ล่าช้าไปเล็กน้อยเพราะติดภารกิจ\อาหมิงหยิบกล่องพิซซ่าจากใต้เก้าอี้ นั่นทำให้ฉันนึกได้ว่า เรายังแวะไปพิซซ่าฮัทและร้านนวดเท้าอยู่ด้วย เสียเวลาอยู่ที่ร้านนวดเท้านานเกินไป จึงยังไม่ถึงจุดหมาย\“โอเค พอถึงแล้วจะโทรแจ้งนะ” เจี้ยนจ้ายกล่าว\“ไม่ต้องแล้ว ฉันจะนอนแล้ว พรุ่งนี้เช้าค่อยโทรหาก็ได้” หัวหน้าสั่งงานหลายเรื่องแล้วถึงวางสาย\ตอนนี้รถของเรากำลังจะถึงยอดเขาแล้ว แต่ตลอดทางก็ยังไม่เห็นทางแยกที่จะเข้าแคมป์\อาหมิงถอนหายใจและยืดตัวบอกว่า “จะไปผิดทางจริง ๆ หรือเปล่า? ดูแถวนี้สิ ยิ่งเข้าไปก็ยิ่งรกร้าง”\พอเขาพูดเช่นนี้ ทุกคนก็รู้สึกใจหาย ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นต้นไม้หนาแน่น เสียงกบเสียงแมลงดังเป็นจังหวะ บางครั้งได้ยินเสียงนกฮูกกลางคืน ที่นี่ค่อนข้างห่างไกลและเงียบสงัด\“ก็ฉันบอกแล้วว่าแคมป์ถูกทิ้งร้าง แน่นอนว่าต้องอยู่ในป่าลึก” เจี้ยนจ้ายแก้ตัว เพราะเขาคือคนขับรถ หากขับผิดทางก็เป็นความผิดของเขา\ในตอนที่ทุกคนกำลังเสียขวัญ ทันใดนั้นก็ปรากฏทางเดินแคบ ๆ อยู่ตรงหน้า ทางนั้นถูกคลุมด้วยหญ้าและต้นไม้สองข้างยื่นมาบังทาง ถ้าไม่สังเกตก็คงพลาด\“ตรงนี้หรือเปล่า?” อาหมิงโน้มตัวไปหน้าเบาะแล้วลืมตากว้างถาม\“น่าจะใช่” เจี้ยนจ้ายจอดรถหน้าเส้นทางเล็ก ๆ เปิดไฟในรถแล้วเปิดแผนที่ตรวจสอบหลายรอบ\“ขับเข้าไปได้ไหม?” ฉันมองพื้นทางที่เป็นหินกรวด ไม่ใช่ถนนลาดยางเรียบ แม้แต่มันยังเต็มหลุมบ่อ และต้นไม้สองข้างรกทำให้ทางแคบอยู่แล้วยิ่งแคบ พอฉันสงสัยว่าอาจขับรถเข้าไปไม่ได้\“เราจะต้องลงเดินหรือเปล่า?” เสี่ยวเหมยคราง\“ขับเข้าไปได้” เจี้ยนจ้ายประเมินสักพักแล้วพูด เขาเก็บแผนที่แล้วค่อย ๆ ขับรถล้อขึ้นทางกรวด ทดลองขับเข้าไป\เราสี่คนต่างตึงเครียด เพราะถ้ารถเข้าไม่ได้เราก็ต้องลงไปเดินเอง\พื้นดินที่ขรุขระทำให้เกิดเสียงแปลกๆ ทันที เสียงคากาคากาเกิดขึ้นที่ใต้ท้องรถ แค่ฟังก็รู้เลยว่ามีเศษหินเล็กๆ เข้าไปติดในยาง โชคดีที่รถคันนี้ไม่ใช่ของฉัน ไม่อย่างนั้นฉันคงรู้สึกเศร้าใจมาก\"เยี่ยมไปเลย! เราเข้าไปได้แล้ว\" จนกระทั่งรถทั้งคันเข้าไปในเส้นทางเล็กๆ ได้เสร็จ เจี้ยนจื่อถึงดีใจตบพวงมาลัยแล้วตะโกน\เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเจี้ยนจื่อ ฉันก็รู้สึกดีใจมากด้วย เพราะถ้าเป็นรถ**ก็ดีกว่าเรา**มาก แค่ไม่ต้องลงไปเดิน ก็ทุกอย่างก็สบาย\รถของเจี้ยนจื่อยิ่งขับยิ่งราบรื่น เมื่อความเร็วเพิ่มขึ้น การกระเทือนใต้ตัวเราก็รุนแรงมากขึ้นด้วย\ประมาณเดินทางไปได้ห้านาที เจี้ยนจื่อหยุดรถทันที กดเบรกกระแทก แล้วจอดรถในที่ว่าง แสงไฟจากรถส่องไปพบรั้วเหล็กที่ขึ้นสนิมและดำ\"ถึงแล้วหรือยัง?\" ฉันถามเจี้ยนจื่อ พร้อมกับย่นตาไปข้างหน้า