บทที่ 8 ของ 'ความทรงจำแห่งฤดูใบไม้ร่วง': ของขวัญของโคอาลา

เอี้ยวนั่งเอียงหัวมองแก้วมาร์คคัพ เอี้ยว:“...นี่ไม่ใช่แก้วของพี่หรอ?” “ฉันใช้แก้วกระดาษก็พอ” “ถ้าเอี้ยวใช้แก้วนี้ดื่ม...ไม่ก็เหมือนจูบพี่แบบอ้อม ๆ ใช่ปะ? น่าเกลียดจังเลย~” “ฉันล้างสะอาดแล้วไม่ต้องห่วงหรอก” “…งั้นก็ดี” ไม่รู้ทำไม เอี้ยวที่หน้าตาเบื่อหน่าย เอามือทั้งสองจับแก้วมาร์คคัพและเริ่มจิบชากุหลาบ เอี้ยว:“อืม อร่อยจัง ไม่เสียชื่อผู้เชี่ยวชาญเลย” “ดีใจที่ชอบก็พอ” จริง ๆ แล้วฉันก็แค่ทำงานพิเศษที่ร้านกาแฟ เรียกว่าผู้เชี่ยวชาญก็ไม่ถึงขั้น “อ้อ พี่ ถ้าดื่มชา ก็ต้องมีขนมเคียงด้วยสินะ” “เป็นเด็กดื้อจริง ๆ เลยนี่...” ที่บ้านมีอะไรให้กินไหม? ตอนฉันลุกขึ้น เอี้ยวก็ดึงชายเสื้อฉันไว้ เอี้ยว:“ไม่ใช่แบบนั้นนิ! ไม่ใช่อย่างที่คิด” “อะไรเหรอ?” “รอแป๊บนะ” เอี้ยวลุกขึ้น เดินไปทางประตู เปิดกระเป๋าที่วางไว้ตรงนั้น แล้วเริ่มหาของในกระเป๋า หยิบพัสดุที่ห่ออย่างดีออกมา เอี้ยว:“ดูนี่สิ” “นี่อะไร?” “ช็อกโกแลต” “แม้จะช้าไปหนึ่งวัน...ช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์ ฉันคิดว่าพี่คงอยากกินมากใช่ปะ? ก่อนหน้านี้ฉันเห็นพี่คบกับพี่กิ เลยไม่ได้ให้” “เรื่องกิไม่เกี่ยวอะไรเลยนะ ไหนจะเป็นน้องฉันอีก” “น้องให้ช็อกโกแลตกับพี่ที่มีแฟนอยู่ แบบนี้แปลกไปไหม?” “จริงเหรอ?” “ใช่! ดังนั้นฉันก็เลยคิดว่า ตอนนี้ที่พี่ยังไม่มีแฟน...ก็รับช็อกโกแลตได้แล้ว...ใช่ป่ะ?” “ไม่เป็นไร” ฉันตอบไปงั้น ๆ แล้วแกะพัสดุที่วางบนโต๊ะ ช็อกโกแลตจากกิก็ยังวางอยู่ตรงนั้น นี่ก็ยืนยันว่าที่วันฝนตกก็เป็นเรื่องจริง สีหน้าของฉันปรากฏชัดต่อสายตาเอี้ยว... เอี้ยว:“นั่นของพี่กิกหรือเปล่า?” “อืม” เอี้ยวสอดส่ายมองพัสดุนั้น เอี้ยว:“อันนี้ให้ฉันได้มั้ย? ช็อกโกแลตนั่นอ่ะ” “อยากกินเหรอ?” “อืม ของแบบนี้อยู่ พี่ก็จะยิ่งทรมานมากขึ้น” “…………” “ไม่ได้เหรอ?” “...เอาไปเลย” “งั้นพี่ก็ทานช็อกโกแลตที่เอี้ยวให้สิ” เอี้ยวเริ่มแกะช็อกโกแลตที่กิส่งให้ฉัน “อืม ๆ นี่เป็นแบบทำมือ...” เอี้ยวหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งขึ้นมา และขมวดคิ้วมอง เอี้ยว:“อืม ทำได้ดีกว่าเอี้ยวทำเองนะ ช็อกโกแลตที่เอี้ยวทำ รอบ ๆ จะมีผงสีขาวแข็ง ๆ…” อยู่ ๆ เธอก็เอาใส่ปาก“เอ่อ…เอ๊ะ…ว้าว