วันนี้คุณขโมยไหม?

“อาจารย์ อาจารย์... เดี๋ยวก่อน... กรุณารอสักครู่...” รถบัสหมายเลข 8 เพิ่งจะออกและไม่ได้ห่างออกไปสองสามก้าวเมื่อมีเสียงดังขึ้น ฉันได้ยินมาว่ามีเสียงมาจากชายหนุ่มคนหนึ่ง บางทีเขาอาจจะวิ่งเร็วเกินไปและอดพูดติดอ่างไม่ได้ ? ตอนนี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วนในการทำงาน ผู้คนบนรถบัสหนาแน่นมากจนต้องพิงกันและฝ่าเท้าแตะยอดเท้า คนขับก็เข้าใจสถานการณ์ในรถดี จึงไม่หยุด แต่ขับไปข้างหน้าต่อไปแต่ไม่ใช่ด้วยความเร็วสูง รถเมล์ถือเป็นการขนส่งสาธารณะโดยธรรมชาติ และไม่มีสิ่งใดที่ถือว่าบรรทุกเกินพิกัดหรือไม่ แต่ขณะนี้รถบัสหนาแน่นมาก คนขับจึงต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของผู้โดยสารด้วย นี่ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เมื่อเห็นว่ารถบัสวิ่งไม่เร็วชายหนุ่มก็ไม่ยอมแพ้ เขายังคงวิ่งและตะโกนต่อไปว่า “อาจารย์ ,,,อาจารย์ ,,,,”? รถเมล์ยังไม่มีความตั้งใจที่จะจอด ในเวลานี้ ชายหนุ่มผูกเน็คไทและสวมแว่นตานั่งอยู่ที่หน้าต่างเหยียดศีรษะแล้วตะโกนบอกชายที่กำลังวิ่งว่า: "บาจี ท่านอาจารย์ก้าวไปข้างหน้าแล้ว คุณควรรอรถบัสคันถัดไป" ผู้คนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ?“ฮู ฮู ฮู ฮู ,,,, แม่ ฉัน ฉันจะวงกลมและสาปเธอ หวังว่าแกจะถูกไล่ออกเมื่อไปถึงบริษัท ให้ตายเถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว!” ชายหนุ่มคงรู้เช่นกันว่ารถบัสไม่หยุด เขาจึงหยุดทำงานไร้ประโยชน์และหยุด เขาก้มตัวลงด้วยมือข้างหนึ่งคุกเข่า หายใจแรง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังคงพึมพำและสาปแช่งเด็กที่กำลังล้อเลียนเขาอย่างตกตะลึง อะไร นี่มันโหดร้ายไม่พอเหรอ? อย่าพลาดตอนนี้เป็นเวลาของวิกฤตการเงิน โดนกดดันให้เลิกจ้างไปกี่คนแล้ว! เพียงขอบคุณที่คุณมีงานดีอย่าไม่พอใจ ? ชายหนุ่มคนนี้คือใคร? แน่นอนว่าเขาเป็นพระเอกของเรา ตัวเอกของเราคือ Hua Shaoqing หรือที่รู้จักในชื่อ "Brother Hua" จริงๆ แล้ว ฮวาเกอยังหล่ออยู่นิดหน่อย โดยมีส่วนสูง 1.78 เมตร รูปร่างสมส่วน และใบหน้านั้นก็ดูคล้ายกับตู้จุนเจ้าหนูชื่อดังที่เคยแสดงใน "Eighteen Years in the Enemy Camp" นิดหน่อย ? พี่ฮัวไปที่บาร์เพื่อดื่มกับเว็บมาสเตอร์ เฉาหยุน และแม่บ้านเมื่อคืนนี้ เขาถูกพาไปและดื่มมากเกินไปเล็กน้อย หลังจากกลับถึงบ้านก็หลับไปและนอนหลับจนถึงเวลา 07.30 น.