ตัวอักษรร้องเพลงท่วงทำนองเศร้าเจ็บปวดที่แทงใจฉัน

ฤดูร้อนที่เราผ่านมานี้ กลิ่นดินไหม้ร้อนอบอวลไปทั่วอากาศ ลมอ่อน ๆ ที่ค่อย ๆ พัดยังคงแผ่วร้อน แสงแดดในช่วงบ่ายกลายเป็นโปร่งใสอย่างผิดปกติ มันแทรกซึมเข้าทุกมุมด้วยพลังมหาศาล ไม่มีช่องว่างให้หลบ
ช่วงร้อนจัด มีความคิดฟุ้งซ่านบางอย่าง ใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัว วุ่นวาย วุ่นวาย วุ่นวาย
วันเกิดสิบเจ็ดปีผ่านไปท่ามกลางคำอวยพรจากเพื่อนหลายคน ยังคงไม่มีเค้ก ไม่ได้สนุกสนานอะไรมาก ชินแล้ว มักจะคิดว่าเป็นเรื่องปกติ ดังนั้น ก็ใจเย็น
เด็กหนุ่มผิวขาวผมดำกลับมาโผล่ต่อหน้าผู้คนอีกครั้งพร้อมความสุขและทุกข์ที่ผ่านมาในหลายปี ใบหน้าที่เคยไร้เดียงสาเดี๋ยวนี้มีมุมชัดเจน หนวดที่ไม่ได้โกนเป็นสัปดาห์ก็เติบโตอย่างเสรี ผู้คนมักประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของเขา รอยบุ๋มเล็ก ตาเล็ก อวัยวะหน้าตาธรรมดาแต่สนุกใหญ่ ดวงตาสีดำปลุกความทรงจำสีขาว ช่วงวัยหนุ่มสาวมีร่องรอยมากมาย เคยสาบานไว้มากมาย แต่ความจริงมักเกี่ยวพันกับความเจ็บปวด
ในใจของทุกคนมีความลับ เราทุกคนเลือกที่จะฝังความทรงจำที่เจ็บปวดที่สุดไว้โดยไม่ลังเล แต่เราไม่เคยคิดเลยว่า หากวันหนึ่ง ความลับนี้ถูกคนอื่นเปิดเผย ท่ามกลางแสงแดด เราจะเป็นอย่างไร สิบเจ็ดปีสิบเจ็ดฤดูใบไม้ผลิ แต่ไม่เคยมีฤดูร้อนใดพาเราก้าวสู่ผู้ใหญ่
ฟันเฟืองแห่งกาลเวลาดูเหมือนหลุดจากโซ่ เสียงก๊อกแก๊กคือความจริงที่เตือนให้เรานึกถึงอดีต
ฉันนึกถึงคนในอดีต เรื่องราวในอดีต คำพูดในอดีตอยู่ข้างใบหู กอดหนึ่งใบหน้าและรอยยิ้มคุ้นเคยสองใบ จำคำประกาศอุ่นใจในคืนคริสต์มาส
จริง ๆ แล้ว ฉันคิดถึงคุณมาก คิดถึงคุณที่เป็นของฉันเพียงคนเดียว
เด็กที่มองโลกในแง่ดีมักน้ำตาไหลในค่ำคืนมืด มักสะท้อนทั้งอดีตและปัจจุบัน ไม่ว่าจะบาดเจ็บมากแค่ไหน ก็มักหายดีด้วยเวลารักษา แค่ไม่คิดว่า ครึ่งปีผ่านไป เรายังคงไม่สามารถชำระทุกอย่างให้สะอาดได้ ฉันเศร้า คุณรู้ไหม เหมือนเด็กที่อ้างว้างมาตลอดสิบเจ็ดปี หลังได้รับความสุขครึ่งปี กลับกลายเป็นเหงาอีกครั้ง ไม่มีใครสนใจเขา ไม่มีใครดูแลว่าเขามีความสุขไหม เพียงแค่อยากมีคุณครบถ้วนเพื่อรับทุกสิ่งที่ฉันให้ ไม่มีการรบกวน ไม่มีความกังวล
หลังจากสะดุดล้ม เราจึงเข้าใจว่า ไม่ใช่ทุกคนที่ขาดใครไม่ได้ แค่ขาดคุณเท่านั้นชีวิตน่าเบื่อมาก ไม่ใช่ว่าไม่สามารถร้องไห้ได้ เพียงแค่คุ้นเคยกับการร้องไห้ในคืนที่ไม่มีใครเห็น เจ็บจนตลอดทั้งคืนไม่หลับ ตาย ตาย ตาย
โดย:倾城为红颜