บทที่ 49 ฉันมองผู้ชายที่นอนอยู่ตรงหน้าซ้ำอีกครั้ง เขาไม่เกร็งแล้ว และไม่หายใจอีกต่อไป เลือดที่คอเหมือนจะหยุดไหล ทิ้งไว้เพียงคราบเหนียวข้นขนาดใหญ่ที่แผ่ลงบนพื้นซีเมนต์ เริ่มซึมไปตามมุมผนังและช่องว่างต่าง ๆ นึกได้ไม่นานก็จะมีเสียงกรีดร้องดังขึ้นจากห้องข้าง ๆ หรือชั้นล่าง แต่ตอนนี้ สิ่งที่ยืนยันได้ก็คือ ผู้ชายที่ตายในตอนนี้ไม่ใช่วังเฟย และเสี่ยวซ่งก็ไม่ได้พูดกับผู้ชายคนนี้ แต่ปัญหาก็คือ ในห้องนี้นอกจากเขาแล้ว มีแค่ฉันและผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้น... แล้วเขากำลังพูดกับใคร? ห้องเล็กมืด ผู้ชายเพิ่งตายฆาตกรไร้ใจที่เปลี่ยนตัวอย่างกะทันหัน พูดสิ่งที่ดูเหมือนไม่มีเหตุผลและเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนที่เขาพูด แม้แต่ฉันในฐานะนักจิตวิทยาก็ไม่เห็นร่องรอยของการแสดงอารมณ์ผิดปกติ... ฉากนี้น่ากลัวยิ่งกว่าผีจริง ๆ อยู่ในห้องเล็ก ๆ เพราะคุณไม่มีวันรู้หรอกว่าสิ่งที่อยู่รอบตัวคุณในห้องนี้คืออะไร... ฉันนวดขมับ บังคับตัวเองให้หลุดพ้นจากความหวาดกลัวมหาศาลนี้ ไม่คิดถึงว่าเสี่ยวซ่งพูดกับวังเฟยจริงหรือไม่ ไม่คิดว่าวังเฟยอยู่ในห้องเล็กนี้หรือเปล่า จนใจสงบฉันจึงเปิดประตูออกไป มองไปที่หลังของเสี่ยวซ่งที่เย็นชาไม่ไกลนัก ใจเต้นระส่ำตามไปอย่างห่วงใย เดินผ่านทางเดินยาว เลี้ยวผ่านทางมืด มีบันไดลงไป ข้างล่างก็ยังเป็นทางมืด เพียงแต่ว่าทางนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ภายในอีกต่อไป แต่เป็นกลางแจ้ง ทางเดินกลางแจ้งนี้วกไปหลายโค้ง ฉันตามเสี่ยวซ่งไปอีกระยะทางไกล จนสุดท้ายหยุดที่ทางเข้าที่มีแสงไฟสีน้ำเงิน ฉันเดินเข้าไปใกล้ดูแสงสีน้ำเงิน พบว่าเป็นตัวอักษรไฟที่ยากจะ辨จำ ดูเหมือนเป็นตัวอักษรโบราณพิเศษ ฉันมองออกเพียงตัวเดียวคือ "ไฟ" ติดอยู่ด้านบนซ้ายของประตูไม้เก่า แปะตั้งเป็นแนวตั้ง ทำให้ดูเหมือนป้ายบ้านหรือป้ายร้าน แต่ไม่รู้ว่าหลังประตูไม้นี้มีอะไรอยู่ เสี่ยวซ่งเคาะประตูสามครั้ง จังหวะการเคาะนี้เหมือนกับจังหวะตอนที่ฉันถูกคนในฝูงชนจิ้มขาที่ความสูงระดับใบหน้าบนประตูเกิดรอยแยกขึ้นมาอย่างกะทันหัน มีเสียงอึกทึกดังออกมาจากรอยแยกลึกนั้น พร้อมกับมีดวงตาคู่หนึ่งแอบมองผ่านรอยแยกนั้น มองเราด้วยความระมัดระวัง
2010-9-2 13:11:00
เสี่ยวซ่งสอดสิ่งที่คล้ายบัตรเข้าไปในรอยแยกนั้น คนข้างในรับไปไม่นานก็ส่งกลับมา จากนั้นประตูก็เปิด และเสียงอึกทึกก็เพิ่มมากขึ้น เสี่ยวซ่งรีบก้าวพ้นประตูเข้าไป ฉันก็ตามเข้าไปด้วย
พอเข้ามาภายใน เสียงอึกทึกนั้นก็ทำให้ฉันเข้าใจทันทีว่านี่คือที่ไหน — บาร์
เดินเข้าไปในตัวบาร์อีกไม่กี่ก้าว เสียงดนตรีจังหวะหนักแน่นพร้อมกับผู้คนหลากหลายรูปแบบล้อมรอบฉันทันที ฉันตามเสี่ยวซ่งผลักกลุ่มคนที่กำลังโยกหัวอย่างบ้าคลั่งเข้าไปจนถึงด้านในบาร์ตรงหน้าบาร์ แซงเสี่ยวซ่งกระซิบกับคนทำบาร์หนึ่งสองคำ คนทำบาร์หันมามองฉันแล้วเปิดแผงกั้นของบาร์ เสี่ยวซ่งเดินเข้าไป จากนั้นเรียกฉันให้เข้าไปด้วย
