บทความที่ดีอย่างแน่นอน ไม่อ่านแล้วจะเสียใจตายเลย

อุทิศแด่ชิงเฉิง (การเสริมพลังของผู้ดูแล) ชื่อ: ชิงเฉิง ตัวตน: นักฆ่าผู้ไร้เทียมทาน [มืด] หมอเทพไร้เทียมทาน [หมิง] บุคลิก: บางครั้งอ่อนโยนและน่ารัก บางครั้งมีเสน่ห์และมีชีวิตชีวา บางครั้งก็โหดเหี้ยมดอกแพร์บานต่อเนื่องกันบนถนนไปรษณีย์ เชิญชวนให้ดื่มไวน์ท่ามกลางดอกไม้ ครึ่งหนึ่งมึนเมา- วันนี้ คุณไม่เข้าใจความหมายของดอกไม้ ปรารถนาจะเป็นผีเสื้อสีเหลืองในฝุ่น แต่งบทกวีและเต้นรํา การช่วยชีวิต โหดเหี้ยมและโหดเหี้ยม?คุณมีใบหน้ามากมาย;ถ้าฉันไม่กลับมาก่อนเวลา ฉันจะไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยหรือ?เมื่อมองใบหน้าที่เจ็บปวดและเศร้าของเขา เธอก็ตื่นขึ้นจากความฝันอย่างกะทันหันเมื่อมองขึ้นไปยังบรรยากาศว่างเปล่า เธออดรู้สึกใจสลายและทนไม่ได้ไวน์ขุ่นกลืนกลบทุกความรู้สึกของเธอ เรื่องโลกีย์ถูกปิดผนึกด้วยน้ําแข็งเธอคือหมอเทพชิงเฉิง และยังเป็นมือสังหารอันดับหนึ่งของหอคอยไร้เทียมทาน เธอช่วยชีวิตผู้คนมากมาย แต่ก็ยังฆ่าคนไปนับไม่ถ้วนแต่เธอช่วยเฉพาะคนที่ต้องการความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะร่ํารวยหรือยากจน เฉพาะคนที่เธอคิดว่าควรช่วยเท่านั้น;ฆ่า?มันเป็นแค่ทางเลือกสุดท้ายเท่านั้น!เธอได้ยินมาว่าทางใต้เพิ่งเกิดน้ําท่วม และรู้ว่ากําลังจะมีโรคระบาด จึงเตรียมสมุนไพรไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ เพื่อถวายเครื่องบูชาแต่เธอไม่เคยคาดคิดว่าโรคระบาดจะรุนแรงขนาดนี้เมื่อราชสํานักส่งคนมา เธอคิดว่าเธอเกือบจะควบคุมได้และอยากกลับไปเมืองหลวง แต่การระบาดซ้ําๆ ก็หลุดจากการควบคุมของเธอในที่สุดเธอยืนยันที่จะอยู่ต่อ ไม่อยากหนีการควบคุม แต่ไม่ใช่แค่โรคระบาดนี้ แต่รวมถึงหัวใจของเธอด้วยเมื่อเขาพบเธอครั้งแรก เธอกําลังรักษาเด็กคนหนึ่งด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนและการปลอบโยนอย่างอ่อนโยน เขาดูเหมือนจะเห็นนางฟ้าที่จ้องมองอย่างเหม่อลอย เขาเป็นเจ้าชายที่รับผิดชอบการช่วยเหลือภัยพิบัติ จึงมีข้ออ้างที่จะเข้าใกล้เธอบางครั้งอ่อนโยนและน่ารัก บางครั้งมีเสน่ห์และมีชีวิตชีวา บางครั้งเศร้าและเข้าใจยาก แต่เขากลับหลงใหลอย่างลึกซึ้งเธอเป็นผู้หญิงที่ไว้ใจได้ยาก;เมื่อเธอพบเขาครั้งแรก เธอประทับใจในรูปลักษณ์ที่งดงามของเขาเท่านั้น เพราะเขาเป็นสมาชิกของราชวงศ์เธอมักหวังว่าหากราชวงศ์ได้รับการปกครองอย่างดี โลกนี้จะมีทั้งความสุขและความเศร้ามากมายแต่เขาก็เปลี่ยนแปลงมุมมองของเธอซ้ําแล้วซ้ําเล่าในคืนที่มีพายุ กลัวว่าน้ําจะพังเขาเฝ้าระวังทหารตลอดคืน และเมื่อกลับมาก็เป็นหวัดและเขาอดทนอย่างหนัก ให้รางวัลทหารด้วยยาในที่สุดเขาก็ติดโรคระบาดเจ้าหน้าที่ระดับล่างกลัวว่าเขาอาจมีธุระและส่งเขากลับเมืองหลวง แต่เขากลับไปอยู่ในเขตโรคระบาดเพื่อกินและอยู่กับผู้ลี้ภัย ในวันที่โรคระบาดเริ่มนิ่งขึ้น เขาถามเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนว่า "ถ้าเธอกลับไปเมืองหลวง เธอจะแต่งงานกับฉันไหม?"เธอตกใจและไม่พูดอะไรหลังจากวันนั้น โรคระบาดก็ระบาดขึ้นในที่สุด และเธอไม่มีเวลาพบเขาอีก รวมถึงเขาด้วยเธอคิดว่าเธอได้ตกหลุมรักผู้ชายที่รักเธอไปแล้ว แต่เธอคู่ควรจริงหรือ?เมื่อสถานการณ์โควิดดีขึ้น เธอก็จากไปโดยไม่บอกใคร เธอกลับไม่รู้ว่าจะสารภาพใจต่อเขาอย่างไร? ตลอดทาง เธอคิดวนไปวนมา คิดว่าเธอควรตัดสินใจแล้ว เมื่อมาถึงกรุงทันที เธอก็ได้รับจดหมายด่วนจากคนนั้น ทำให้ใจเธอเต้นเล็กน้อย คืนหนึ่ง เธอปรากฏตัวต่อหน้าคนนั้นราวกับผี เธอกล่าวว่า ฉันจะถอนตัว เสียงเย็นเฉียบและเด็ดขาด คนนั้นกลับยิ้มเล็กน้อยตอบว่า ดี ฉันแค่ต้องการให้เธอฆ่าอีกคนให้ฉัน เธอประหลาดใจเล็กน้อยแต่ไม่แสดงออก ยังคงเย็นชา ใคร? คนนั้นหันมายิ้มสดใส พระเจ้าแผ่นดินปัจจุบัน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ถามอย่างเย็นชา แค่ฆ่าเจ้าก็จะปล่อยฉันหรือ? เห็นคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย เธอจึงหันตัวหายไปในความมืด เขากลับมา พร้อมกับทหารที่ช่วยบรรเทาภัย พิธีต้อนรับตามถนนกว้างสิบลี้ เธอเพียงมองจากฝูงชนอยู่ไกล ๆ เธอกำลังคิดว่าการทำเช่นนี้คุ้มไหม มองเขายิ้มสดใสภายใต้แดด เธอก็ตัดสินใจอย่างไม่ลังเล ลอบอยู่ในฝูงชนแล้วถอยออกไป เธอมีฝีมือการต่อสู้เหนือใคร จะสามารถฆ่าพระเจ้าแผ่นดินปัจจุบันได้โดยง่าย แต่เธอไม่เคยลงมือ เธอกำลังรอให้เขาไม่อยู่ในกรุง วันหนึ่งเธอรู้ว่าเขาไปไหว้ขอพรนอกเมือง จัดเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้ว ใช้สายเงินพันรอบคอพระเจ้าแผ่นดิน แต่เขากลับเปิดประตูเข้ามา ข้างนอกสว่างไสวด้วยแสงไฟ เธอมองตาเจ็บปวดของเขา ราวกับมีใครใช้มีดแทงเข้าที่อก เธอนึกขึ้นได้ทันทีว่าคนนั้นเคยพูดว่า เธอจะเป็นคนของจตุรัสสุดยอดตลอดชีวิต เธอหัวเราะอย่างขมขื่น และใช้พลังในตัวฆ่าพระเจ้าแผ่นดินนั้น เธอคลั่งเลือดอย่างหยุดยาก แต่เต็มใจตาย เมื่อดาบของเขาใกล้จะสัมผัสอกเธอ เธอหลับตายิ้มเบา ๆ แล้วเปิดปากพูดไม่กี่คำ แต่สุดท้าย เธอก็ถูกคนนั้นพาตัวไป