ฉบับที่สองมาถึงแล้ว เพื่อนของฉันเขียน หวังว่าทุกคนจะชอบ
ชื่อ: ยาน สถานะ: นางสาวอันเจีย บุคลิก: ร่าเริง
ฉางเล่อวูจี ก็อย่างไรล่ะ? ถ้าไม่มีเธออยู่ด้วย แม้จะได้ครองโลกก็เป็นเพียงความว่างเปล่าของความรุ่งโรจน์
ชีวิตหากเป็นเหมือนตอนแรกเจอกัน สิ่งใดเล่าที่จะเศร้ากับพัดวาดในฤดูใบไม้ร่วง
เขาคือราชาองค์ที่สี่ เพื่อครอบครองโลกยอมยกหญิงที่รักให้กับพี่ชาย
ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา เธออยู่เคียงข้างเขาตลอด เขารู้ทั้งหมด แต่แกล้งไม่เห็น เพราะไม่อยากมีพันธะอีก
แม้ว่าเขาจะเสียสละมากมาย แต่เส้นทางก็ไม่ได้ราบรื่นนัก เพราะหญิงที่เขาส่งไปไม่รักเขาอีก และร่วมมือกับผู้อื่นสร้างความลำบากให้เขา ทุกครั้งเธอเงียบ ๆ ปกป้องเขา
เขาไม่สนใจ เงียบขรึมต่อเธอ
ในที่สุดเขาก็มีเหตุผลที่จะเอาคืนสิ่งที่เป็นของเขา แต่ความประมาทในเกมสุดท้ายทำให้เขาอยู่ในอันตราย เมื่อดาบยาวพุ่งมา เขาคิดว่าต้องตายแน่ ตอนนั้นเขาอยากจะบอกหญิงอ่อนโยน สุภาพ แต่เข้มแข็งจนทำให้เขาหัวใจเจ็บสักคำหนึ่ง ขอโทษ ชาติหน้าเขาจะขอหาหินสามชาติมาสำหรับเธอและเขา ปิดตา รอความตาย
ไม่กี่ขณะ รู้สึกว่าไม่รู้สึกถึงดาบเย็นที่แทงเข้าไป เปิดตาเห็นหญิงยิ้มซีดตรงหน้า ความเศร้าที่หลั่งไหลเหมือนเลือดลามเข้าสู่หัวใจ
ภาพแผ่นดินที่ย้อมด้วยเลือด จะสู้กับจุดสีแดงตรงหว่างคิ้วของเธอได้อย่างไร เลือดสีฟ้าเติมดอกท้อ แค่อยากพบเธออีกครั้ง น้ำตาไหลราวกับฝน
