ดอกไม้บานฝั่งโน้นไม่มีฝั่ง ใจลอยตกสู่ลำน้ำลืมแม้ยังอยู่ ล่องลอยในเมาความไม่รู้คลื่นควัน ในความฝันเห็นแสงไฟพลอยหนาว ใบดอกไม้พันปีไม่เคยพบกัน วาสนาสิ้นวาสนามาเต้นพลิ้ว ดอกไม้ไม่เข้าใจคำพูดพยักหน้า พระช่วยข้าพเจ้าจิตว่างเปล่าและถอนใจ
ความสงบแท้เกิดจากใจใจที่วุ่นวาย ไม่ว่าจะนิ่งเงียบในภูเขาลึก หรือซ่อนอยู่ในวัดเก่า ก็ไม่สามารถสงบได้ดีที่สุดใจของคุณไม่ควรเป็นกิ่งก้านที่ฉูดฉาด แต่ควรเป็นรากเงียบสงบ ฝังลึกใต้ดิน ไม่ถูกล่อใจจากสิ่งในโลก เพียงแสวงหาความเรียบง่ายและความมั่งคั่งของตนเอง
ฤดูใบไม้ผลิมีดอกไม้ร้อยพัน ฤดูใบไม้ร่วงมีพระจันทร์ ฤดูร้อนมีลมเย็น ฤดูหนาวมีหิมะ หากไม่มีเรื่องวุ่นวายรบกวนใจ ก็เป็นฤดูกาลที่ดีของมนุษย์
ชีวิตล่องลอยเหมือนฝัน ฝุ่นลอยเหมือนความว่างเล็กน้อย ความสุขย่อมสั้นนัก ฉันคือผู้ศรัทธาอย่างด้อยค่านบนเส้นทางแสวงบุญของคุณ ผ่านตามองคุณ ก็เสร็จสิ้นชีวิตฉัน
ความหรูหราของชีวิตจางหายไปตามฤดูกาล มีเพียงความทรงจำปั่นป่วนความละเมียดละไม รอยยิ้มไม่เห็น ความเหงาหลายพัน พิณ คิดถึงปีงาม เหล่าปีงาม เหมือนฝัน เช่นเดียวกับสายน้ำ หนึ่งครั้งไหลไปไม่กลับ ไม่ร้องไห้ลา ไม่บอกเล่าสวรรค์สุดท้าย ||
เมาแล้วจึงรู้ว่าพลังเหล้าแรง รักแล้วจึงรู้ว่าความรักลึกซึ้ง คุณไม่สามารถเป็นบทกวีของฉัน เช่นเดียวกับฉันไม่สามารถเป็นความฝันของคุณ
รอยกรากสีแดงเล็กน้อย ผ้าสองผืน ห่านปีกสามห้า ตัว ทำให้สี่ฤดูสับสนและดอกไม้กระจายหกสายสีเขียวระยิบระยับ ดวงดาวเจ็ดดวงแขวนอยู่ แปดเก้าแบ่งความคิดถึง ขี้เกียจเล่นพิณสิบปี
ชีวิตเหมือนชา สงบใจแล้วรับมือ สิ่งที่ถูกผิดไม่เกี่ยวข้อง กรรมจากภพก่อน รู้ชัด ปล่อยวางคือความฉลาด มองไม่ทะลุ ฝันหนึ่งไม่ทิ้งรอย ฝนไม่ตกดอกไม้ก็ร่วง ลมไม่มีดอกแอปเปิ้ลก็ปลิว ควรพิจารณาธรรมชาติแห่งโลก ทุกสิ่งเกิดจากใจเถิด เมื่อมาถึงโลก กรุณาพักพิงในโลก
ผ่านความเจ็บปวดจากการพรากจากในทุกปลายฟ้า ไม่บอกว่ากลับมา ดอกไม้ร่วงลงหญ้า ด้านล่างดอกไม้มองกันไม่มีถ้อยคำ หน้าต่างสีเขียวกับฤดูใบไม้ผลิไม่แตกต่างกับฟ้า รอที่จะเผยความคิดถึงใต้ตะเกียง รักใหม่เส้นหนึ่ง เก่าความแค้นพันพันเส้น จริงที่สุดคือมนุษย์ไม่สามารถเก็บไว้ได้ ใบหน้าแดงอำลากระจก ดอกไม้ลาจากต้น
พิณเข้าตา ความทรงจำขึ้นจมลง ย้อมตาคู่แดง ลมเริ่มแล้ว ฝุ่นพิณปลิว ทำให้ทิศหน้าหลงทาง ผมสีดำยุ่ง ความคิดวนไป ชัดเจนถึงคนรัก ร่างงามเหมือนฝัน ดวงตาสวยเปี่ยมอารมณ์ รอยยิ้มมอมเมา มือขาวรำเบา หัวใจผูกพัน…คนหลง… สายพิณขาด…ฝันตื่น… ฝุ่นลอยตกพื้น พิณยังอยู่ เพลงจบแล้ว สีแดงหาย กลิ่นแตก แบกดอกไม้ คนเดียวมอมเมา
