----------------------------สาวพ่อค้าไม่ลืมความเกลียดชังชาติ แต่พวกเธอเข้าใจถึงความเจ็บปวดของความพินาศในครอบครัวและการสูญเสียผู้คน ห้าพันปีแห่งความไม่พอใจ สองร้อยปีแห่งนกอินทรีและหมีพ่ายแพ้แต่พวกเขาไม่รู้ว่าผู้หญิงและเด็กร้องไห้ในประวัติศาสตร์ แต่แม้แต่คนที่มีเส้นด้ายขาดและท้องผอมก็มีข้อบกพร่องของตนเองผู้คนทั่วโลกรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของชาติ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ถึงความอับอายของประเทศนั้นมีน้อยคนที่จะรับรู้การสูญเสียการจับปลาอย่างกะทันหันทําให้ประชาชนตกใจและตื่นตัวขึ้น; ท่านเหลียงไม่ได้ยื่นคําร้อง; หลังจากร้อยวัน บิดาผู้ก่อตั้งเขย่าภูเขาและแม่น้ํา สูญเสียแม่น้ําแยงซี มีกี่คนที่ถอนหายใจหรือเช็ดน้ําตา?ความรุ่งโรจน์ของชาติถูกภูเขาและแม่น้ําอิจฉา เลี้ยงดูวีรบุรุษของชาตินักรบโบยบินเหมือนมังกรและนกฟีนิกซ์ นักปราชญ์รวมตัวกัน ความกล้าหาญดุจสายฟ้าสีม่วงและน้ําค้างฟ้า อาวุธระเบิดออกมา 140,140,ประชาชนนับพันคนของประเทศกลัวการยิงลูกไก่ สุนัข และหมูความกลัวคือเมื่อคิ้วขมวด ลมพัดภูเขาร้องไห้ ลืมตา ดวงอาทิตย์ปิด และพระจันทร์ซ่อนตัว หลอกตัวเอง เมื่อบุก ควรเดินทัพร้อยลี้เพื่อสู้กับศัตรู ไม่กล้าเผชิญหน้ากับขอบและหักกิ่งไม้แห้ง เชิญชวนนักปราชญ์ให้สบถทําไมนกกระจอกไม่มีรังให้หลบฝน? ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่มีกรงเล็บและเขี้ยว หรือฝูงเล็ก ดังนั้นพวกมันจึงเรียนรู้ที่จะเยาะเย้ยและร้องไห้ใต้แสงแดด คิดว่าเด็กอายุสามขวบก็ยังถูกจับและกินได้!เหมาระดมทหารในฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ทําให้แม่น้ําเก้าล้านลําเปื้อนเปื้อน ภูเขาที่เต็มไปด้วยเลือด กองทัพอย่างดุเดือด เมื่อเสบียงหมด ประชาชนทั่วไปก็ชนะ กองทัพสิงโตอันยิ่งใหญ่เขย่าพวกป่าเถื่อนทางเหนือและซูโจว ไปทางตะวันออกสู่สหรัฐอเมริกา ทางตะวันตกถึงอังกฤษ ทางใต้เพื่อช่วยพม่าและเวียดนาม ถูกล้อมจากทุกทิศทางและโดดเดี่ยวโดยไม่มีการสนับสนุน นี่คือทางตันของยุทธศาสตร์ทางทหาร แต่ตอนนี้ยืนหยัดอย่างสง่างามในป่าแห่งชาติ มันก็แค่เพื่อชนะใจสาธารณชนและเขย่ากองทัพทั้งหมด!แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ติดอาวุธอยู่ที่ไหน? โศกนาฏกรรมแห่งชาติ: ผู้ก่อตั้งยืนสูงบนกระดูกขาวสูงถึงร้อยเมตร ฆ่าคนชาติพันธุ์นับหมื่นโดยไม่หวาดกลัว แต่กลับไม่กล้าแตะต้องร่างหมาป่าและเสือการกระทํานี้ไม่ดีเท่าหญิงพ่อค้าจินหลิง ที่ทํากระจกแตกและหักกิ๊บติดผมหลายร้อยปีต่อมา ประชาชนในราชวงศ์จะล่องลอยสู่ยมโลก เลือดและน้ําตาของพวกเขาจะยังคงอยู่ในประวัติศาสตร์ ทิ้งให้ผู้หญิงและเด็กหัวเราะและสาปแช่งตามหัวมุมถนน!นี่คือโศกนาฏกรรมของชาติ! ประเทศชาติ จงลุกขึ้น ไม่ต้องทำให้ประชากร 1.4 พันล้านคนต้องผิดหวังอีกแล้ว!!!!!