อีกด้านหนึ่งของบาร์มีประตู ฉันตามเสี่ยวซ่งเดินเข้าประตูนั้น พบห้องเล็กไม่มีคน ดูเหมือนห้องเก็บของ เพราะมีตู้เก็บเหล้าหลายตู้ ใส่เหล้าหลากหลายชนิด เสี่ยวซ่งดึงขวดใดขวดหนึ่ง ตู้เก็บเหล้าข้าง ๆ ก็เคลื่อนออก ทำให้เห็นประตูลับ
จากฝูงชนที่เต้นบ้าคลั่งด้านนอกของบาร์ สามารถสันนิษฐานได้ว่าสถานที่แห่งนี้อาจมีการค้าขายยาเสพติดประเภทยากระตุ้นประสาท ดังนั้นการตั้งประตูลับเพื่อหลีกเลี่ยงการตรวจสอบของตำรวจจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
ฉันไม่พูดอะไร ต่อไปก็เดินตามเสี่ยวซ่งเข้าไปในประตูลับ เดินอยู่ในทางมืดประมาณครึ่งนาที ก็พบบันได ลงไปจนสุด ก็ได้ยินเสียงอึกทึกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนในบาร์ด้านบน ไม่มีจังหวะ ไม่มีดนตรี มีเพียงเสียงผู้คนล้วน ๆ และเป็นเสียงโห่ร้องเป็นระลอกๆ เหมือนมีบางสิ่งชักนำให้ฝูงชนส่งเสียงร้องและตะโกนต่อเนื่อง
เดินตามเสียงไปอีกไม่นาน ก็พบประตูอีกบาน หน้าไประหว่างประตูมีชายร่างใหญ่ใส่สูท ยืนบังประตู ใบหน้าดูดุมาก สูงมาก เห็นเรามา เขายื่นมือมาขวางหน้าเราแต่ไม่พูดอะไร
เสี่ยวซ่งหยิบสิ่งที่คล้ายบัตรเมื่อกี้ส่งให้ชายร่างใหญ่ผู้เฝ้าประตูนั้น ชายร่างใหญ่มองตรวจสอบแล้วเปิดประตู ให้เราเข้าไป2010-9-2 13:12:00 เมื่อก้าวเข้ามาในประตูบานนี้ ก็เห็นฝูงชนหนาแน่นจนแทบจะทำให้พื้นที่ภายในซึ่งไม่กว้างนักเต็มไปด้วยผู้คน และในฝูงชนกำลังส่งเสียงตกใจและกรีดร้องตลอดเวลา เสียงเหล่านี้ดังก้องอยู่ในหู มีพลังดึงดูดแบบเฉพาะตัว ทำให้หัวใจแทบลุกเป็นไฟ ฉากนี้ดูเหมือนกำลังดูการแข่งขันที่น่าตื่นเต้นบางอย่าง สายตาเลยพ้นศีรษะของผู้คนไปไม่กี่เมตร ก็เห็นพื้นที่คล้ายขอบสนามบาสเกตบอล มีตะแกรงลวดล้อมรอบสนามแคบ ๆ ในนั้น มีเงาบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ เสียงเชียร์และกรีดร้องจากข้างนอกตะแกรงเหมือนจะสอดคล้องกับการเคลื่อนไหวของเงาเหล่านั้น อยู่ ๆ เสียงแปลกประหลาดอย่างที่สุดดังขึ้น เสียงนี้เหมือนทุกคนสูดหายใจเข้าลึก เสียงรบกวนอื่น ๆ หยุดชะงักทันที พื้นที่ทั้งหมดเงียบลง ผู้คนทั้งหมดต่างจ้องมองข้างในตะแกรงโดยไม่ขยับ ไม่มีใครพูดอีกเหมือนโลกทั้งใบหยุดเคลื่อนไหวทันใด และในขณะนั้นเอง ฉันก็พบว่าน้องซ่งหายไป ฉันตามไม่ทันแล้วหรือ?! ฉันลังเลไปสองวินาที แล้วรีบเบียดตัวไปข้างหน้าตะแกรงลวด ผู้คนที่ถูกฉันเบียดจนเปิดทางต่างสบถ แต่ฉันไม่สนใจพวกเขา ฉันแค่ต้องการรู้ว่าข้างในตะแกรงที่น้องซ่งพามาดูนั้นคืออะไร เมื่อในที่สุดฉันสามารถเบียดตัวไปถึงตะแกรงและมองเห็นด้านในชัดเจน ฝูงชนก็เริ่มวุ่นวายอีกครั้ง เสียงตกใจ กรีดร้องคำราม การเขย่าตะแกรงอย่างบ้าคลั่ง... ทุกอย่างเหมือนภูเขาไฟระเบิดออกมาในทันใด ส่วนฉัน ในท่ามกลางเสียงอันยิ่งใหญ่เหล่านี้ มองไปที่เหตุการณ์ข้างในตะแกรง ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด แทบจะทรุดลงด้วยความหวาดกลัว
