ส่วนที่เก้า: กระสุนเงิน พันธสัญญาของเรา
กระสุนเงินที่มนุษย์ใช้ทำลายความชั่วร้ายและปีศาจทั้งหมดก็คือ 'ความรัก' ที่ไม่สามารถถูกแทนที่ได้ 'ความรัก' คือโปรแกรมที่วิทยาศาสตร์และตรรกะไม่สามารถอธิบายได้ ยุซากุ คุโด ส่งกระสุนเงินไปยังคอมพิวเตอร์ส่วนกลางในพริบตา คอมพิวเตอร์ซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ล่มจนได้ในที่สุดเนื่องจากการคำนวณล้นและไม่สามารถจำลองวิธีการของโปรแกรมได้ อุปกรณ์ระเบิดตัวเองภายในห้านาทีก่อนที่ยักษ์จะนับถอยหลังเริ่มทำงาน ชินอิจิได้ยินเสียงเรียกคุ้นเคยในความมึนงง: 'ชินอิจิ! ชินอิจิ!' และเสียงเฮลิคอปเตอร์
ทุกอย่างจบลง: ยักษ์ระเบิดเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น
ชินอิจิได้นั่งอยู่ริมทะเล มองแสงที่สว่างกว่าพระอาทิตย์แล้วคิดในใจว่า: 'เอโดกาวะ โคนัน ไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว เขาได้ไปยังสวนแห่งความสุขที่เป็นของเขากับไอแล้ว ส่วนฉัน...' เขาหันไปเห็นรันที่น้ำตาเอ่อในหลังเขา 'ในที่สุดเราก็ทำสัญญาได้สำเร็จ!' ชินอิจิอุ้มรันอย่างแน่นเป็นเวลานานมาก ชินอิจิทันใดเห็นนักสืบหนุ่มที่ยืนอยู่ไกลในแสงเช้า เขาอยากวิ่งไปหาทุกคนเหมือนเคย แต่ก้าวขาของเขากลับหยุดลง ชินอิจิค่อยๆ หันตัวไป บอกด้วยเสียงที่มีเพียงเขาได้ยินว่า: 'ทุกคน ลาก่อนนะ' เขาช้า ๆ เดินไปยังฝูงชนทางด้านอื่นโดยไม่หันหลัง กัดฟัน น้ำตาไหลพราก ตาตื้นขึ้นอย่างห้ามไม่ไหว หยดน้ำตาใหญ่หยดหนึ่งไหลลง จากนั้นน้ำตาอื่น ๆ ตามลงมา ชินอิจิได้ยินเสียงของอายุมิ: 'ลาก่อนนะ คุณโคนัน'
ภาคต่อของ 'คดีปริศนาคอนนาน ตอนจบ'
ตอบกลับ (18)
เอ่อ ตอนจบที่น่าเศร้า แต่ตามข่าวที่น่าเชื่อถือ คอนนันก็ใกล้จะจบแล้ว นารูโตะก็ก้าวเข้าสู่ตอนจบอย่างเป็นทางการ เบียงก็เริ่มบทสุดท้าย ส่วนที่เหลือก็มีแค่วันพีซเท่านั้น
ยังมีเรื่องเจ้าชายเทนนิสที่ดูมานาน 10 ปีจบแล้ว ใครจะรู้ว่ามีเทนนิสลูกใหม่ด้วยนะ ทุกคนลองมาคุยกันถึงฉากประทับใจในมังงะกันเถอะ