ความกระตือรือร้นของชาวจีนอยู่ในระดับสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน!ข่าวล่าสุด!โกเมะ ซุนนิง และร้านอื่นๆ ประกาศว่าสินค้าญี่ปุ่นทั้งหมดจะถูกถอดออกจากชั้นวางวันนี้!ข่าวควรจะน่าเชื่อถือ...จริงๆ!----------------------------ฉันรู้แค่ว่าคนญี่ปุ่นมีชื่ออย่างโซระ อาโออิ และ มาเรีย โอซาวะ แต่ฉันไม่รู้ว่านายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นชื่ออะไร!!สรุปได้ว่าครูอาโออิมีชื่อเสียงมากกว่าจักรพรรดิแห่งประเทศเกาะเสียอีก ---------------------------- เพื่อนต่างชาติก็สนับสนุน ----------------------------สาวพ่อค้าไม่ลืมความเกลียดชังชาติ แต่พวกเธอเข้าใจถึงความเจ็บปวดของความพินาศในครอบครัวและการสูญเสียผู้คน ห้าพันปีแห่งความไม่พอใจ สองร้อยปีแห่งนกอินทรีและหมีพ่ายแพ้แต่พวกเขาไม่รู้ว่าผู้หญิงและเด็กร้องไห้ในประวัติศาสตร์ แต่แม้แต่คนที่มีเส้นด้ายขาดและท้องผอมก็มีข้อบกพร่องของตนเองผู้คนทั่วโลกรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของชาติ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ถึงความอับอายของประเทศนั้นมีน้อยคนที่จะรับรู้การสูญเสียการจับปลาอย่างกะทันหันทําให้ประชาชนตกใจและตื่นตัวขึ้น; ท่านเหลียงไม่ได้ยื่นคําร้อง; หลังจากร้อยวัน บิดาผู้ก่อตั้งเขย่าภูเขาและแม่น้ํา สูญเสียแม่น้ําแยงซี มีกี่คนที่ถอนหายใจหรือเช็ดน้ําตา?ความรุ่งโรจน์ของชาติถูกภูเขาและแม่น้ําอิจฉา เลี้ยงดูวีรบุรุษของชาตินักรบโบยบินเหมือนมังกรและนกฟีนิกซ์ นักปราชญ์รวมตัวกัน ความกล้าหาญดุจสายฟ้าสีม่วงและน้ําค้างฟ้า อาวุธระเบิดออกมา 140,140,ประชาชนนับพันคนของประเทศกลัวการยิงลูกไก่ สุนัข และหมูความกลัวคือเมื่อคิ้วขมวด ลมพัดภูเขาร้องไห้ ลืมตา ดวงอาทิตย์ปิด และพระจันทร์ซ่อนตัว หลอกตัวเอง เมื่อบุก ควรเดินทัพร้อยลี้เพื่อสู้กับศัตรู ไม่กล้าเผชิญหน้ากับขอบและหักกิ่งไม้แห้ง เชิญชวนนักปราชญ์ให้สบถทําไมนกกระจอกไม่มีรังให้หลบฝน? ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่มีกรงเล็บและเขี้ยว หรือฝูงเล็ก ดังนั้นพวกมันจึงเรียนรู้ที่จะเยาะเย้ยและร้องไห้ใต้แสงแดด คิดว่าเด็กอายุสามขวบก็ยังถูกจับและกินได้!เหมาระดมทหารในฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ทําให้แม่น้ําเก้าล้านลําเปื้อนเปื้อน ภูเขาที่เต็มไปด้วยเลือด กองทัพอย่างดุเดือด เมื่อเสบียงหมด ประชาชนทั่วไปก็ชนะ กองทัพสิงโตอันยิ่งใหญ่เขย่าพวกป่าเถื่อนทางเหนือและซูโจว ไปทางตะวันออกสู่สหรัฐอเมริกา ทางตะวันตกถึงอังกฤษ ทางใต้เพื่อช่วยพม่าและเวียดนาม ถูกล้อมจากทุกทิศทางและโดดเดี่ยวโดยไม่มีการสนับสนุน นี่คือทางตันของยุทธศาสตร์ทางทหาร แต่ตอนนี้ยืนหยัดอย่างสง่างามในป่าแห่งชาติ มันก็แค่เพื่อชนะใจสาธารณชนและเขย่ากองทัพทั้งหมด!แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ติดอาวุธอยู่ที่ไหน? โศกนาฏกรรมแห่งชาติ: ผู้ก่อตั้งยืนสูงบนกระดูกขาวสูงถึงร้อยเมตร ฆ่าคนชาติพันธุ์นับหมื่นโดยไม่หวาดกลัว แต่กลับไม่กล้าแตะต้องร่างหมาป่าและเสือการกระทํานี้ไม่ดีเท่าหญิงพ่อค้าจินหลิง ที่ทํากระจกแตกและหักกิ๊บติดผมหลายร้อยปีต่อมา ประชาชนในราชวงศ์จะล่องลอยสู่ยมโลก เลือดและน้ําตาของพวกเขาจะยังคงอยู่ในประวัติศาสตร์ ทิ้งให้ผู้หญิงและเด็กหัวเราะและสาปแช่งตามหัวมุมถนน!นี่คือโศกนาฏกรรมของชาติ!
