ราชาซอมบี้กลับมา 《สิบแปด》 ตอนบน

บทที่ 18 การกลับคืนมา ม่านเทียนหลิงและจินชืออวี่เรื่องราวก็จบลงอย่างสมบูรณ์แบบเร็วๆ นี้ ข่วงเทียนหยูได้รับแจ้งให้หยุดวันลาพักร้อนและกลับสู่ตำแหน่งเดิม พอเริ่มรับตำแหน่ง ก็มีคนมาติดต่อ——ซื่อถู้เฟินชี่

“คุณข่วง สวัสดีไม่ได้เจอกันนานแล้ว”

“คุณซื่อถู้ ช่วงนี้ไปทำธุรกิจที่ไหนถึงร่ำรวยแล้วล่ะ?”

“อืม ช่วงนี้งานยุ่งมากติดตัวไม่พ้น ได้ยินมาว่าครอบครัวคุณเจอปัญหา ก็พยายามหาเวลามาดูว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถช่วยอะไรคุณพี่ได้จริงๆ ต้องขอโทษจริงๆ!”

“คุณซื่อถู้พูดเกินไปแล้ว คุณยังใส่ใจถึงพวกเรา แสดงว่าคุณซื่อถู้ให้เกียรติเรา ผมขอแทนครอบครัวขอบคุณ เรื่องเล็กน้อยแบบนี้จะให้คุณลำบากได้ยังไง?”

“อืม เป็นเพื่อนเก่าแล้วนะ ยังต้องพูดอะไรแบบนี้อีกเหรอ?”

“วันนี้คุณซื่อถู้มาหาผม มีอะไรมอบคำแนะนำหรือ?”

“ข้อหนึ่งคือมีเวลามาดูเพื่อนเก่า ข้อสองมีเรื่องให้เพื่อนเก่าช่วย”

“มีเรื่องอะไรบอกมาได้เลยครับคุณซื่อถู้!”

“ได้ยินมาว่าลูกสาวผมเคยแสดงความรักต่อคุณข่วงต่อหน้าสาธารณชนในการพิจารณาคดี แต่อยากทราบว่าคุณข่วงมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง?”

ข่วงเทียนหยูคิดในใจ: อ้อ เป็นเรื่องนี้นี่เอง! เรื่องยุ่งอีกแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ลูกสาวของคุณสร้างขึ้น——เป็นแค่เรื่องโกหกที่มีเจตนาดี

“คุณซื่อถู้ ผมต้องขอโทษที่เรื่องลูกสาวทำให้คุณเดือดร้อนโดยไม่จำเป็น ตอนนั้น เป็นเพียงมาตรการชั่วคราวเท่านั้น”

“มาตรการชั่วคราว? ผมรู้จักนิสัยลูกสาวผมดี: เธอจะไม่เล่นกับความสุขของตัวเองเป็นเรื่องตลกแน่นอน”

“หมายความว่ายังไง?”

“ลูกสาวผมเดิมกำลังคบกับทายาทคนที่สามของประธานวังจากบริษัทเทียนอวี๋ ความสัมพันธ์ดี แต่ตั้งแต่ไปเป็นพยานที่ศาล เธอกลับเอาใจไม่สนใจทายาทคนที่สาม ตอนแรกเราคิดว่าอาจเป็นเพราะเรื่องศาล เธออายที่จะอธิบายกับครอบครัววัง แต่ครอบครัววังไม่ถือสา เราก็คิดว่านี่ไม่น่าจะมีผลต่อความสัมพันธ์ของพวเขา ไม่คิดว่าเธอจะตัดสินใจเลิกคบ คุณข่วง ลูกสาวผมทำอย่างนี้ไม่ใช่เรื่องที่เกิดจากอารมณ์ชั่ววูบ”

“อืม…” ข่วงเทียนหยูชะงักไป แล้วกล่าวต่อ,“คุณซื่อถู้ การเกิดเรื่องแบบนี้ ผมก็ไม่เคยคิดมาก่อนจริงๆ”

“คุณข่วงคิดว่าตัวเองไม่มีความรับผิดชอบหรือ?”

