นิยายขนาดสั้นที่ประณีต เพื่อนคนหนึ่งฝากให้ฉันโพสต์ (แต่ละบทมีภาพประกอบ เดี๋ยวฉันจะอัปโหลด) แรกทีเดียวฉันอยากโพสต์ในเวอร์ชันความรัก แต่เมื่อเห็นเวอร์ชันนี้ไม่ได้มีการอัปเกรดมานาน จึงโพสต์ในเวอร์ชันนิยายแทน
ชื่อ: ยุนหลัว (เฉินกวนหลัว) ตำแหน่ง: บริวารหญิง บุคลิก: กลายเป็นเย็นชาหลังจากล้างแค้น
แสงจันทร์บาง ใครกันที่กำลังจัดเครื่องนุ่งห่มให้เย็นชืด
เขาคือแม่ทัพ ส่วนเธอคือนางบำเรอ นางบำเรอที่ต่ำต้อยที่สุด
ตอนอายุสิบปี พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตต่อหน้าเธอ เธอร้องไห้เผชิญกับศพที่เย็นชืดทั้งสอง
ตั้งแต่นั้นเธอไม่สามารถมีความรักได้ ในใจของเธอ ความเชื่อเดียวในการมีชีวิตอยู่คือการล้างแค้น และศัตรูของเธอ คือเขา
เธอเปลี่ยนชื่อ จากนี้ไม่ใช่เฉินกวนหลัวอีกต่อไป แต่เป็นยุนหลัว ไม่ใช่คุณหนูแห่งตระกูลเฉินอีกต่อไป แต่เป็นนางบำเรอที่ต่ำต้อยที่สุด
เธอมีชีวิตที่ทุกข์ทรมาน แต่เธอสู้ต่อ เพราะเธอจะฆ่าเขาด้วยมือของเธอเอง มองดูเขาตายต่อหน้า
พบเขาครั้งแรกในงานเลี้ยงของเจ้าบ้าน เจ้าของบ้านคือท่านอาจารย์ใหญ่ผู้มีอำนาจสูงสุดในราชสำนัก วันนี้เขาจัดงานแต่งให้ลูกสาว
เธอยืนอยู่หน้าเขา ยิ้มอย่างสดใส ใบหน้าเหมือนดอกท้อ แต่ในสายตายังคงซ่อนความแค้น
เขามองหญิงตรงหน้า ใจเต้นแรง นำเธอกลับไปยังคฤหาสน์แม่ทัพ และดูแลเธออย่างดี
เธอชั่วขณะชักจะสับสน ลืมความแค้น ทุกคืนมักเห็นภาพพ่อแม่ที่เจ็บปวดจนเสียชีวิต
สุดท้ายเธอเลือกที่จะล้างแค้น
วันแต่งงาน เธอสวมชุดแดง แขนเสื้อกว้างซ่อนมีดสั้นที่เตรียมไว้แล้ว พอเขาเปิดผ้าคลุมหน้า เธอก็แทงมีดเข้าหน้าอกเขา และน้ำตาไหลแทนความแค้น
ปรากฏว่าเธอหลงรักเขามานาน...
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มักได้ยินคนพูดว่า ข้างคฤหาสน์แม่ทัพที่ถูกทิ้งร้าง มักมีหญิงหนึ่งสวมชุดแดง ผมยาว ไว้ผมยาว ร้องเพลงที่ผู้คนฟังไม่เข้าใจ