----------------------------สาวพ่อค้าไม่ลืมความเกลียดชังชาติ แต่พวกเธอเข้าใจถึงความเจ็บปวดของความพินาศในครอบครัวและการสูญเสียผู้คน ห้าพันปีแห่งความไม่พอใจ สองร้อยปีแห่งนกอินทรีและหมีพ่ายแพ้แต่พวกเขาไม่รู้ว่าผู้หญิงและเด็กร้องไห้ในประวัติศาสตร์ แต่แม้แต่คนที่มีเส้นด้ายขาดและท้องผอมก็มีข้อบกพร่องของตนเองผู้คนทั่วโลกรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของชาติ แต่มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ถึงความอับอายของประเทศนั้นมีน้อยคนที่จะรับรู้การสูญเสียการจับปลาอย่างกะทันหันทําให้ประชาชนตกใจและตื่นตัวขึ้น; ท่านเหลียงไม่ได้ยื่นคําร้อง; หลังจากร้อยวัน บิดาผู้ก่อตั้งเขย่าภูเขาและแม่น้ํา สูญเสียแม่น้ําแยงซี มีกี่คนที่ถอนหายใจหรือเช็ดน้ําตา?ความรุ่งโรจน์ของชาติถูกภูเขาและแม่น้ําอิจฉา เลี้ยงดูวีรบุรุษของชาตินักรบโบยบินเหมือนมังกรและนกฟีนิกซ์ นักปราชญ์รวมตัวกัน ความกล้าหาญดุจสายฟ้าสีม่วงและน้ําค้างฟ้า อาวุธระเบิดออกมา 140,140,ประชาชนนับพันคนของประเทศกลัวการยิงลูกไก่ สุนัข และหมูความกลัวคือเมื่อคิ้วขมวด ลมพัดภูเขาร้องไห้ ลืมตา ดวงอาทิตย์ปิด และพระจันทร์ซ่อนตัว หลอกตัวเอง เมื่อบุก ควรเดินทัพร้อยลี้เพื่อสู้กับศัตรู ไม่กล้าเผชิญหน้ากับขอบและหักกิ่งไม้แห้ง เชิญชวนนักปราชญ์ให้สบถทําไมนกกระจอกไม่มีรังให้หลบฝน? ไม่ใช่ว่าพวกมันไม่มีกรงเล็บและเขี้ยว หรือฝูงเล็ก ดังนั้นพวกมันจึงเรียนรู้ที่จะเยาะเย้ยและร้องไห้ใต้แสงแดด คิดว่าเด็กอายุสามขวบก็ยังถูกจับและกินได้!เหมาระดมทหารในฤดูเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ทําให้แม่น้ําเก้าล้านลําเปื้อนเปื้อน ภูเขาที่เต็มไปด้วยเลือด กองทัพอย่างดุเดือด เมื่อเสบียงหมด ประชาชนทั่วไปก็ชนะ กองทัพสิงโตอันยิ่งใหญ่เขย่าพวกป่าเถื่อนทางเหนือและซูโจว ไปทางตะวันออกสู่สหรัฐอเมริกา ทางตะวันตกถึงอังกฤษ ทางใต้เพื่อช่วยพม่าและเวียดนาม ถูกล้อมจากทุกทิศทางและโดดเดี่ยวโดยไม่มีการสนับสนุน นี่คือทางตันของยุทธศาสตร์ทางทหาร แต่ตอนนี้ยืนหยัดอย่างสง่างามในป่าแห่งชาติ มันก็แค่เพื่อชนะใจสาธารณชนและเขย่ากองทัพทั้งหมด!แม่ทัพศักดิ์สิทธิ์ติดอาวุธอยู่ที่ไหน? โศกนาฏกรรมแห่งชาติ: ผู้ก่อตั้งยืนสูงบนกระดูกขาวสูงถึงร้อยเมตร ฆ่าคนชาติพันธุ์นับหมื่นโดยไม่หวาดกลัว แต่กลับไม่กล้าแตะต้องร่างหมาป่าและเสือการกระทํานี้ไม่ดีเท่าหญิงพ่อค้าจินหลิง ที่ทํากระจกแตกและหักกิ๊บติดผมหลายร้อยปีต่อมา ประชาชนในราชวงศ์จะล่องลอยสู่ยมโลก เลือดและน้ําตาของพวกเขาจะยังคงอยู่ในประวัติศาสตร์ ทิ้งให้ผู้หญิงและเด็กหัวเราะและสาปแช่งตามหัวมุมถนน!นี่คือโศกนาฏกรรมของชาติ! ตอบกลับ (16)
ญี่ปุ่นโง่เป็นนกอะ เวลาสู้รบมากที่สุดก็มีคนตายสองคน ