เห็นแก่ตัว ฉันเกลียดหน้าตาของตัวเองในอดีต

ได้ยินแม่ของลุงเล่าว่า ตอนแม่ยังสาว แม่ค่อนข้างใจป้ำในการใช้เงิน เคยซื้อเสื้อนอกตัวหนึ่งราคาเกินพันหยวน ในยุค 90 ถือว่าเป็นของฟุ่มเฟือยและก็ทันสมัย แต่ไม่คิดเลยว่า เสื้อนอกตัวนั้น ใส่มาตลอดสิบปี และแม่ก็ไม่เคยซื้อเสื้อผ้าที่แพงกว่านั้นอีกเลย สิบปี ช่วงวัยหนุ่มสาวของผู้หญิงถูกทอนหมดไป แต่ตอนนี้ ชีวิตค่อย ๆ ดีขึ้น ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ขัดสน แต่ใบหน้าของแม่ก็ยังมีรอยยิ้มน้อยอยู่ไม่น้อย[br/]ไม่นานมานี้ ครั้งหนึ่งฉันตวาดใส่แม่ต่อหน้าลุงน้อย และพวกเราสองแม่ลูกก็เปิดใจพูดถึงอดีตและความคับข้องใจครั้งแรก[br/]ฉันโทษความทรงจำที่ไม่สุขบนตัวฉันทั้งหมดให้แม่และพ่อ รวมถึงความเหงาของฉัน ความเศร้าหมองของฉัน ความเกียจคร้าน ความเห็นแก่ตัว ความดื้อรั้น……[br/]ตอนนั้นแม่ร้องไห้ ฉันเป็นคนพูดเก่งเสมอ เมื่อคำเหล่านั้นหลุดจากปากฉัน แม่แทบไม่สามารถตอบโต้เลย แม่ทำได้เพียงส่ายหน้าเผชิญหน้ากับความดุดันของฉัน[br/]ลุงน้อยอยู่ข้าง ๆ วิจารณ์ฉันไม่หยุดว่าฉันเห็นแก่ตัว คิดถึงปัญหาเฉพาะมุมของตัวเอง แม้แต่ลูกพี่ลูกน้องก็พูดว่าฉันรับแต่โดยไม่เคยให้[br/]ฉันคงเป็นคนดื้อรั้นและเคร่งครัด ชัดเจนว่าตอนนั้นฉันรู้ว่าฉันผิด แต่ก็ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้[br/]ในความเป็นจริง ตัวฉันมีร่องรอยของแม่ เหมือนกันทั้งความมองโลกแง่ลบ ความต่ำต้อย ความเต็มไปด้วยความบ่น…… และแม่เหมือนเม่น เห็นจะยิ่งต้องการความเข้าใจมากกว่าฉันแน่นอน เห็นได้ว่ามีเรื่องเหล่านี้ ฉันเพิ่งเข้าใจตอนนี้ แต่ตอนนั้น ฉันยังโง่เขลา[br/]แม่มักพูดว่าชีวิตหาได้ไม่ง่าย เงินสำหรับแม่เหมือนกับปีศาจในใจ เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ในด้านชอบชีวิตเรียบง่ายอย่างฉัน เคยสงสัยมาก[br/]และเมื่อฉันค่อย ๆ เรียนรู้เรื่องราวในอดีตของแม่จากผู้ใหญ่ ความทรงจำที่ถูกฝังนั้น ก้อนหินใจในใจฉันค่อย ๆ ละลาย และความเสียใจเข้าครอบงำจิตวิญญาณของฉัน[br/]เงิน บ้าน ตำแหน่ง สิ่งที่แม่เคยใฝ่ฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนนี้มีครบแล้ว แต่แม่ยังไม่รู้สึกมีความสุข ดังนั้นฉันคิดว่า ความพึงพอใจทางวัตถุเหล่านี้ อันที่จริงไม่ใช่ความต้องการลึก ๆ ในใจเธอ[br/]ความเข้าใจ ความรัก การเอ็นดู[br/]จริง ๆ แม่ไม่ได้อยากได้อะไรมาก สำหรับฉัน เพียงเรื่องง่าย ๆ แค่ยกมือช่วยก็พอ[br/]ฉันซึ่งเคยเห็นแก่ตัวมาก่อน ก็ต้องเรียนรู้การให้เช่นกัน