เนื่องจากเวลามีจำกัด ฉันจึงไม่กินอาหารเช้าด้วยซ้ำ ฉันจึงวิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อขึ้นรถบัส และภาพเหตุการณ์ก็เกิดขึ้น “หึ,,,,อา! ให้ตายเถอะ! คุณจะมาสายอีกแล้ว!” พี่ฮัวหายใจออกอีกสองสามครั้ง ดูเวลา และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจร้อนอีกครั้ง ให้ตายเถอะ เจ็ดโมงสี่สิบห้าแล้ว เหลือเวลาอีกแค่สิบห้านาทีเท่านั้น แต่จากคำว่าคุณก็เห็นได้ง่ายๆ ว่าสาวคนนี้เป็น “ผู้กระทำความผิดเป็นนิสัย” "แท็กซี่ แท็กซี่" วิธีสุดท้าย พี่ฮัวกัดฟัน กระทืบเท้า และตัดสินใจนั่งแท็กซี่ “ให้ตายเถอะ ถ้าคุณไม่สายไม่กี่นาที คุณจะต้องตาย!” เมื่อมองดูเวลาบนนาฬิกา พี่ฮัวก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งอีกครั้ง ดูเหมือนว่าช่วงเร่งด่วนตอนเช้าการนั่งแท็กซี่ไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร เพราะผมยังมาสายอีกไม่กี่นาที เอ่อ~~~ ไม่ถึงสองสามนาที สิบห้านาทีแล้ว ช่างเป็นบาป! ? สถานที่ทำงานของพี่ฮั่วตั้งอยู่บนชั้นที่ 15 ของ "อาคาร 7723" และชื่อบริษัทคือ "Huangfu Trading Co., Ltd." ไม่ใช่บริษัทขนาดใหญ่ และสินทรัพย์รวมของบริษัทอาจมีเพียงไม่กี่แสนล้านเท่านั้น ? “ก็ชายหนุ่มหล่อมาก“พี่ฮั่วกำลังรอลิฟต์ลง เขาถือโอกาสหันหน้าไปทางประตูลิฟต์และชมหนุ่มหล่อเหนือประตูลิฟต์อย่างหน้าไม่อาย เขาดูสอพลอและมีสไตล์มาก เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแต่ก็ไม่มีอะไรจะจัด เขาสวมเสื้อยืดสีขาวที่ตัวส่วนบน และกางเกงยีนส์สีขาวที่ตัวด้านล่าง มันเรียบง่ายและสบายๆ มาก ต่างจากชายและหญิงคนอื่นๆ ในที่ทำงานที่สวมสูทและเนคไท เขามักจะสวมแว่นตาเพราะกลัวคนอื่นจะไม่รู้ เขาเป็นคนมีปัญญาแต่นี่ก็เป็นเพราะบุคลิกของชายหนุ่มที่หล่อเหลาเช่นกันเขาเป็นคนสบายๆ มาก ฉันไม่เคยเห็นเขาแต่งตัวเป็นทางการในที่ทำงานเลยและเขาก็ไม่รู้ว่าจะผูกเน็คไทอย่างไร เขาดูเหมือนตัวโกง" "เงียบ..." หลังจากออกจากลิฟต์ พี่ฮัวก็ระวังตัวมาก หลบเหมือนขโมย และย่องเข้าไปในห้องทำงานของเขา เมื่อเดินผ่านแผนกต้อนรับ พนักงานต้อนรับอยากจะทักทายเขา และพี่ฮัวที่ตกใจกลัวก็รีบเหยียดนิ้วชี้ออกเพื่อทำท่าทางเงียบๆ แล้วโบกมืออย่างแรงผู้หญิงที่แผนกต้อนรับเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ในวัยยี่สิบปลาย ๆ ก็ไม่เลวนัก มีหน้าตาที่ยุติธรรม ดังสุภาษิตที่ว่า “หน้าขาวเพียงหน้าเดียว ปกปิดความอัปลักษณ์ได้ทั้งหมด” เมื่อเห็นการปรากฏตัวของพี่ฮัว เขาไม่แปลกใจอีกต่อไป เขาจึงยิ้มและพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรอีก ในใจของเธอ "พี่ฮัว" นี้ไม่เคยมาถึงเร็วในทุกวัน และการมาสายก็เป็นเรื่องปกติ ตอนนี้เพิ่งแปดโมงยี่สิบเท่านั้น สำหรับ “พี่ดอกไม้” คนนี้ องุ่นสุกแล้ว-ยังเช้าอยู่! ? พี่ฮัวอยู่ในแผนกวางแผนของบริษัท เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสังเกตเห็นเขา เขาจึงวิ่งไปที่โต๊ะเหมือนกระต่ายแล้วนั่งลง ? แต่เมื่อ Hua Shaoqing คิดว่าเขาสามารถหายใจเข้าลึก ๆ ได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น สาวสวยก็เดินขึ้นไปที่โต๊ะของเขา ? “ฮ่า ฮ่า ฮิฮิ ,,, สวัสดีตอนเช้า ผู้อำนวยการหม่า” ให้ตายเถอะ ฉันยังถูกค้นพบอีก! เมื่อเห็นผู้หญิงตรงหน้าเขา Hua Shaoqing ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่เล็กน้อย เมื่อปัญหามาถึงก็ต้องแก้ไข ดังนั้นฉันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทักทายอีกฝ่าย ? ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก Ma Xiaoling หัวหน้าคนสำคัญของ Hua Shaoqing ในเวลานี้ หม่าเสี่ยวหลิงสวมชุดธุรกิจสีดำและสีขาว เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ส่วนบน กระโปรงสีดำที่ส่วนล่าง และรองเท้าส้นสูงเตี้ยสีดำคู่หนึ่งนอกจากนี้หญิงสาวยังสวยมาก ผมสีดำยาวมัดรวบ ดวงตาเล็กๆ คู่หนึ่งที่มีเสน่ห์มาก ใบหน้ารูปไข่ทั่วไป และผิวพรรณที่ดีและละเอียดอ่อน โดยรวมแล้วดูเหมือนสาว OL ที่มีชีวิตชีวาในภาพยนตร์เรื่องนี้ในฉากยั่วยวนในเครื่องแบบ แต่ในขณะนี้พี่ฮวาไม่ได้รู้สึกเช่นนี้ในใจเลย เขาแค่หวังว่าอีกฝ่ายจะหายไปจากสายตาของเขาโดยเร็วที่สุด เขาสามารถไปได้ไกลเท่าที่ความคิดของเขาพาไป ยิ่งเร็ว ยิ่งดี และยิ่งไกลก็ยิ่งดี อย่างไรก็ตามความเป็นจริงมักจะแตกต่างจากความคิดในใจเสมอ ในเวลานี้ หม่าเสี่ยวหลิงไม่ได้พูด แต่มองไปที่ฮัวเส้าชิงด้วยรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง ราวกับว่ากำลังรอเหตุผลว่าทำไมฮัวเส้าชิงมาสาย “อะแฮ่ม,,,,,ไอ,,,,นี่,,นั่น, ผู้อำนวยการหม่า คุณก็รู้มาตลอด ฉัน 555 คุณก็รู้” ฮวาเส้าชิงได้รับบาดเจ็บมาก! ฉันมีความตั้งใจที่จะอธิบายแต่ฉันก็ไม่มีคำพูด เหตุผลที่ฉันคิดได้ดูเหมือนจะถูกกล่าวถึงมาก่อนแล้ว ฉันไม่สามารถพูดได้ว่า "ป้า" ของฉันอยู่ที่นี่ นอกจากนี้ใครจะเชื่อเหตุผลเช่นนี้? ผู้ชายที่โตแล้วจะได้ "ป้าใหญ่" ของเขามาจากไหน? แค่บอกว่า “ลุงเขย” มาแล้ว! ? “คุณไม่ได้มีเหตุผลมากมายเสมอไปเหรอ? วันนี้เกิดอะไรขึ้น?ฮวาเกอของเราบางครั้งก็พูดไม่ออก วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือเปล่า? "ยาก! มันโหดร้ายมาก! มันเป็นพิษ! มันเป็นพิษมาก! เมื่อเห็น Zhang Yingxue ไม่เบาและไม่จริงจังและยิ้มประชดกับตัวเอง Hua Shaoqing ก็อยากจะตะครุบเธอและกัดเธอจริงๆ แต่ โอ้! ทนไว้! ฉันทนได้!? "ดูสิ่งที่คุณพูดผู้อำนวยการหม่า อิอิ วันนี้อากาศดีจริงๆ มีแดดจัด ... "? ฉันจะทำอะไรได้อีก? มันยากสำหรับผู้ชาย มันยากยิ่งกว่าสำหรับผู้ชายที่จะทำงานภายใต้ผู้หญิง! "คราวหน้าระวัง..." หม่าเสี่ยวหลิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะทุกครั้งที่เธอเห็นฮัวเส้าชิงถูกจับสาย และเธอบอกว่าเธอทำอะไรไม่ถูก และทำให้อีกฝ่ายดูมีเสน่ห์โดยไม่รู้ตัว "ยึดมั่นกับโปรเจ็กต์นั้นไว้ เราจะรอในสัปดาห์หน้า “หลังจากที่หม่าเสี่ยวหลิงพูดคำพูดสุดท้าย เธอก็จากไปและเดินไปที่ห้องทำงานของเธอ แต่ไม่มีใครเห็นมุมปากของเธอที่เชิดขึ้นเล็กน้อย” “ไม่ต้องห่วงครับหัวหน้า ผมสัญญาว่าจะทำงานให้เสร็จ” “เฮ้ เขาหนีไปอีกแล้ว เมื่อเห็นว่าหม่าเสี่ยวหลิงปล่อยเขาไป บราเดอร์ฮัวก็อดไม่ได้ที่จะกลับไปมีท่าทางค่อนข้างไม่ระมัดระวัง และรับรองว่าหม่าเสี่ยวหลิงจะกลับมาด้วยรอยยิ้มขี้เล่นในความเป็นจริง ฮวาเกอก็รู้ดีอยู่ในใจว่าหัวหน้าของเขาจะไม่ทำอะไรเขาเลย แต่สุดท้ายเขาก็สาย ดังนั้นจึงไม่ง่ายสำหรับเขาที่จะโต้เถียงกับเรื่องไร้สาระนั้น นี่คือประสบการณ์ที่กษัตริย์ผู้ล่วงลับสรุปไว้ ไม่เช่นนั้นหากเราคำนวณตามความถี่ที่เขามาสายประมาณสี่วันต่อสัปดาห์ เราก็ไม่รู้ว่าเขาจะยังมีเงินเดือนเหลืออยู่หรือไม่! ? ห้องทำงานที่เงียบสงบแต่เดิมกลับมีเสียงดังอีกครั้งหลังจากที่ผู้กำกับหม่า เสี่ยวหลิงจากไป “พี่ฮัว เมื่อคืนคุณทำอะไรลงไป?” นั่งตรงข้ามพี่ฮัว ดัดผมลอนใหญ่ เด็กสาวหน้าเด็กชื่อซัน เหม่ยเหม่ย ยืดคอถามพี่ฮัวด้วยท่าทางซุบซิบ “เฮ้ สาวสวย อยากรู้เหรอ?” ในออฟฟิศ Hua Shaoqing ชอบแกล้งเพื่อนร่วมงานที่อายุน้อย น่ารักมาก และสวยงามคนนี้ วิธีที่เขามองอีกฝ่ายในขณะนี้เหมือนกับหมาป่าตัวร้ายตัวใหญ่ที่เห็นแกะตัวเล็ก ๆ มันเป็นเรื่องลามกอนาจารอย่างอธิบายไม่ได้ ? ดังสุภาษิตที่ว่า การเจ็บป่วยระยะยาวย่อมทำให้แพทย์ หลังจากอยู่กับพี่ฮัวมาเป็นเวลานาน ซุนเหม่ยเหม่ยก็รู้นิสัยของอีกฝ่ายเล็กน้อยโดยธรรมชาติ เธอเมินดวงตาอันเจ้าเล่ห์ของพี่ฮัว และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ฮิฮิ พี่ฮัว บอกฉันและฟังหน่อยสิ..."? เอ่อ~~~ ให้ตายเถอะ เอาอีกแล้ว!ต้องบอกว่าเสียงที่ซุนเหม่ยเหม่ยพูดตอนนี้ช่างไพเราะมากด้วยสำเนียงฮ่องกงและไต้หวันซึ่งทำให้กระดูกของคนชา แต่ปัญหาคือสิ่งที่พี่ฮัวกลัวที่สุดคือการโวยวายของเธอ! ? ต้องบอกว่าพี่ฮวาเป็นคนสบายๆและขี้เกียจมากเวลาไปทำงาน เขาจบเช้าด้วยการหัวเราะกับสาวน้อยซุนเหม่ยเหม่ย และไม่ได้ทำอะไรเลย แต่ทุกคนก็คุ้นเคยกับมัน พวกเขารู้ว่าฮัวเกอคนนี้เป็นเสาหลักของแผนกวางแผน แม้ว่าโดยปกติเขาจะรู้สึกขี้เกียจและเป็นกันเอง แต่เขาก็ยังต้องมองผู้อื่นในช่วงเวลาวิกฤติ ไม่เช่นนั้นบริษัทคงไม่รองรับเขาขนาดนี้ “เม่ยเหม่ย เมื่อคืนคุณขโมยอาหารหรือเปล่า?” หลังจากรับประทานอาหารกลางวัน ทุกคนก็เริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง หญิงสาวสวมแว่นที่สุภาพมากถามซุนเหม่ยเหม่ย “อ้าว เมื่อวานโชคไม่ดี เกือบถูกหมาใครกัด” เมื่อซุนเหม่ยเหม่ยได้ยินสิ่งนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวและถอนหายใจ เธอดูหดหู่มาก แต่แล้วเธอก็ดูเหมือนจะนึกถึงบางสิ่งบางอย่างและกลับมามีความสุขอีกครั้ง ผู้หญิงมักไม่แน่นอนจริงๆ "อิอิ แต่สุดท้ายก็ยังขโมยหัวไชเท้าไปสามสิบหัว"?“เฮ้ คุณขโมยหัวไชเท้าไปบ้าง แต่ฉันเสียใจมาก ไม่เพียงแต่ฉันไม่ได้ขโมยอะไร แต่ยังลืมเวลาไปชั่วขณะหนึ่ง พอฉันกลับไป คนอื่นขโมยของฉันไปทั้งหมด โชคไม่ดีจริงๆ” ซุนเหม่ยเหม่ยไม่ได้กล่าวถึงบันทึกของเธอเอง มันก็โอเค เมื่อเธอพูดถึงเรื่องนี้ หญิงสาวสวยใส่แว่นก็ยิ่งหดหู่กว่าเดิม ร้องไห้ราวกับว่าเธอสูญเสียเงินไปสองร้อยเหรียญ อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงคนนี้ไม่สามารถเข้าใจได้ด้วยสามัญสำนึกจริงๆ จากนั้นเด็กสาวคนนี้ก็พลิกโฉมท่าทางที่อ่อนโยนและสุภาพของเธอกลับคืนมา เธอกำหมัดกัดฟันแล้วมองซุนเหม่ยเหม่ยด้วยสีหน้าดุร้าย เธอมองไปที่ซุนเหม่ยเม่ยแล้วพูดอย่างรุนแรง: "ถ้าฉันรู้ว่าใครขโมยอาหารของฉัน ฉันจะต้องขอให้ดอกไม้เล็ก ๆ ของฉันฉีกเขาออก!! ฮึ่ม..."? หลังจากพูดแบบนี้ แม้แต่พี่ฮัวซึ่งอยู่ไม่ไกลก็รู้สึกหนาวสั่น ไม่ต้องพูดถึงซุนเหม่ยเหม่ย ในเวลาเดียวกัน เธอก็ขยับตัวเช็ดคอด้วย ซึ่งน่าตกใจมาก แต่พี่ฮัวก็รู้สึกงงเล็กน้อยเช่นกัน พวกเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร? ทำไมพวกเขาถึงขโมยผักและแครอท? สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเกมก็คือ “อะแฮ่ม เอ่อ สาวสวย คุณกำลังพูดถึงอะไร ขโมยอาหารอะไรมาเหรอ?” พี่ฮัวมาหาทั้งสองคนแล้วถามซุนเหม่ยเหม่ยอย่างสงสัย ?“ฟาร์มสุข ลุงจะไม่บอกว่าไม่รู้ใช่ไหม?”? ซุนเหม่ยเหม่ยจ้องมองพี่ฮัวราวกับว่าเธอกำลังมองคนงี่เง่า ? “咳咳,那个,这个、、、 、、” 花哥那个尴尬啊,那是什 么眼神啊! บราเดอร์ฮัวที่รู้สึกไร้ยางอายอย่างยิ่ง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนเล็กน้อยในขณะนี้ การมองในดวงตาของซุนเหม่ยเหม่ยนั้น ฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงจริงๆ “ฮวาเกอของฉัน คุณเพิ่งมาจากดาวอังคารเหรอ? คุณไม่รู้เกี่ยวกับแฮปปี้ฟาร์มด้วยซ้ำ แอลเชื่อแล้ว โย่!” เมื่อเห็นการปรากฏตัวของฮัวเกอ ซุนเหม่ยเหม่ยก็แน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่รู้จริงๆ เธออดไม่ได้ที่จะเอามือตบหน้าผาก สงสัยว่าฮัวเกอคนนี้กำลังทำอะไรอยู่ทุกวัน! ?