หลังจากที่อ่านโพสต์นี้ของคุณเจ้าของกระทู้แล้ว หัวใจของฉันไม่สามารถสงบได้ชั่วขณะ รู้สึกตื่นตะลึงมาก! ทำไมถึงมีโพสต์ที่ดีขนาดนี้! ฉันเล่นบอร์ด BBS มานานหลายปี คิดว่าตัวเองคงไม่มีโพสต์ไหนมาทำให้ฉันประทับใจได้อีก แต่กลับไม่คาดคิดว่าวันนี้ได้พบโพสต์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เจ้าของกระทู้ คุณทำให้ฉันเข้าใจลึกซึ้งในสำนวน 'เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า' ขอบคุณคุณ! หลังจากอ่านโพสต์นี้แล้ว ฉันไม่ได้ตอบทันที เพราะกลัวว่าคำตอบของฉันที่ธรรมดาเกินไปจะมาทำลายโพสต์ที่หายากบนอินเทอร์เน็ตนี้ แต่ฉันก็ยังตอบ เพราะคิดว่าถ้าไม่ทิ้งชื่อของตัวเองไว้หลังโพสต์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ฉันก็คงไม่อาจไปสู่ข้างหน้าได้ การที่สามารถทิ้งชื่อของตัวเองไว้หลังโพสต์ที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ภาคภูมิใจมาก! เจ้าของกระทู้ โปรดให้อภัยความเห็นแก่ตัวของฉัน! ฉันรู้ว่าต่อให้ใช้ถ้อยคำหรูหรามากแค่ไหนก็ไม่อาจบรรยายความยอดเยี่ยมของโพสต์คุณได้ทั้งหมด มันจะไม่จริงใจ ดังนั้นฉันจึงอยากพูดเพียงคำเดียวว่า: โพสต์ของคุณดีมาก! ฉันยินดีจะติดตามอ่านตลอดชีวิต! โพสต์นี้มีแนวคิดใหม่ วัสดุเรื่องโดดเด่น โครงสร้างชัดเจน เรื่องราวซับซ้อน น่าติดตาม เส้นเรื่องชัดเจน ดึงดูดใจ ในความเรียบง่ายมีความสามารถทางวรรณกรรมที่ไม่ธรรมดา เรียกได้ว่าคำต่อคำมีคุณค่า ประโยคต่อประโยคเป็นคลาสสิก เป็นตัวอย่างที่เราควรเรียนรู้ จากมุมมองของศิลปะนิยาย อาจไม่ถือว่าโพสต์นี้ประสบความสำเร็จมากนัก แต่ความหมายเชิงทดลองของมันยิ่งใหญ่กว่าความสำเร็จเอง ดังสำนวนที่ว่า: 'ม้าแล่นเต็มกำลัง ยิงธนู ชีวิตและจักรวาลอยู่ในใจฉัน!' เจ้าของกระทู้ สมกับเป็นผู้บุกเบิกรุ่นใหม่ของโลกไร้เหตุผลจริงๆ!
1. เมื่อไอหลับตา เธอพูดด้วยเสียงที่มีแค่โคนันเท่านั้นที่ได้ยิน: "ไม่ใช่ชินอิจิ คุโดะคนที่ฉันรักคือโคนัน เอโดกาวะ"2. ชินอิจิได้ยินเสียงอายูมิ: "ลาก่อน โคนันซาบซึ้งจริงๆ ฮ่าๆ"
ฉากที่อิทาจุแตะหน้าผากซาสึเกะในนารูโตะช่างซาบซึ้งใจมาก แล้วยังมีฉากที่จิไรยะและอาสึมะตายที่ดูแล้วก็ทำให้ร้องไห้ ในบลีชตอนที่ช่วยรุคิยะนี่ซึ้งที่สุด ส่วนวันพีซประโยคของโรบินที่บอกว่าจะมีชีวิตต่อไปนั้น ทำเอาน้ำตาไหลจริงๆ ตอนจบของเจ้าชายแห่งเทนนิสที่พูดว่า ขอบคุณพวกคุณตลอดมาด้วย
ฉันไม่อยากตัดความสัมพันธ์ที่ฝังอยู่ระหว่างฉันกับชินอิจิ\ ลองตัดดูเถอะ โอ-รัน ฉันจะอยู่กับเธอจนถึงที่สุด\
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —