เอสเซ้นส์ 《ค่ายผีสยองขวัญ》 บทที่ 1
\บทที่ 1 ค่ายทิ้งร้าง (1)\**เที่ยงคืน ถนนสีดำสนิทมีเพียงไฟรถสองดวงที่ยังเปิดอยู่ นั่นคือรถของเรา\ฉันหันไปมองรอบ ๆ ทั้งหน้า หลัง ซ้าย ขวา ในใจรู้สึกไม่ค่อยสบาย 「เฮ้ เราไม่ได้หลงทางใช่ไหม?」\「ไม่หรอก แผนที่ก็วาดแบบนี้ไม่ผิดหรอก」เจี้ยนจื่อเปิดไฟบนหลังคารถ แล้วหยิบแผนที่ออกมาจากข้างๆ เบาะคนขับ ชี้ไปที่วงกลมสีแดงบนแผนที่แล้วพูดว่า 「ดูสิ ถ้าเราจะไปค่ายทหาร ก็มีแต่เส้นทางนี้เท่านั้นที่จะไปถึง และเส้นทางนี้ก็ไม่มีทางตัดอื่น ๆ เลย ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะหลงทาง」\「ไม่นะ」เสี่ยวเหม่ยที่นั่งข้างหลังกอดอก มีท่าทางเหมือนเกิดเรื่องใหญ่ไม่ดี\「เป็นอะไรเหรอ?」ฉันที่นั่งเบาะข้างหน้า หันไปถามเสี่ยวเหม่ย แต่ทันทีที่พูดออกไป ฉันก็เริ่มรู้สึกเสียใจ เพราะเสี่ยวเหม่ยมักพูดอะไรโง่ ๆ ออกมา ทำให้ฉันกังวลว่าเขาจะพูดอะไรเคราะห์ร้ายออกมาอีก\「เธออย่าพูดเลย」วันนี้เจี้ยนจื่อที่เป็นคนขับรถก็คิดเหมือนฉัน เขารีบตัดคำพูดโง่ ๆ ของเสี่ยวเหม่ย\「เฮ้ นี่พวกคุณไม่ฟังเองนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นอย่ามาโทษฉัน」เสี่ยวเหม่ยก็ยังเป็นเสี่ยวเหม่ย ใครก็หยุดเขาพูดเรื่องโง่ ๆ ไม่ได้\เจี้ยนจื่อเป็นคนอารมณ์ไม่ดี เขาพูดด่าเสี่ยวเหม่ยทันทีว่า 「ไปซะ เรื่องเกิดหรือไม่เกิด ไม่น่าไปพูดตอนเที่ยงคืนแบบนี้เลย」\「ก็เพราะมันเที่ยงคืนไง ฉันจึงอยากเตือนพวกคุณด้วยความหวังดี」เสี่ยวเหม่ยยังคงพูดไร้เหตุผลไม่หยุด\เจี้ยนจื่ออยากจะด่าเสี่ยวเหม่ยต่อ ฉันจึงรีบตบบ่าของเจี้ยนจื่อ บอกให้เขาอย่าไปถือสาเสี่ยวเหม่ย ไม่งั้นเสี่ยวเหม่ยจะยิ่งพูดมากขึ้นเรื่อย ๆ พูดทุกเรื่องที่เป็นเหตุห้ามพูด\เจี้ยนจื่อสูดลมหายใจลึก กดความไม่พอใจไว้ ในที่สุดก็สงบลง แต่เบาะหลัง อามิงกลับหน้าชา อามิงทำหน้าบูดบึ้งและพูดว่า 「เฮ้ พวกคุณลองฟังสิ เสี่ยวเหม่ยจะพูดอะไร ฉันรู้สึกกังวลนะ」\「อามิง!」ฉันและเจี้ยนจื่อพร้อมกันตะโกนใส่เขา\อามิงหยุดชะงัก เหมือนไม่รู้ตัวว่าทำอะไรผิด\「โอ้พระเจ้า!」ฉันยกมือยอมแพ้ เคราะห์จริง ๆ เสี่ยวเหม่ยก็เริ่มเล่าเรื่องต่อจากคำถามของอามิง\「พวกคุณรู้ไหม เวลาในวันหนึ่งที่เงียบที่สุดคือเวลาไหน? คือเวลาเที่ยงคืนล่ะ เที่ยงคืนก็คือเที่ยงคืนตรง ๆ ดูสิ ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนพอดีฉันสงสัยว่าเราไม่ได้หลงทาง แต่เราอาจเข้าไปในจุดเชื่อมระหว่างหยินและหยาง หรือที่นิยมเรียกว่า… เขาเก็บความลับไว้ หมุนตาไปรอบ ๆ ไม่รู้กำลังมองอะไรอยู่\อาหมิงคนนี้ขี้ขลาดมาก และยังชอบตามคนอื่นไปโดยง่าย เขารีบถามว่า: "ที่นิยมเรียกว่าอะไรเหรอ?"\"กำแพงผี" เสี่ยวเฮ่อปรับเสียงให้เบาลง พูดด้วยน้ำเสียงน่ากลัว\"อ๊ะ อย่ามาทำให้ฉันกลัวนะ" อาหมิงหดตัวเล็กน้อย แล้วถามเสี่ยวเฮ่ออีกว่า: "งั้นตอนนี้เราควรทำยังไงดี?"\ฉันเหลือบมองอาหมิง เห็นว่าเขาถามเสี่ยวเฮ่อถึงวิธีการเหมือนกับให้ผีเขียนใบสั่งยาให้เลย คนอย่างเสี่ยวเฮ่อชอบพูดเรื่อยเปื่อย จะมีครั้งไหนทำอะไรเป็นจริงเป็นจังได้ไหม ไม่งั้นเขาคงไม่ถูกลงโทษให้ทำงานบริการ 98 ชั่วโมง ติดต่อกันหลายสัปดาห์โดยไม่มีวันหยุด คนอื่นได้ออกไปทานแมคโดนัลด์หรือเบอร์เกอร์ แต่เขาต้องอยู่ในค่ายทำความสะอาดห้องน้ำและแก้ท่อตัน\เสี่ยวเฮ่อเห็นโอกาส,
