ชื่อเล่นของฉันคืออาไต้ น่ารักมาก! ใช่ไหม

ดอกไม้ประจำชั้นที่บริสุทธิ์ของชั้นอ๋ไต้ ตอนที่พี่หลุยเหม่ยคุยโม้ว่า: โสดช่างดีจริงๆ ไม่ต้องไปสนใจความรู้สึกของคนอื่น มีอิสระเต็มที่\ ประโยคประมาณนี้เหมือนจะไม่ใช่ครั้งเดียวที่ได้ยิน ตอนนี้หลายคนคงคิดแบบนี้เหมือนกัน ปรากฏการณ์นี้ไม่ทำให้ฉันนึกถึงคำพูดของครูประจำชั้นในตอนประชุมชั้นเรียนตอนมัธยมต้นไม่ได้: ทำไมต้องรักแรกพบ? พวกเธอยังเด็กมากใช่มั้ย ต้องไปจีบเพื่อนเยอะๆ โตขึ้นความรักก็จะไม่ดึงดูดเท่าเดิม มันไม่คุ้มเลย ชีวิตคนเรายังต้องอยู่ไปอีกยาวนาน\ ผ่านมาหลายปี ฉันคนที่มักจะมองคำครูประจำชั้นเป็นขี้เถ้าก็ต้องยอมรับว่า คำพูดของเธอก็ไม่ได้ไร้เหตุผล อย่างน้อยความจริงก็พิสูจน์เรื่องนี้แล้ว\ อ๋ไต้ไม่เคยมีแฟน เป็นธรรมชาติที่มุมมองของเธอจึงต่างจากพวกเขา อ๋ไต้คิดว่า: อายุประมาณยี่สิบ ความรักควรจะงดงามมาก ตอนที่ไม่มีรถ ไม่มีบ้าน ตำแหน่งไม่ได้สูงนัก ก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรในชีวิตอย่างแท้จริง แต่สามารถเพียงเพื่อความรู้สึก รู้สึกรัก และทุ่มเทตัวเองเข้าไป ถึงแม้จะเจ็บ ก็เหมือนดอกไม้ที่เกิดขึ้นในหนาม\ แน่นอน การพูดแบบนี้อาจทำให้ความจริงดูง่ายเกินไป ชีวิตเพียงสิบแปดปีครึ่งสั้นๆ ยากที่จะได้พบเจอเรื่องราวที่พลิกผัน จึงพูดเกินความจริง ดูเหมือนเด็กเกินไป\ อย่างไรก็ตาม ความเขียวชอุ่มก็เป็นสิ่งที่ควรจดจำใช่ไหม! ฉันมั่นใจ สิ่งที่ควรจดจำก็มีคุณค่าอยู่แล้ว\ อ๋ไต้เคยพบพี่สาวร่างกายดีมากในหลิวสู่ พี่สาวโสดมาตรฐาน ตั้งแต่เธอกลับบ้านเกิดที่หลิวสู่ คนที่ตามจีบเธอสามารถต่อแถวยาวมาก พูดว่าต่อคิวยาวก็ไม่เกินจริง\ แต่เธอจะสนใจได้ยังไง? ครอบครัวเธอและเธอบอก: ผู้ชายควรมีบ้าน นี่คือพื้นฐานใช่ไหม ไม่แปลกเลย ที่พี่สาวคนนี้ทำงานที่ร้านอาหารญี่ปุ่นชั้นนำในเซี่ยงไฮ้ เห็นชีวิตคนอื่นที่ใช้เงินกินข้าวมื้อละ 5-6 พันชาโต เหตุผลยิ่งกว่าชัดเจนว่ามีพี่ชายแบบผู้ชายฟีนิกซ์มาตรฐาน ในบรรยากาศครอบครัวแบบนี้ ใช้ชีวิตมานาน มุมมองค่านิยมของเธอก็เปลี่ยน ความรักเหมือนกับใบสั่งยาที่เขียนเงื่อนไขทางวัตถุมากมาย ความรู้สึกคงเป็นแค่น้ำเปล่าที่ช่วยรับยา\ แน่นอน นี่คือความจริง ไม่มีอะไรน่าเสียใจ กลับไปหาพี่สาวคนนั้นในอดีตไม่ได้ ฉันเชื่อว่าท้ายที่สุดเธอก็จะเจอความสุขของตัวเอง ถือว่าเป็นการอวยพร\ สองวันก่อน อ๋ไต้ถูกคุณป้าคนหนึ่งถามคำถามแบบนี้: เฮ้ เว่ยเว่ย เธอคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแบบไหน?\ ครั้งแรกที่ได้ยิน ทำฉันตกใจเลยการถูกคนที่สามารถเป็นแม่ของฉันถามคำถามแบบนี้ มันทำให้รู้สึกท้อแท้จริง ๆ อาจเป็นเพราะเธอคิดว่าฉันเป็นผู้ชายที่เข้าใจจิตใจผู้หญิงได้มากกว่าเพื่อนคนอื่น ๆ ใช่ไหม\ แน่นอนว่าฉันอายเกินไปที่จะบอกป้าจริง ๆ ว่าป้าก็อายุมากแล้ว แต่ยังมีเสน่ห์อยู่ มีรสชาติของผู้หญิงอยู่ครบ ฉันจึงเลือกที่จะหัวเราะแล้วพูดว่า: "เกลือที่คุณเคยกินมากกว่าทางที่ฉันเคยเดินมาอีก ข้อถามที่ลึกซึ้งแบบนี้ฉันจะตอบได้ยังไงล่ะ!!"\ ป้าคนนี้เคยหย่าร้าง ตอนนี้โสด ปกติฉันมักล้อเล่นว่ามีพี่ชายคนรักหลายคน ป้าก็ไม่โกรธ แค่หัวเราะที่ฉันตัวเล็กแต่นิสัยเก่ง แล้วก็หัวเราะไปด้วยกัน\ แต่นี่ก็ไม่เหมือนตอนเจอเธอครั้งแรก ครั้งแรกที่เห็นป้าฉันรู้สึกว่าเธอโดดเด่นและเย็นชา คิดว่าเข้าถึงยาก แต่จริง ๆ แล้วเมื่อคบกันนาน ๆ ปรากฏว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตา\ ฟังดูสับสนดีไหม ฮ่าฮ่า ง่วงกลางวันแล้ว เอาไว้เขียนแค่นี้แหละ