เอสเซ้นส์ 《ความทรงจำฤดูใบไม้ร่วง》บทที่เจ็ด: โคอาลา

ยังคงกอดฉันแน่นไม่ปล่อย เงยหน้ามามองฉัน ตาของเธอดูเหมือนกำลังบอกฉันว่า “มากอดอกฉันแล้วร้องไห้เถอะ!” ถึงแม้จะเป็นน้องสาว แต่พวกเราไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แม้ว่าฉันจะไม่มีความคิดชั่วร้ายอะไร แต่การที่เธอกอดฉันแบบนี้ก็ไม่ค่อยดีนักหรอกนะ แต่ก่อน เวลาเธอมาออดอ้อนฉันแบบนี้ ฉันจะผลักเธอออกด้วยความเย็นชา แต่ครั้งนี้เห็นเธอกังวลฉันแบบนี้ การผลักเธอออกก็เหมือนใจร้ายเกินไป \โฮ่ก "แฮ่ก แฮ่ก..." \ฉันไอออกมาสองสามครั้งโดยอัตโนมัติ \“ฉันไม่เป็นอะไรแล้วนะ เธอปล่อยฉันได้แล้วใช่ไหม?” \“แต่อะ...แต่ว่า...” \“ถึงเราจะเป็นพี่น้องกัน...แต่การกอดแน่นๆ แบบนี้มันก็กระทบไม่ดีอยู่ดี” \“กอดแน่นๆ … อ๊ะ!” \เอ็นร้องเสียงหลง แล้วผลักฉันออกอย่างแรง \“ไม่ใช่นะ! เรื่องกอดแน่นๆ แบบนี้ เอ็นไม่ได้ตั้งใจจะทำ...อะแฮ่ม...” \ฉันยื่นมือไป ชำระเส้นผมของเอ็นไปพร้อมๆ กับลูบหัวเธอ \“ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะที่กังวลเรื่องของฉันมากแบบนี้” \เอ็นยิ้ม ฉันฉวยโอกาสเปลี่ยนหัวข้อ \“เอ่อ...เมื่อกี้เธอรอฉันข้างนอกหรือ?” \ตอนนี้ฝนตกทั้งวัน ยืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวในยามค่ำแบบนี้ อาจจะเป็นหวัดได้ตลอดเวลา \“ไม่ใช่นะ ฉันรอเธออยู่ในห้อง” \“ห้อง? ห้องของใครเหรอ” \“ชินพี่” \“ทำไมตอนนี้ชินถึงโผล่มาอีกล่ะ?” \“ตอนฉันรอเธอหน้าบ้านฮิซุเมะ ชินพี่บอกให้ฉันเข้าไปในห้องเขาก่อน ‘ยังไงก็ฉันกำลังจะออกไปอยู่แล้ว เธอเข้าไปที่ห้องฉันรอพี่โง่คนนั้นเถอะ ข้างนอกหนาวมากนะ?' ฉันเลยเข้าไป ชินพี่นี่ใจดีจริงๆ” \“คนโน้นนี่แต่ใจดีแบบไม่มีเงื่อนไขกับผู้หญิงเท่านั้นแหละ...ช่างเป็นคนชั่วจริงๆ” \“อืม เธอกังวลไหม?” \“กังวลเรื่องอะไร?” \“น้องสาวคนสำคัญ อยู่คนเดียวในห้องผู้ชายคนอื่น” \เน้นคำว่าสำคัญพร้อมมองหน้าฉัน \“เธอแค่อยากใส่ใจหน่อยใช่ไหม? จะกังวลไหม?” \“ไม่เลยสักนิด” \ถึงจะอยู่คนเดียวก็เถอะ ก็แค่ในห้องของชิน แม้คนคนนั้นจะดูน่ารังเกียจ แต่จะไม่ทำอะไรไม่ดีต่อตัวผู้หญิง เรื่องนี้ฉันมั่นใจ เมื่อฟังคำตอบ ฉากหน้าเอ็นเริ่มหม่นคล้ำ ดูเหมือนจะร้องไห้ \เอ็น: “เธอไม่จำเป็นต้องตอบเร็วขนาดนั้นก็ได้...” \ไม่ดีแล้วนี่คือสัญญาณอันตราย! น้องสาวของฉันคนนี้ สามารถมีความสุขมากเพราะเรื่องเล็กน้อย… แต่สิ่งที่น่ากังวลมากกว่าคือ เธอก็สามารถเสียใจมากเพราะเรื่องเล็กน้อยเช่นกัน หากปล่อยไว้โดยไม่จัดการ เธอก็จะเริ่มตำหนิตัวเองและวิตกกังวล\เย็น "พี่ชาย คุณไม่ว่าอะไรก็ได้อยู่แล้ว…"\"ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะ…"\"ยังไงฉันก็ไม่ต้องการเย็นอีกแล้ว พูดไม่ผิดใช่ไหม? เย็นอยากปลอบพี่ชาย แต่กลับทำให้เรื่องแย่ลง คนโง่แบบเย็น ไม่ต้องก็ได้ พี่สาวอย่างฉันไร้ประโยชน์"\"เดี๋ยวก่อน อย่าหมดแรงใจแบบนี้สิ"\"ปล่อยมันเถอะ! อย่าฝืนเลย พี่ชาย ฉันไปเที่ยวดีกว่า…"\"เธอท้อแท้เร็วเกินไปแล้วนะ อย่าไปเที่ยวเลย"\ฉันดึงน้องสาวที่กำลังจะวิ่งออกไป\อิคคุ "เย็นคือคนสำคัญที่สุดสำหรับฉัน ดังนั้นอย่าทำอะไรด้วยความใจร้อน"\"สำคัญ? พูดถึงฉันเหรอ?"\"แน่นอน"\"พี่ชาย…"\เป็นน้องสาวที่น่าปวดหัวจริงๆ\อิคคุ "ฉันจะไปชงชามาดื่ม อารมณ์จะดีขึ้น"\"อืม"\ชัดเจนว่าเมื่อกี้พูดว่าจะไปเที่ยวในคืนหนาว แต่ตอนนี้กลับยิ้มได้สว่างสดใสมาก จริงๆ ใครกำลังปลอบใครกันแน่!\เย็นเดินเข้ามาในห้องของฉัน\อิคคุ: "ฉันมีเบาะให้นั่ง นั่งตรงไหนก็ได้เถอะ"\"ค่ะ"\"เย็นไม่ได้มาที่นี่มานานเท่าไหร่แล้วนะ เกินหนึ่งปีหรือเปล่า"\"ไม่ใช่ค่ะ ตั้งแต่คุณเริ่มคบกับพี่คิสุรุ่นพี่…ก็ประมาณสองปีได้แล้ว"\"จริงเหรอ?"\"จริงๆ ฉันอยากมานะ แต่เย็นอดทนไว้"\จริงๆ พวกเราสองคนไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ฉันที่เติบโตอยู่บ้านเด็กกำพร้าได้ถูกรับเข้าเป็นบุตรบุญธรรมของครอบครัวซารุซาวะ จึงกลายเป็นพี่ชายของเย็น แต่เป็นความสัมพันธ์พี่น้องทางนามธรรม พ่อแม่ที่เลี้ยงฉัน – ซึ่งก็คือพ่อแม่ของเย็น – บอกกับเธอว่า “อิคคุคือพี่ชายที่หายสาบสูญไปนานของเธอ” จริงๆ ฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงรับเลี้ยงฉันทั้งที่มีลูกแท้อยู่แล้ว อย่างไรก็ตาม เย็นก็คิดว่าสนิทกับฉันเหมือนพี่น้องแท้ๆ ดังนั้นเธอจึงชื่นชมฉันเหมือนพี่ชายแท้ๆ แม้เมื่อเธออ้อนฉันบ้าง ฉันบางครั้งก็รู้สึกรำคาญ จึงทำตัวเย็นชา แต่โดยปกติแล้ว เธอก็นับว่าเป็นน้องสาวที่น่ารักคนหนึ่ง\อิคคุ: "ดื่มเถอะ นี่คือชาที่ฉันทำพิเศษสำหรับเธอ"\ฉันวางถ้วยชาที่ไม่รู้ว่าเป็นชาพิเศษจากที่ไหนบนโต๊ะ\เย็น "ขอบคุณค่ะพี่ชาย"\ฉันถือถ้วยชาที่มีชาดำ และนั่งข้างเย็นฉันยื่นขาไปเตะเตาเล็กน้อย ทำให้มันหันไปทางผูกรัก\หลายวันที่ผ่านมาไม่ได้อัปเดต โทรศัพท์ไม่มีค่าโทรไปสองสามวัน วันนี้เพิ่งจ่าย