แบ่งปันดาบที่เหลืออยู่ มอบให้แสงจันทร์ เรื่องตลกสั้น ๆ

1. ฉันเรียนอยู่ที่คณะแพทยศาสตร์ ปกติจะใช้หนูทดลองและกระต่ายทดลอง วันหนึ่งเป็นการทดลองของสารฉีดและแหล่งความร้อน วัตถุทดลองคือกระต่ายบ้าน ขั้นตอนการสังเกตคือวัดอุณหภูมิของกระต่ายตามเวลา แน่นอนว่าการวัดอุณหภูมิทำโดยวัดอุณหภูมิทางทวารหนัก พูดง่ายๆ ก็คือจับตูด...

แต่ละกลุ่มนักเรียนจะยึดกระต่ายไว้ที่ “แท่นยึดกระต่ายเล็กสำหรับการสอนทางการแพทย์ SM” แล้วก็สามารถจับตูดได้เลย

ตอนที่ฉันยกหางกระต่ายขึ้น เตรียมจะใส่เทอร์โมมิเตอร์จุ่มขี้ผึ้งอย่างเบาๆ เข้าไปใน หลังเมืองของกระต่ายของฉัน ในวินาทีนั้น เสียงร้องโหยหวนแหลมลอดออกไปด้านหน้า พอดูดีๆ ไม่ใช่คนร้อง แต่เป็นกระต่ายของกลุ่มแรก นั่นคือครั้งแรกที่ฉันได้ยินเสียงกระต่ายร้อง... บางครั้งเสียงหวาน บางครั้งเสียงสูงเด่น ตอนที่ฉันกำลังหันมองหา ตูดของกระต่าย มองขึ้นไปก็เห็นเหตุการณ์ดังนี้: หนุ่มคนหนึ่งถอยออกเล็กน้อย มือสองข้างวางเอว ยิ้มเขินอาย เพื่อนร่วมชั้นที่ไม่รู้เรื่องต่างมามุงดู...

ฉันก็เลยเข้าไปดูบรรยากาศ มองดูเทอร์โมมิเตอร์อยู่ตรงไหน แล้วก็เขินอายทันที...

ฉัน: “เฮ้ XX นายใส่ผิดที่หรือเปล่า... ไม่ใช่ ** นะ” XX: “นี่ไงตรงนี้ ฉันถามอาจารย์มาแล้ว อาจารย์บอกให้ใส่รูด้านล่าง” ฉัน: “ไม่ใช่นะ เทอร์โมมิเตอร์ของนายมันอยู่ในองคชาตของกระต่ายนะ...” XX: “ไม่มีหรอก นี่แหละ **!” ฉันรีบพูด: “นายก็มีตูดนะ ดูตัวเองสิ นายเคยเห็น ** ที่ไม่มีหูรูดไหม?“(ในช่วงเวลานี้ครูอยู่ในห้องเตรียมการทดลอง ทำอะไรบางอย่างจึงไม่ได้อยู่ในห้องแล็บของพวกเรา)
เราทะเลาะกันเรื่องปัญหานี้มานาน ครูที่รักของเราสุดท้ายก็ปรากฏตัวขึ้น แต่ทำไมเธอถึงหัวเราะได้แบบนี้...
น่ารังเกียจ (อย่างไรก็ตามในชั่วขณะนั้นฉันรู้ว่าภาพลักษณ์สมบูรณ์แบบของครูที่สงบนิ่งและมั่นคงของฉันในสมองได้พังทลายไปแทนที่ด้วย—โอ้ เพื่อนแท้จริงๆ ครูนี่ก็เป็นคนประเภทเดียวกัน)
ครูพูดอย่างสงบกับ XX ว่า: "ไม่แปลกเลยที่กระต่ายร้องแบบนี้.... คุณใส่ผิดที่)", เพื่อนนักเรียนทุกคนส่งสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งไม่สามารถอธิบายได้สู่ XX........

นักเรียน A มีความเป็นตัวเองสูง เพื่อนนักเรียนทุกคนชื่นชมเขา ในวันขึ้นปีใหม่จัดงานเลี้ยงรวมตัว ทุกคนต้องแสดงออกมา เขาแสดงมายากล ขึ้นเวที นั่งบนเก้าอี้ วางหนังสือไว้บริเวณซิปกางเกง จากนั้นเขาจ้องมองไปที่นักเรียนหญิงคนหนึ่งในชั้นเรียน 1 นาทีต่อมา แสดงมายากล มายากลชื่อว่า...หนังสือที่มีชีวิต...ครูถึงกับน้ำตาไหล...