(ซาบซึ้ง) ผีเสื้อยังไม่เคยล้า

ก่อนหน้านี้ฉันยุ่งกับแฮกเกอร์ เลยขอให้เพื่อนส่งมาให้วันนี้ฉันโพสต์เอง (โพสต์ซ้ํา) ชื่อ: อี้ชิง ตัวตน: เจ้าหญิงตกสวรรค์ บุคลิก: ฉลาดและอ่อนโยนแต่ชอบเก็บกดตัวเอง ชื่ออี้ชิง เป็นหญิงสาวที่ได้รับความรักตั้งแต่เกิดอย่างไม่คาดคิด ตอนอายุเจ็ดขวบ พ่อของเธอเสียชีวิตในสนามรบ และแม่ของเธอเสียชีวิตด้วยความรักพระพันปีทรงสงสารและฝากเธอไว้ในความดูแลของลุงพระพันปีหลวงทรงสงสารและฝากเธอไว้กับลุงนางสาวอายุเจ็ดขวบ แต่ไม่ว่าอาจะรักเธอมากแค่ไหน ในสายตาของพวกเขา เธอก็ยังเป็นคนนอกเธอเป็นคนมีเหตุผล ประพฤติดี อดทน และฉลาดเธอคิดว่าชีวิตทั้งชีวิตของเธออาจดําเนินต่อไปแบบนี้ แต่ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบชายที่อ่อนโยนเหมือนสายลมวันนั้น เธอออกจากเมืองไปชมดอกไม้กับลูกพี่ลูกน้อง และเมื่อเธอไปถึงสวนพีช เธอได้ยินเสียงขลุ่ยไพเราะไพเราะเธอเป็นคนรักดนตรี จึงลืมการปลอมตัวทั้งหมดและตามเสียงไปหาเธอ จากระยะไกล เธอเห็นคุณชายอมตะผู้ถูกเนรเทศในชุดขาวยืนเล่นขลุ่ยอย่างสบาย ๆ ใต้ต้นพีชเธอเดินเข้าไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่อยากหักกิ่งไม้แห้งเสียงขลุ่ยหยุดลงทันทีชายคนนั้นหันมายิ้มให้กับรูปร่างเล็กและบอบบางของเธอในขณะนั้น หัวใจของเธอก็ยอมแพ้โดยไม่รู้ตัวลูกพี่ลูกน้องของเธอมาตามหาเธอ และเมื่อเห็นชายคนนั้น เธอก็อดรู้สึกง่วงเล็กน้อยไม่ได้เมื่อพวกเขากลับมาที่บ้าน เพื่อนร่วมงานของเธอก็อดไม่ได้ อูซินทิ้งเธอไว้ข้างหลังเธอกลับไปที่ห้องเพื่อแต่งเพลงและเล่นพิณ แต่จิตใจของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มของชายคนนั้น จึงเตรียมพู่กันและหมึก จดบันทึกบทเพลงที่เขาเล่นวันนี้ และเขียนเนื้อเพลงเธอได้ยินว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอกําลังจะแต่งงาน และรู้เพียงว่าชายที่เธอแต่งงานด้วยเป็นลูกชายของข้าราชการระดับสูง โดยไม่รู้ว่าเป็นเขาเขาทักทายเธอ และเธอเพียงแค่ยิ้มบางๆ แม้ใจจะเต็มไปด้วยความขมขื่น เพิ่งจะรู้ตัวว่าหลังจากที่ลูกพี่ลูกน้องกลับไปที่คฤหาสน์ เธอได้ขอพระราชโองการจากพระราชโองการของพระพันปีแล้วเธอรู้ว่าถ้าเธอขอร้องพระพันปีพระพันปีตอนนี้ พระพันปีอาจจะประทานคําขอของเธอได้แต่เธอ...เธอไม่รู้จักความเจ็บปวดและความขมขื่นในดวงตาของชายคนนั้นหลังจากหันหลัง—เขาชัดเจนว่ากําลังมองหาเธอในคืนแต่งงาน เธอเล่นเพลง 'Parting Sorrow' ในสวนพีชที่พวกเขาพบกันเรือลําเดียวล่องลอยอยู่ในแสงของทะเลสาบยามพลบค่ําวิสกี้ หญ้าที่เต็มไปด้วยหญ้าและแสงแดดเอียงมีความหมายไม่รู้จบฉันจะฝากไว้กับใครได้บ้าง?น้ําของทะเลสาบเวสต์คือน้ําตาแห่งความโหยหา- ต้นหลิวในเมืองตะวันตกเล่นกับน้ําพุอ่อนโยนปลุกความเศร้าเมื่อจากลาน้ําตายากจะกลั้นไว้ยังคงระลึกถึงคนที่เคยผูกเรือที่กลับมา- ทุ่งหญ้าสีเขียวและสะพานแดง วันเวลาผ่านไป น้ําไหลว่างเปล่าวัยเยาว์ไม่อยู่กับคนหนุ่มสาวความเสียใจยังคงอยู่เมื่อไหร่มันจะจบลง? - เมื่อดอกแคทคินปลิวไสวและดอกไม้ร่วงหล่น ฉันปีนขึ้นไปบนหอคอยดูเหมือนแม่น้ําฤดูใบไม้ผลิจะเต็มไปด้วยน้ําตา ไหลไม่หยุด เต็มไปด้วยความเศร้า