子乔: ตอนนี้สายตาของคุณดูเหมือนเลียงเฉาเหว่ย เส้นคิ้วมีรสชาติคล้ายจินเฉิงอู่ ท่าทางถือเบียร์ แวบแรกเหมือนอู๋เจิ้นอวี๋ แต่ใบหน้าเหมือนจางจื้อเหว่ย
张伟: ผมเคยทำแบบทดสอบสติปัญญาที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ครูบอกว่า IQ ของผม ถ้าลบออกสี่สิบจึงจะพอถูกนิยามว่าเป็นคนฉลาด
一菲: เครื่องวัด IQ ของคุณที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้ายังสู้ไมโครเวฟของบ้านฉันไม่ได้
美嘉: ดูหน้าคุณสิ! ทุกครั้งยืนข้างคุณ โทรศัพท์ของฉันไม่มีสัญญาณ เดินไปบนถนนก็ไม่เห็นดวงอาทิตย์!
子乔: คุณหัวไปโดนประตูรึเปล่า? คุณไดโนเสาร์ที่ถดถอยสามครั้งต่อวัน!
一菲: ถ้าฉันไม่เจอผู้ชายนั้น ฉันจะทำให้คุณหายไป! หายไปทั้งในความหมายทางชีววิทยาและสังคม!
婉瑜: ขี้เหร่ แต่ขี้เหร่แบบพิเศษ ขี้เหร่แบบพิเศษจริงๆ!
小贤: ฉันไม่ใช่คนสุ่มสี่สุ่มห้า!
一菲: แต่คุณสุ่มสี่สุ่มห้ามันไม่ใช่มนุษย์!
子乔: อย่าผูกคอตายอยู่ต้นเดียว ลองไปผูกคอตายหลายครั้งกับต้นอื่นๆ รอบๆ ดูบ้าง...
展博: พี่สาว ถ้ามีใครคนหนึ่งทำร้ายคุณอย่างลึกซึ้ง คุณต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะให้อภัยเขา?
一菲: ให้อภัยเขา? การให้อภัยเป็นเรื่องของพระเจ้า หน้าที่ของฉัน คือ ส่งเขาไปพบพระเจ้า!
羽墨: จริงๆควรจะติดส้วมในหัวคุณ (子乔) เพื่อดูดสิ่งสกปรกออกหมด
一菲: แต่สมองของเขาก็จะถูก冲ออกหมดเหมือนกัน
美嘉: ฉันจะพ่นโซดาเกลือใส่คุณ!
คนขับรถเมล์ (ต่อ展博): เพี้ยนคุณเนี่ย ซื้อตั๋วหรือตีบัตรหรือออกไปสิ บิดอะไร!
คนขับรถเมล์ (ต่อบอดี้การ์ด): เฮ้ กลับมา! ซื้อตั๋วหรือตีบัตรหรือออกไป ดูอะไรอยู่! (บอดี้การ์ดลงรถ) นั่งรถเมล์ไม่ไหว ยังแอ๊บเป็นเดอะเมทริกซ์ ฮึ!
子乔: คนอื่นคือเฉินหยวนหยวน คุณ? (เหล่หน้าอก) เฉิน, แบน, แบน!
闪姐: กระป๋องปลาซาร์ดีนยังมีอนาคตมากกว่าคุณ
美嘉: ดูหน้าคุณสิ! ทุกครั้งยืนข้างคุณ โทรศัพท์ฉันไม่มีสัญญาณ เดินไปบนถนนก็ไม่เห็นดวงอาทิตย์!