“คุณซื่อถู้ ผมไม่ได้ทำสิ่งใดให้คุณและคุณหนูทั้งสามของคุณต้องเสียใจ ต้องเกิดความเข้าใจผิดแน่นอน!”“คุณคัง ผมไม่อยากรู้ประวัติการคบหาของคุณกับลูกสาวผมหรอกครับ แค่อยากให้คุณจัดการเรื่องนี้อย่างระมัดระวัง เธอยังเด็กอยู่”

“คุณซื่อถู่ครับ คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมพูดจริง ๆ นะครับ นอกจากเจอสองสามครั้งเกี่ยวกับเรื่องลูกสาวผมแล้ว ผมไม่ได้มีการติดต่อใด ๆ อื่น ๆ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเดทเลย”

“ดูเหมือนว่าลูกสาวผมเองคิดไปเองหรือครับ?”

“ผมคิดว่าไม่นะครับ”

“คุณคัง เรื่องนี้จริง ๆ เป็นเพราะอะไร?”

“ผม…ผมแนะนำให้นางซานไปพบจิตแพทย์ครับ”

“นี่หมายความว่าอะไร? ลูกสาวฉันทำเรื่องพวกนี้เพราะมีปัญหาทางจิตหรือ?! ”

“คุณซื่อถู่ครับ อย่าโกรธเลยครับ! ฟังผมอธิบายก่อน”

“ผมฟังอยู่”

“แม้ผมจะเจอนางซานแค่ไม่กี่ครั้ง แต่หลายครั้งหลัง ๆ เธอก็มักพูดถึงความฝันของเธอ และยังอยากเล่าให้ผมฟังด้วย”

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?” คุณซื่อถู่สงสัย

“ใช่ครับ คุณซื่อถู่”

มองหน้าคังเทียนโยว ราวกับไม่ได้โกหก “การฝันมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับพฤติกรรมเหล่านั้นหรือ?”

“พูดให้แม่นยำกว่านี้ควรเรียกว่าปรากฏการณ์ทางจิตใจ ถ้าถามจิตแพทย์เจาะจงก็คงจะรู้”

คุณซื่อถู่เฟินชี่เงียบไป คังเทียนโยวมองเขา ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไร ในใจคิดว่า จริง ๆ แล้วเธอมีปัญหาทางจิตหรือเปล่านะ? พูดถึงความฝัน จงจงก็ฝันด้วย ไม่ใช่ทุกคนที่จะฝันเรื่องความรักแล้วเกี่ยวข้องกับตัวเองหรือ? ถ้าเป็นแบบนั้นโลกคงวุ่นวายหมด เออ แล้วความฝันของจงจงเหมือนจะเริ่ม…

“คุณคัง ช่วงนี้ลูกสาวผมไม่ได้มาหาคุณหรือ?” คำพูดของคุณซื่อถู่เฟินชี่ขัดความคิดของคังเทียนโยว

“ไม่ครับ”

“ถ้าเธอมาหา คุณก็ช่วยแนะแนวให้เธอด้วยนะ”

“ไม่ต้องห่วงครับ คุณซื่อถู่ เรื่องแบบนี้เกิดจากผม ผมจะพยายามแก้ไขให้ดีที่สุด”

“ดี ผมเชื่อคุณ”

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“มาแล้วครับ!” คังเทียนโยวบอก

หวังซื่อจงเดินเข้ามา แค่เรียกว่า “เทียนโยวเกอ…” พอเห็นคุณซื่อถู่ เธอพูดไม่ออก คุณซื่อถู่เฟินชี่เห็นดังนั้นพูดว่า “ไม่รบกวนคุณทำงานแล้วครับ”

หวังซื่อจงก็พูดออกมาว่า “คุณซื่อถู่มาแล้วครับ ใกล้ประตูเลย”

คังเทียนโยวและคุณซื่อถู่เฟินชี่ตกใจมาก พูดถึงใครคนนั้นก็มาเลย

คุณซื่อถู่ผู้เฒ่ายังคงถามว่า “มีห้องอื่นไหม?”“นั่นก็ต้องขออภัยคุณซื่อถูแล้วกัน มีแค่ห้องน้ำ”

“ไม่เป็นไร” ซื่อถูไม่ได้ถือสา ก้าวเข้าสู่ห้องน้ำทันที

ตอนนี้ ซื่อถูลี่เหวินเดินเข้ามา หวังซือเจินรู้ตัวจึงกล่าวอย่างเข้าใจว่า “ฉันยังมีเรื่องต้องทำก่อน ขอไปก่อนนะ”

“ไปเถอะ”

เมื่อมองซื่อถูลี่เหวิน คังเทียนโย่วกำลังจะเอ่ยปาก ซื่อถูลี่เหวินรีบถามก่อนว่า “พ่อของฉันมาแล้วหรือยัง?”

