(แชร์)《ฟูหวามจิ่น》จบแล้ว

เขาจ้องมองเธอโดยไม่ได้พูดอะไรนอกจากร่ายบทกวีบทหนึ่ง จากนั้นจึงหันไปหาจักรพรรดิเขาพูดเพียงว่า “จงดูแลอี้เยียนอย่างดี” ก่อนจะชิงดาบยาวจากมือทหาร ทุกคนต่างไม่คาดคิดกับการกระทำนี้ ต่างรีบพากันปกป้องจักรพรรดิ แต่ดาบนั้นกลับแทงลงอกของเขาเอง ในชั่วพริบตาเขาก็เข้าใจความจริงสิ่งหนึ่ง โลกนี้ยังมีสิ่งที่ไม่สามารถได้มาด้วยอำนาจ สิ่งนั้นก็คือความรัก เจ้าชายไฮหนานสิ้นชีวิตแล้ว แต่ไม่มีใครในที่นั้นรู้สึกยินดี บางทีเพราะไม่เชื่อว่านักรบในตำนานจะตายได้ง่ายเช่นนี้ แววตาของจักรพรรดิก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขา… ตกหลุมรักอี้เยียนจริง ๆ แม้จะตายอย่างลำบากเช่นนี้ โลกทั้งใบจะเป็นของเขาโดยสมบูรณ์แล้วหรือ? เมื่อมองไปยังร่างศพ อี้เยียนยังคงไม่เชื่อ เธอ…ฆ่าเขาจริงหรือ? แต่ทำไมหัวใจถึงเจ็บปวดเช่นนี้ ต่อมา จักรพรรดิให้คนฝังเจ้าชายไฮหนานอย่างง่าย ๆ และประกาศสู่สาธารณะว่าเจ้าชายไฮหนานป่วยหนักและเสียชีวิตเมื่อคืนตอนเที่ยงคืน ข่าวนี้ทำให้ทั่วทั้งเมืองวุ่นวายทันที ทุกคนไม่เชื่อว่าเจ้าชายไฮหนานจะตายจริง ๆ แสงจันทร์พร่ามัว กลิ่นดอกไม้หอมชื่นใจ อี้เยียนยืนอยู่กลางสวน มองออกไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน น้ำตาไหลริน เธอรู้สึกว่าบนไหล่หนักขึ้น ปรากฏว่าเป็นจักรพรรดิที่กลัวว่าเธอจะหนาว จึงนำเสื้อคลุมมาคลุมให้ “เราวางแผนจะประกาศในวันพรุ่งนี้ ให้เจ้าขึ้นตำแหน่งร่านเฟย เจ้าคิดอย่างไร” เขาพูด อี้เยียนไม่ได้มีร่างกายสมบูรณ์อีกแล้ว เกรงว่าไม่สามารถรับใช้จักรพรรดิ เธอยกมือเช็ดน้ำตา มองจักรพรรดิด้วยความสงบ “เรไม่สนใจแล้ว ฉันเหนื่อย ตอนนี้แค่อยากใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย ขอให้พระองค์อนุญาต” “อี้เยียน เจ้า…อะไรก็ได้, ตามใจเจ้า” อี้เยียนไม่รู้ว่าเดินออกจากพระราชวังได้อย่างไร และไม่รู้ว่าเดินไปถึงตำหนักเจ้าชายไฮหนานได้อย่างไร เพียงแต่เมื่อมองไปยังประตูตำหนักที่ว่างเปล่า ก็รู้สึกว่าความรุ่งโรจน์ในอดีตก็ยังเหมือนเพิ่งผ่านมาเมื่อวาน ป้ายตำหนักเจ้าชายไฮหนานปิดด้วยทองนั้นปกคลุมไปด้วยฝุ่น ผุกร่อนเหมือนพร้อมจะหล่นลงมาได้ทุกเมื่อ เมื่อเข้ามายังสวนชิงถาน ใต้ต้นพีชในวันนั้น ยังจำได้ว่าขณะนั้น *** กำลังรำอยู่ เขายืนอยู่ตรงด้านนอกสวนดูเธอ และวันที่มอบกิ๊บดอกบัวให้เธอ เขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ จริง ๆ เธอรู้ว่า *** ตามเธออยู่เสมอ เธอเดินผ่านทุกแผงค้า ทุกสิ่งที่เธอสนใจ เขาจะซื้อให้ ไม่ว่าเธอจะชอบหรือไม่ แค่อยากให้เธอสังเกต แม้กระทั่งมีดสังหารที่วันนั้นแทงเขา ก็เป็นของที่เขามอบให้เธอ จำได้ว่าพาเธอไปชมดอกบัวหิมะ เมื่อเหลียวจางเจ้าอาจุ๊งสอนเธอรำ เธอได้รับความซาบซึ้ง ไม่ใช่ว่าไม่มีความรู้สึก แต่ตอนนั้นในใจเธอยังมีจักรพรรดิ เธอไม่สามารถทรยศเขาได้ ดังนั้นเธอจึงพูดสิ่งที่ไม่ใจจริงครึ่งปีที่เขาออกทำศึก จักรพรรดิมาหาที่กุ้ยหลวงหลายครั้ง เขาต้องการให้เธอช่วยเขากำจัดกษัตริย์หว่านหนาน แต่เธอก็ลังเล เมื่อเขาทราบว่าเธอพบจักรพรรดิเป็นการส่วนตัว เขาโกรธและลงมือทำร้ายเธอ เขาต้องการให้เธอบอกว่าเธอไม่ได้สานสัมพันธ์สนิทกับจักรพรรดิ แต่เธอกลับบอกว่ามี แล้วอย่างไรล่ะ ฉันไม่เคยรักคุณเลย เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถรักเขาได้ ดังนั้นหลังจากเขาล่วงละเมิดเธอ เธอจึงยอมรับความต้องการของจักรพรรดิ เธอโกงเขาให้ไปทางใต้ เพื่อให้จักรพรรดิสั่งถอนอำนาจของเขา ครึ่งปีที่อยู่ด้วยกันในอันหยาง เธอพบว่าจริง ๆ แล้วเธอไม่ได้เกลียดเขาอย่างที่คิด ครึ่งปีผ่านไปเร็ว ๆ เธอบอกว่าอยากกลับ ครึ่งปีก็เพียงพอที่จะถอนรากถอนโคนเขาแล้ว ระหว่างทางกลับ เธอไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าสิ่งที่ทำไปนั้นถูกหรือผิด แต่เธอก็ยังคงรักษาข้อตกลงกับจักรพรรดิ ส่งมีดสั้นเข้าร่างเขา ซึ่งควรจะเป็นที่หัวใจ แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงแทงที่หลังเขา บางทีเพราะแทงที่หลังไม่ถึงตาย เมื่อเขามองชัดว่าเป็นเธอ ความเศร้าที่ผ่านเข้าตาแวบหนึ่งก็ปรากฏให้เห็น เขาไม่ได้เกลียดเธอ บทกวีที่เขาแต่งให้เธอบอกเธอแล้วทันที เธอรู้สึกว่าเธอโง่เป็นอย่างมาก เขาชิงมีดของทหารราชองครักษ์ คิดว่าเขาจะต่อต้าน แต่เขากลับพูดกับจักรพรรดิแค่สี่คำ "กรุณาดูแลเธอ" เมื่อได้ฟัง เธอรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าหัว ความภูมิใจของเขา แบบนี้ ใครเลยจะยอมให้ใครหักหลังเขา เขาในที่สุดก็เสียชีวิต แขวนคอตายต่อหน้ามวลชน ทุกคนต่างกล่าวว่ากษัตริย์หว่านหนานที่มีตำแหน่งสูงเช่นนั้นกลับตายง่ายดาย แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า นั่นคือความสง่างามครั้งสุดท้ายที่เขาเหลือไว้ให้ตัวเอง จนถึงวินาทีสุดท้าย เธอจึงรู้จริง ๆ ว่าเธอรักเขา มือขาวของเธอชูเข็มหยกที่ถักผมขึ้น เข็มหยกใสไร้ตำหนิทั้งแถบ เข็มตั้งเป็นรูปคลื่นทั้งอัน เพียงที่ปลายเข็มแกะสลักดอกบัวหลายดอก นั่นคือเข็มที่เธอเห็นในวันนั้นที่หอกู่ว่าน กษัตริย์ช่วยเธอซื้อกลับมา ตอนนี้คนจากไป อาคารว่างเปล่า เหลือเพียงเธอคนเดียว (จบ) ปิดท้ายด้วยบทกวี หนแรกที่พบกษัตริย์หว่านหนาน หนแรกยังคงเต้นรำงดงามเอียงเมือง เสน่ห์สง่างามเหมือนนางฟ้า ใต้ต้นไม้ดอกไม้ร่วงลมใบสดบุปผาสปริง ริมสวนผู้ชมงงงันเหมือนฝันทั้งใจ ใจหนึ่งอยากดูแลคนงาม แต่กลับผิดพลาดทำร้ายคนดี เสียงคำรามในสนามรบเหมือนนรก นับชั่วชีวิตนี้ทำซ้ำในภพหน้า