ป.ล. โทรศัพท์มือถือของฉันเสีย ดังนั้นฉันจึงยืมโทรศัพท์มือถือของเพื่อนมาเขียนบทนี้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ ท้ายที่สุดคนต้องใช้โทรศัพท์มือถือดังนั้นฉันจึงสามารถเขียนโค้ดได้เร็วเท่านั้น... จำนวนคำไม่เพียงพอ ขออภัยด้วย
เมื่อสแกนถุงเก็บของที่เคียนเฉียนนำมาด้วยความรู้สึกทางจิตวิญญาณของเขา หลินห่าวก็มีความสุขอยู่ข้างใน แต่ภายนอกยังคงสงบมาก Qian Qian มองไปที่ Lin Hao ด้วยความวิตกกังวล ความสงบตามปกติของเธอหายไปนานแล้ว และตอนนี้เธอทำให้ผู้คนรู้สึกสงสาร
"เป็นยังไงบ้าง?" เฉียนเฉียนลืมตาที่สวยงามของเธอซึ่งไม่ได้คลุมด้วยเสื้อคลุมสีดำ และมองดูหลินห่าวอย่างมีชีวิตชีวา หลินห่าวจ้องมองดวงตาที่ไร้เดียงสาและเปล่งประกายราวกับเด็กทารก และรู้สึกผิดเล็กน้อย เมล็ดพันธุ์ที่ Qian Qian มอบให้เขานั้นหายากเกินไป หากพวกเขาถูกประมูล เธออาจจะได้รับหินวิญญาณเพียงพอที่จะซื้อยาอายุ 300 ปีจำนวนหนึ่งโหล ในความเป็นจริง สิ่งที่หลินห่าวไม่รู้ก็คือ แม้ว่าเมล็ดน้ำอมฤตอันเป็นที่รักจะมีค่า แต่น้ำอมฤตแบบเก่ากลับมีค่ามากกว่า ท้ายที่สุดแล้ว วงจรการเติบโตของน้ำอมฤตนั้นยาวนานเกินไป และมีเพียงเขาเท่านั้นที่จะพบว่ามันมีค่า
เมื่อมองไปที่ลูกศิษย์ที่เปิดกว้างของ Qian Qian Lin Hao ก็ไม่สามารถแลกเปลี่ยนน้ำอมฤตอายุหลายร้อยปีกับมโนธรรมของเขาได้
"ดูเหมือนว่าฉันจะยังไร้เดียงสาเกินไปหน่อย!" หลินห่าวยิ้มอย่างขมขื่นในใจ
"เพียงพอแล้ว รอสักครู่ แล้วฉันจะให้วัตถุดิบยาแก่คุณ!""หลินห่าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง และพยักหน้าอย่างหนักภายใต้สายตาที่มีความหวังของเฉียนเฉียน...
"เอาล่ะ! "หลิน ห่าวออกมาจากห้องแล้วยื่นกล่องหยกหลายกล่องให้กับเฉียนเฉียน เคียนเฉียนหยิบกล่องหยกด้วยมือที่สั่นเทา รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย...
"นี่..." เฉียนเฉียนมองดูน้ำอมฤตที่มีแก่นแท้ของยาของเฉียนอยู่ในกล่องด้วยความตกใจ
"อันนี้เดิมทีมีไว้สำหรับการใช้งานของฉันเอง แต่เนื่องจากเมล็ดน้ำอมฤตที่คุณให้นั้นมีค่ามาก ฉันจึงมอบมันให้กับคุณ ฉันก็ไม่ต้องการมันอยู่แล้ว! " หลินห่าวอธิบาย
"ขอบคุณ “หลังจากสงบสติอารมณ์ได้สักพักแล้ว เฉียนเฉียนก็พูดกับหลินห่าวด้วยความขอบคุณ “ไม่ ยังไงก็ตาม คุณรู้วิธีเพิ่มเนื้อหาของพลังงานที่แท้จริงหรือไม่? “หลินห่าวถามด้วยความคาดหวัง