“ยังไม่มา”

“ฉันเห็นรถของเขาจอดอยู่หน้าประตู”

“เหรอ? ฉันอยู่ที่นี่ทำงานทั้งวัน ไม่ได้สังเกต”

“ฉันเป็นห่วงเขาจะมาหาคุณ แต่ก็หวังให้เขามาหาคุณ”

“ทำไม?”

“ไม่บอกหรอก” เป็นโทนเสียงของคนรักที่พูดแหย่กัน

คังเทียนโย่วไอสองครั้งแล้วพูดว่า “คุณซื่อถูมีเรื่องอะไรจะมาหาผมหรือครับ?”

“ไม่มีเรื่องก็หามาหาฉันไม่ได้หรือ?”

คังเทียนโย่วคิดในใจ: ขอเถอะพี่สาว อย่ามาหาเรื่องอีกเลย ก็เอาเถอะ ผีแก่ตายอยู่ที่นี่พอดี จะได้ใช้โอกาสนี้อธิบายเรื่องบางอย่าง “คุณซื่อถู คราวก่อนเรื่องลูกสาวของบ้านเรา ทำให้คุณลำบากจริงๆ ต้องขอโทษด้วย”

“ฉันบอกในศาลแล้ว: ฉันพูดความจริงทั้งหมด”

“คุณซื่อถูอย่าล้อเล่นเลย”

“ฉันเหมือนล้อเล่นเหรอ?”

“การทำแบบนี้ทำให้ชื่อเสียงคุณซื่อถูเสื่อมเสีย”

ซื่อถูลี่เหวินถามด้วยความระมัดระวังว่า “มีใครบอกคุณเรื่องอะไรมาแล้วหรือ?”

คังเทียนโย่วรีบตอบว่า “ไม่มี ผมแค่คิดว่าถ้าพูดในศาลอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้”

“คนทำความดีไม่หวาดกลัวเงา คุณกลัวแล้วเหรอ?”

“ไม่กลัว”

“ถูกต้อง ฉันก็ไม่กลัว การรักใครสักคนไม่มีผิด”

“คุณซื่อถู เรายังไม่ถึงขนาดนั้นใช่ไหม?”

“ถึง!” ซื่อถูลี่เหวินหัวเราะขึ้นมาทันที “เรามีเวลามาก คุณไม่ชอบให้คนพูดความจริงเหรอ?”

“ในอาชีพของผมแน่นอนว่าชอบให้คนพูดความจริง”

“งั้นทำไมไม่ให้ฉันพูดความจริงล่ะ?”

“ก็... คุณซื่อถู จำได้ไหมว่าคุณเคยบอกว่าจะเล่าความฝันให้ผมฟัง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาหรือ?”

“อือ ตอนนี้ไม่ได้นะ — ไม่มีอารมณ์ มีเวลาเดี๋ยวไปที่โรงแรมจินหัว จะเล่ายาวๆ ให้ฟัง ดีไหม?”

“งั้นตอนนี้...”

“ทำตามสัญญาของเรา: คุยเรื่องพี่สาวฉันกัน”ครืน! เสียงดังมาจากห้องน้ำของบางสิ่งตกลงบนพื้น
“เสียงอะไรน่ะ?”
“อาจเป็นหนูชนของจนตกลงมา” 老司徒ไม่รู้ว่าได้ยินคำนี้แล้วจะรู้สึกอย่างไร?!
“ตอนกลางวันก็มีหนูด้วยเหรอ?”
“ใช่ และไม่ใช่น้อยๆด้วย!”
“มันจะออกมาหรือเปล่า?”
“ตอนนี้ยังไม่ออก”
“หนูตายทั้งหมดต้องถูกกำจัดให้หมด ทำคนกลัวตายเลย”
“ฉันจะรายงานไปยังหน่วยงานรัฐบาล”
“กลับเข้าประเด็นดีกว่า ฉันอยากเจอหน้าพี่สาว”
“ไม่มีปัญหา”
“คุณคิดว่าเวลาที่สะดวกคือเมื่อไร?”
“เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้ เวลาของพี่สาวคุณเหลือไม่มากแล้ว” ควังเทียนโหยว deliberately พูดด้วยใจตึงเครียด
“เกิดอะไรขึ้น?”
“พี่สาวคุณอยู่ในโลกมนุษย์นานเกินไป ทำให้เธออ่อนแรง แล้วเธอจะกลับมาเกิดเป็นมนุษย์อีกได้หรือเปล่า นั่นเป็นปัญหาจริงๆ