บทที่ 2 ค่ายทิ้งร้าง (2)\“ลงไปดูสักหน่อยก็ได้” ฉันคิดอยู่สักครู่แล้วพูดว่า “ยังไงก็ต้องนอนที่นี่สักคืนตอนย้ายกำลังในอีกสองวันหลัง คืนนี้ก็เหมือนเป็นการฝึกซ้อมไปก่อนละกัน”\“พวกนายไม่รู้สึกว่าที่นี่มีอากาศเย็นชามากเป็นพิเศษเหรอ? ฉันสงสัยข้างในมี…“ เสียงเล็กแบล็กพูดด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด\คำพูดของเขายังไม่ทันจบ ก็ถูกเจียนไซขัดขึ้นว่า “เฮ้ ยกไฟฉายด้านหลังขึ้นมา”\เล็กแบล็กแลบปาก ไม่เต็มใจพลิกตัวไปหยิบไฟฉายส่งให้เรา “เอาไป”\พวกเราแต่ละคนมีไฟฉายหนึ่งอัน เจียนไซลองเช็กไฟฉายว่าใช้ได้ไหม จากนั้นดับเครื่องยนต์ปิดไฟ แล้วเปิดประตูลงไปข้างนอก\เล็กแบล็กเรียกเขา “เจียนไซ แน่ใจนะ?”\“ไม่ลงรถก็ห่วยไง! อยากเป็นคนขี้ขลาดก็นั่งอยู่บนรถต่อไปเถอะ” เจียนไซพูดเพียงเท่านั้น แล้วเดินไปที่รั้วโดยไม่สนใจ\ฉันก็ตามลงไปด้วย ไม่รู้ทำไมแค่เดินอยู่ข้างเจียนไซก็รู้สึกปลอดภัย คงเพราะเขามีบุคลิกเหมือนพี่ชายคนโต อีกทั้งยังมีหน้าท้อง 8 แพ็กด้วย\เล็กแบล็กเจอวิธียุแหย่ก็เป็นไม่ได้ เขาก็รีบลงจากรถทันที พอหมุนตัว ก็เหลือแต่อามิงยังไม่ขยับ\อามิงเห็นทุกคนลงรถแล้ว รีบตะโกนว่า “รอฉันก่อน อย่าทิ้งฉันคนเดียว!”\เขาวิ่งมาหาเราอย่างตื่นตระหนก แปะตัวแน่นกับเจียนไซ ฉันมองพฤติกรรมอามิง ในหัวผุดคำว่า “ผู้ชายหวาน” ขึ้นมา ตามที่ศิลปินคนหนึ่งพูดว่า ผู้ชายหวานไม่ใช่คำด่าตั้งใจ แต่ฉันก็ยังกัดปากแน่น กลัวว่าตัวเองอาจเผลอพูดคำนั้นออกมาโดยไม่ตั้งใจ\“ไปกันเถอะ” เจียนไซพาพวกเราไปสามคน เดินไปที่รั้ว รั้วไม่ใช่แขวนเพียงแผ่นเหล็ก ข้างๆ ยังมีป้ายเขียนหมายเลขค่าย และแผ่นไม้เขียนคำเตือน แผ่นไม้เหล่านั้นตกอยู่บนพื้น ตัวอักษรบนไม้สึกกร่อนตามกาลเวลา จนไม่สามารถ辨รู้ได้ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาฉันไม่ใช่ตัวอักษร แต่อยู่ที่รอยขีดข่วนเหมือนสัตว์ร้ายข่วนเล็บบนแผ่นไม้\ฉันจ้องดูอย่างตั้งใจ จู่ๆ เจียนไซก็ตบไหล่ฉัน ทำให้ตกใจตัวสั่น\“เฮ้ กำลังดูอะไรอยู่?” เจียนไซถาม\“ไม่มีอะไร รั้วดันเข้าไปได้ไหม หรือเราจะปีนเข้ามา?” ฉันย้อนถามเจียนไซเกี่ยวกับสถานการณ์ตอนนี้เจี้ยนจื่อเฝ้าดูรอบ ๆ อยู่สักพัก เขาเดินไปที่รั้ว แล้วสอดไฟฉายเข้าที่เอวด้านหลัง ปล่อยให้มือว่างสองข้างแล้วผลักรั้วอย่างแรง รั้วส่งเสียงครืดคราดสองครั้ง ในความเงียบของค่ำคืนนี้เสียงจึงแหลมคมและรุนแรง นกที่อาศัยอยู่ในป่าถูกตกใจ ต่างบินปีกหนีสู่ท้องฟ้ายามค่ำครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เจี้ยนจื่อร้องตะโกนมาหาเรา: “มาช่วยกันหน่อย พรุ่งนี้รถของกองทัพจะเข้ามาในค่าย ต้องเปิดรั้วนี้ก่อนถึงจะได้” พวกเราหลายคนได้ยินดังนั้น จึงค่อย ๆ ฟื้นจากอาการมึนงง แล้วเดินมาช่วยเจี้ยนจื่อใกล้ ๆ รั้ว รั้วเต็มไปด้วยรอยสนิม แถมยังมีดินโคลนและเมือกที่แมลงปล่อยออกมา ทำให้แต่ละเหล็กของรั้วดูสกปรกและน่าขยะแขยง ฉันลังเลอยู่สักครู่จึงกล้าเอามือจับเหล็กรั้ว เจี้ยนจื่อสั่งว่า “หนึ่ง สอง สาม ผลัก!” ทุกคนก็...