(เรื่องสั้นแบ่งปัน)ขอร้องให้คุณช่วยฉัน

"ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย ได้โปรด ช่วยฉันด้วย" ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นถูกแทงต่อหน้าฉัน เธอร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง กุมหน้าอกด้วยมือทั้งสองข้างบนบาดแผลแคบ ๆ ฉันตกใจและไม่กล้าก้าวไปช่วยเธอ กลัวว่าคนนั้นจะหันกลับมาแทงฉัน เวลาผ่านไปอย่างสิ้นหวัง และด้วยความสิ้นหวัง เธอล้มลงกับพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดสีแดง เธอคิดว่าฉันจะช่วยเธอได้ แต่ฉันยืนอยู่ห่าง ๆ ไม่แม้แต่ก้าวเดียว การมีฉันอยู่ทําให้เธอมีความหวังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป และฉันให้ช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวังแก่เธอ ขณะที่เธอกําลังจะตาย ฉันเห็นความเกลียดชังอย่างรุนแรงในดวงตาของเธอ เธอพยายามยืดนิ้วมือที่แดงก่ําออกและคลานเข้ามาหาฉันช้าๆ พร้อมกับส่งเสียงแปลกๆ จากความเจ็บปวด ในตอนนั้นหัวใจฉันเหมือนหยุดเต้น เมื่อเห็นเธอเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของฉันสั่นสะท้าน "ฉันขอโทษ ขอโทษ อย่าเข้ามาใกล้ฉัน ได้โปรดอย่าเข้ามาใกล้ฉัน" ทันใดนั้น ฉันก็ได้แรงจากที่ไหนสักแห่ง แต่ฉันก็วิ่งหนีอย่างสิ้นหวัง ผู้หญิงคนนั้นจ้องมองหลังฉันอย่างเย็นชา มุมปากของเธอแฝงเจตนาร้ายในที่สุดฉันก็ออกจากที่นั่น กุมอกด้วยสองมือ หายใจหอบ ฉันคิดว่าวันนี้จะออกไปข้างนอกเพื่อเคลียร์ความคิด แต่เมื่อเจออะไรแบบนี้ จิตใจของฉันก็วนเวียนอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชของผู้หญิงคนนั้น คลื่นแห่งความกลัวถาโถมเข้ามา ถ้าฉันส่งเธอไปโรงพยาบาลวันนี้ พรุ่งนี้ฉันอาจจะเป็นคนที่ต้องนอนอยู่ ในสังคมปัจจุบัน การหลีกเลี่ยงปัญหาย่อมดีกว่า คุณดูออกว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มาจากพื้นเพที่ถูกต้อง ผู้หญิงดีๆ จะใส่เสื้อผ้าที่ใส่เฉพาะในสถานบันเทิงหรือ? ไม่นาน จิงหมิงก็จําได้ว่าฉันรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นถูกจับได้ ในวันต่อมา ฉันดูเหมือนจะลืมเรื่องนี้ไปจนวันหนึ่ง ฉันได้ยินเพื่อนร่วมชั้นสองคนคุยกันเรื่องฆาตกรรมล่าสุด เพื่อนคนหนึ่งพูดว่า "ได้ยินไหม? ไม่กี่วันก่อน มีผู้หญิงคนหนึ่งเสียชีวิต และเธอตายอย่างน่าสยดสยอง เลือดปกคลุมตัว มันน่ากลัวมาก"เพื่อนอีกคนพูดว่า;ฉันยังได้ยินว่าผู้หญิงคนนั้นลืมตาเหมือนกําลังมองอะไรบางอย่าง และใบหน้าของเธอแปลกมาก มีรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เธอบอกว่าความตายควรเจ็บปวด แต่ทําไมเธอถึงยิ้ม? ฉันก็ได้ยินมาว่าคนที่ตายอย่างกะทันหันแบบนี้มักจะกลายเป็นผี""อ้า หยุดพูดเถอะ ฉันกลัวผีที่สุด" "กลัวอะไร?มันไม่ใช่ว่านายฆ่าฉันหรอก ไอ้ขี้ขลาดฉันฟังการสนทนาของพวกเขาจบ ก็เกิดลมหนาวพัดมาจากด้านหลังอย่างฉับพลัน รอบตัวฉันหน้าต่างทั้งหมดปิดอยู่ ทำไมถึงมีลมได้ นั่นผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นผีจริงๆ หรือเปล่า เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉันก็นึกถึงสายตาของผู้หญิงคนนั้นที่น่ากลัวมาก เพื่อไล่ความคิดที่น่ากลัวออกไป ฉันจึงหันหัวไปมองนอกหน้าต่าง ทันใดนั้น หัวของคนที่มีผมยาวปรกใบหน้าปรากฏที่หน้าต่าง มองฉันด้วยความหนาวเย็น ฉันเหมือนไฟช็อต ลุกไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง แล้วก็หายไปทันที ฉันรู้ว่านั่นไม่ใช่ภาพหลอน แต่เป็นผู้หญิงคนนั้นมาหาฉันเพื่อเอาชีวิตคืน ในตอนกลางคืน ฉันนั่งรอเธอด้วยความกลัวและสั่นสะท้าน จริงๆ แล้วเธอก็มาปรากฏตัว อยู่ต่อหน้าฉันเต็มไปด้วยเลือด กลิ่นเลือดเข้มข้นทำให้ฉันคลื่นไส้ ฉันขอโทษเธอไม่หยุด เสียใจและขอให้เธออโหสิกับฉัน เธอมองฉันอย่างไร้ความปราณี “ฉันไม่จำเป็นต้องตาย มันเป็นเพราะเธอขี้ขลาดไม่ช่วยฉัน ทำให้ฉันตาย ไม่คิดว่า ความตายไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือทำไมฉันต้องตายคนเดียว เธอยังไม่ตาย มันไม่ยุติธรรม ฉันอยากให้เธอเหมือนฉัน ลองชิมความเจ็บปวดของความตาย” เธอเอื้อมมือมาจับคอฉัน “อ้า อย่า” ตาปริบเดียว ฉันกลับไปยังสถานที่วันนั้น ฉันกลายเป็นผู้หญิงคนนั้น และผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นฉัน ฉันกุมหน้าอก ล้มลงกับพื้นคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ฉันหวังอย่างยิ่งว่าเธอจะช่วยตัวเองได้ แต่ฉันรู้ว่าเธอจะไม่ช่วยฉัน ความตายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เลือดในร่างกายเหมือนจะไหลหมด ร่างกายเริ่มแข็งทื่อ จิตสำนึกเริ่มสับสน มุมตาฉันมีน้ำตาหลุดออกมาหนึ่งหยด นั่นคือน้ำตาของความเสียใจ สำหรับเธอ ฉันทำได้เพียงพูดคำว่า “ขอโทษ”