด้านในกลายเป็นดาบญี่ปุ่น มันรู้สึกชํานาญมาก และฉันก็ยกดาบขึ้นฟันศัตรูตรงหน้าทันทีมันรู้สึกยอดเยี่ยมมาก! ฉันไม่เคยคิดเลยว่าการฟันคนจะเป็นเรื่องที่น่าพึงพอใจขนาดนี้ ฉันเหวี่ยงอย่างแรงจนแทงศัตรูจนดูเหมือนรังผึ้ง ดูเขาร้องด้วยความเศร้าและล้มลงกับพื้น เต็มไปด้วยเลือดที่รุนแรง ฉันก็ยังเมินเฉยและแทงต่อไปไม่นานฉันก็รู้สึกพอใจเต็มที่ เอาล่ะ ฉันเกือบจะออกจากความฝันแล้วตื่นขึ้นมาได้ ฉันต้องรีบบันทึกเรื่องนี้ลงในบันทึกความฝันคําตอบ: ตั้งแต่ต้นเรื่อง มีคนบอกว่าในฝันไม่มีประสาทรับกลิ่นหรือรสชาติ แล้วทําไมฉันถึงรู้สึกถึง "ความเลือดเข้มข้นที่แผ่ซ่านในอากาศ"?สาเหตุที่ชัดเจนคือตัวเอกสับสนระหว่างความฝันกับการเดินละเมอ และในความสับสนก็ลอบสังหารคนที่นอนข้าง ๆ (น้องชายของเขา)