(แชร์) ดาวตก

เรื่องสั้นมาก ๆ ชื่อ Shi Ruo ยืนอยู่หน้าบ้านของ Xiao Yuan เงยหน้ามองท้องฟ้า Zi Mo ยืนอยู่ข้าง Shi Ruo ยิ้มบาง ๆ “เรียก Xiao Yuan ลงมาสิ” Zi Mo กอดแขน Shi Ruo ยิ้มเบา ๆ “วันนี้ มีดาวตกหายากหนึ่งดวงในรอบห้าสิบปีนะ” Yu Cheng เดินมาจากด้านหลัง Shi Ruo เห็นความเศร้าสุดขอบฟ้าในดวงตาของ Shi Ruo Shi Ruo ยิ้มบาง ๆ พลิกมือจับมือของ Zi Mo ไว้ในฝ่ามืออย่างแน่นแน่น มันเป็นเรื่องจริง ๆ ไม่อยากเสียไป Zi Mo, Yu Cheng และ Xiao Yuan “Xiao Ruo” รองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดคู่นั้นเดินมาข้าง Shi Ruo รอยยิ้มบนใบหน้าชัดเจนและมีเสน่ห์ เป็นครั้งเดียวในสี่ปีที่สี่คนได้นั่งด้วยกัน มองเห็นความเศร้าโศกของโลกหนึ่งทั้งหมด หนึ่ง “วันนี้ เป็นโอกาสเดียว” Yu Cheng มอง Shi Ruo “คุณอยู่ ฉันจะอยู่กับคุณจนถึงตาย คุณไป ฉันจะไปพร้อมคุณ” Shi Ruo ยิ้ม แต่หันไปพูดกับสองคนที่หมดสติแล้วอีกฝั่ง “Xiao Yuan คุณรู้ไหม Zi Mo ชอบไม่ใช่ Xiao Yu แต่เป็นคุณนะ” เธอหันไปมอง Yu Cheng “ฉันไปแล้ว คนที่ตายคงเป็น Xiao Yuan และ Zi Mo” สอง “Xiao Ruo!” Zi Mo เห็น Shi Ruo ยิ้มด้วยความยินดี ร้องเรียกจากฝั่งถนนข้ามไป “Xiao Ruo ทำไมคุณไม่ไปกับ Xiao Yuan?” Shi Ruo ยิ้มบาง เด็กหนุ่มรูปงามที่เดินออกมาจากด้านหลังเธอทำให้ Zi Mo ตกใจ เด็กหนุ่มคนนั้นยิ้มอ่อนโยนเต็มหน้า ดวงตาสีฟ้าในแสงอาทิตย์เปล่งประกายสวยเหมือนคนธรรมดาไม่ได้ เธอไม่เคยเห็นเขาแบบนี้ “Yu... Yu Cheng?!” สาม “คุณพูดอะไรนะ?” เสียง Zi Mo และ Xiao Yuan ดังพร้อมกัน ทั้งคู่มีสีหน้าตกใจ Shi Ruo ยิ้ม Yu Cheng กอดมือ Shi Ruo พูดว่า “ฉันกับ Xiao Ruo เริ่มคบกันแล้ว” Zi Mo เดินเข้ามา มอง Shi Ruo “คุณทำแบบนี้ทำไม?” เงยหน้าลงต่ำ ผมหน้าผากบังตา มืดมน “ไม่ใช่เพื่อนสนิทเหรอ?” Zi Mo เงยหน้าขึ้น ดวงตาเย็นเหมือนไอเย็น มองไปที่ Shi Ruo “ทำไมถึงต้องจ้องแต่ฉันแบบนี้?!” สี่ รอยยิ้มของ Zi Mo เย็นชาและเด็ดขาด ทำให้หัวใจของ Xiao Yuan เจ็บลึก “แค่ลงโทษเล็กน้อยเอง ใครให้ Shi Ruo ไร้ค่า คดเคี้ยวเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา” Zi Mo มอง Xiao Yuan แล้วยิ้ม “Xiao Yuan คุณก็เกลียดเธอใช่ไหม ทุกอย่างนี้เกิดจากเธอเอง” เพื่อน ใช้ทรยศกันหรือ Shi Ruo? ดังนั้น Zi Mo จึงยิ้ม ยิ้มบาง ๆ สะอาดและสง่างาม ปากกาที่อยู่ในมือถูกจับแน่น แต่บนใบหน้า ยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มแต่ก็แค่ไม่ใช่เพื่อนเท่านั้นเอง ชือรั่ว

ห้า
เรื่องของชือรั่วกับจื่อเหม๋อก็ถูกจื่อเหม๋อเผยแพร่ไปทั่วโรงเรียน ชือรั่วยังคงอ่อนโยนเหมือนเคย ไม่รู้ว่าอวู่เฉิงจะเป็นยังไง แต่เขายังคงสุภาพและมีมารยาทเช่นเดิม แต่สำหรับจื่อเหม๋อแล้ว เขากลับเย็นชาเหมือนคนแปลกหน้า

ชือรั่วพูดว่า “จะทำไมล่ะ”
อวู่เฉิงหัวเราะ “แค่ไม่ชอบเธอเฉยๆ”
ชือรั่วเลยไม่พูดอะไร แค่นั่งเงียบๆ ให้ความอบอุ่นในอ้อมกอดของอวู่เฉิงละลายความเย็นชาของดวงตาเธอ

หก
“ยังไงก็ไม่สำคัญอีกแล้ว” ดวงตาของชือรั่วสับสน เต็มไปด้วยความว่างเปล่า
อวู่เฉิงพูดแผ่ว “ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่กับเธอ”
ชือรั่วยิ้มนิดๆ เงยหน้ามองท้องฟ้า “ดีจังเลยนะ……”
ดีจริงๆ มีเธอ
อวู่เฉิงมองท้องฟ้าตลอด เห็นน้ำตาไหลลงมา
“ดูสิ มีดาวตกด้วยนะ……” อวู่เฉิงหัวเราะ คนในอ้อมกอดยังคงเย็นเฉียบ

เจ็ด
ชือรั่วเสียชีวิตแล้ว อวู่เฉิงก็เสียชีวิตเช่นกัน
ชือรั่วและอวู่เฉิงนั่งอยู่บนดาดฟ้าบ้านอวู่เฉิง อวู่เฉิงกอดชือรั่ว ยิ้มนิดๆ เหมือนเสมอที่เขามักจะมองชือรั่วด้วยสายตาที่สง่างามและลึกลับ
ข้างๆ พวกเขา เป็นสายเลือดสีแดงเข้มที่แข็งตัว ไหลย้อนขึ้นกลายเป็นแม่น้ำ และแปรสภาพเป็นทะเล
จื่อเหม๋อมองอวู่เฉิงและชือรั่ว แค่พูดซ้ำๆ พูดไปพูดมาน้ำตาก็เปียกหน้าของเธอ
“ชือรั่ว ชือรั่ว… ฉันคิดว่าฉันเป็นเธอ”