一菲: ฉันคิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลเลย ทีมฟุตบอลชายจีนชนะเวิลด์คัพก็เท่ากับความบ้าของคุณนั่นแหละ
一菲: ชิ คุณเขียนคำว่าหงุดหงิดไว้บนหน้าจริงๆ คนที่อ่านหนังสือไม่ออกคงดูไม่ออก
一菲: คุณขาดสมอง! โลกใบใหญ่ก็ใหญ่ไม่พอเท่าชิ้นสมองที่คุณขาด
一菲: สาวๆ แปดคน สี่คนใส่เหล็กจัดฟัน สามคนเลนส์แว่นหนากว่าขวดเบียร์ อีกหนึ่งคนตัวสูงกว่าคุณ...ตอนนี้ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมถึงเรียกว่า สมาคมสัตว์ดั้งเดิม พวกคุณศึกษากันเองก็พอ จะได้ไม่ต้องไปซื้อแบบจำลอง ว่านหยู: การดูถูกเขาเป็นหน้าที่ที่พลเมืองทุกคนควรทำ อีเฟย: ตอนแม่ของคุณคลอดคุณ เธอโยนคนทิ้งแล้วเลี้ยงรกใหญ่หรือไง! จื่อเฉียว: ฉันก็อยากหาที่ที่สามารถเอาภาพโปรไฟล์ของฉันไปพิมพ์บนเงินได้เหมือนกัน เม่ยเจีย: ไม่ยากนะ คุณหาที่พิมพ์ธนบัตรตายไม่ก็ได้ จื่อเฉียว: ในโลกของผู้ชายเรา ยังเต็มไปด้วยคนเก่ง แต่คนซวยมีเหมือนดาว อีเฟย: แต่พอฉันมองไปรอบ ๆ กลับไม่มีเมฆเลย ฟ้าเต็มไปด้วยดาว อีเฟย: คุณไร้ยางอาย คุณต่ำช้า คุณไม่น่าเชื่อถือ! จื่อเฉียว: งั้นคุณก็ไม่ไร้ยางอาย ไม่ต่ำช้า และน่าเชื่อถือมากเหรอ อีเฟย: ฉันตรงไหนไร้ยางอาย ตรงไหนต่ำช้า ตรงไหนไม่น่าเชื่อถือ!? จื่อเฉียว: คุณตรงไหนไม่ไร้ยางอาย ตรงไหนไม่ต่ำช้า ตรงไหนน่าเชื่อถือ!? อีเฟย: แม้ว่าฉันจะไร้ยางอาย ต่ำช้า หรือไม่น่าเชื่อถือแค่ไหน ก็ไม่มีทางเปรียบเทียบกับคุณในเรื่องไร้ยางอาย ต่ำช้า หรือไม่น่าเชื่อถือได้!! อีเฟย: มีสำนวนหนึ่งว่า ตาชู้ในสายตาคนรักคือซีซือ แล้วในสายตาซีซือเป็นอะไร? เสี่ยเซ่: (คิดไปสักพัก) ขี้ตา อีเฟย: ไม่เป็นไร ความล้มเหลวคือแม่ของความสำเร็จ จ้านโบ: ฉันมีแม่เยอะแยะแล้ว แต่ไม่เคยมีคนท้องแม้แต่คนเดียว อีเฟย: เขียนบทกวียังพอว่า แต่เขียนมั่วซั่ว น่าขยะแขยงและยาวแล้ว แต่พอผู้หญิงคนนั้นเห็น กรดฮอร์โมนผู้หญิงที่ถูกกระตุ้นกลับกลายเป็นคอเลสเตอรอลทันที ว่านหยู: เฟเฟยจะทำช็อกโกแลตให้เซินกงซือเอง เสี่ยเซียน: จริงเหรอ? เขาทำอะไรผิดกับคุณถึงอยากฆ่าเขาล่ะ อีเฟย: ฉันอยากฆ่านะ คนแรกที่จะถูกฉันฆ่าคือคุณ! จ้านโบ: สิ่งที่พี่สาวฉันทำไม่สามารถฆ่าคนได้ ยาพิษต้องดูน่ากินถึงจะมีคนอยากกินนะ ฉันครั้งก่อนได้เห็นช็อกโกแลตที่เธอทำ โอ้ว~ นี่มันสุดยอด!! เสี่ยเซียน: ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันเข้าใจแล้ว คุณไม่อยากฆ่าเขา คุณแค่จะทำให้เขากลัวจนตายต่างหาก อีเฟย: ตอนนี้ฉันอยากเอารองเท้าเบอร์ 37 ของฉันตบใส่หน้าคุณเบอร์ 42 จริง ๆ เผลอ ๆ คนพืชยังพูดเก่งกว่าคุณ เชื่อไหมว่าฉันจะปักคุณลงในกระถางดอกไม้ตอนนี้เลย!!