อร่อยจัง” เห็นสีหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความหลงใหล ดูเหมือนมีความสุข แต่ก็ส่ายหัวทันที เยียน: “ไม่ใช่! ไม่ใช่! ไม่อร่อย! ช็อกโกแลตของพี่กิ๊ฟไม่อร่อยเลย ไม่อร่อยจริงๆ!” เยียนเอาช็อกโกแลตเข้าปากทีละชิ้นสองชิ้น แล้วจู่ๆก็สังเกตว่าฉันกำลังมองเธอ เธอกัดช็อกโกแลตจนปากเต็ม เยียน: “เธอกำลังมองอะไรอยู่เหรอ? พี่ชาย” “เปล่า แค่รู้สึกว่าดูเยียนเล่นสนุกไม่มีเบื่อเลย” “นี่เธอกำลังชมฉันเหรอ?” “ก็ถือว่าใช่” “งั้นเธอก็ลองชิมช็อกโกแลตที่เยียนทำสิ ฉันตั้งใจทำมากนะ” “โอเค” ฉันเปิดหีบห่อสวยๆ ด้านในมีช็อกโกแลตหลายเหลี่ยม เยียน: “น่ารักใช่ไหม?” “รูปร่างนี้คือ…ก้นลิงเหรอ?” “มันเป็นรูปหัวใจนะ! แม้ว่ารูปร่างจะแปลกไปหน่อย แต่รสชาติคงดีแหละ ลองชิมสิ” ช็อกโกแลตรูปร่างประหลาดนี้ ผิวหน้ามีผงสีแดงปกคลุม จะพูดยังไงดี? ฉันเกิดความรู้สึกไม่ดีขึ้นมา เยียน: “หรือเธออยากให้ฉันป้อนให้เหรอ?” “ไม่ต้อง ฉันกินเองได้” อืม ช่างมัน กินก่อน! ฉันตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เอาช็อกโกแลตเข้าปาก รสหวานของช็อกโกแลตก็ละลายในปาก น่าประหลาดใจ รสชาติก็ธรรมดาดี ไม่เลวนะ ที่กำลังคิดแบบนี้ จู่ๆ- 一ชุ:”ว้าว! เผ็ดจังเลย” ช็อกโกแลตนี้เผ็ดมาก ลิ้นของฉันร้อนมาก! ไม่ใช่ เจ็บมาก! ปากฉัน เหมือนเกิดสงครามโลกครั้งที่สามก่อนแล้ว ช่วยด้วย ก่อนลิ้นฉันกลายเป็นดินปืน ฉันรีบหยิบชาดำมาช่วยล้างสิ่งอันตรายเหล่านี้ลงคอ 一ชุ: “นี่มันอะไรกันแน่” “เป็นพริกไง” “ทำไมเธอใส่ของอันตรายแบบนี้” “ความรู้ที่ดูหนังกับซายะเรย์ได้มา ทดลองใช้ในโลกจริงน่ะ” “อย่ามาเอาความรู้จากการดูหนังมาลองกับชีวิตจริงนะ” “อันนี้รสชาติแบบผู้ใหญ่เลยนะ” “จริงๆ มันไม่เหมาะกับเด็กกินเลย” “ไม่อร่อยนี่นา…ฉันตั้งใจทำเพื่อพี่ชาย…ดูเหมือนล้มเหลว เยียนช่างไร้ประโยชน์! น้องสาวไร้ประโยชน์แบบเยียน ควรเอาไปทิ้ง” “อย่าสิ้นหวังเลย! ฉันกินเองก็ได้” ฉันหยิบช็อกโกแลตที่เยียนทำ เข้าปาก ทนความเผ็ดไว้ แล้วยิ้มออกมานิดหน่อยอิฉู่: "ไม่เป็นไร…อันนี้อร่อยมาก" "อย่าฝืนตัวเอง" "ไม่ฝืนเลย แค่เหงื่อเย็นออกมานิดหน่อยเอง ฉันไม่ได้ฝืน" "งั้นเธอต้องกินให้หมดทุกอย่าง" สุดท้ายก็ถูกบังคับให้กินหมด หลังจากกินเสร็จ ฉันก็พาเอี้ยนไปส่งที่สถานี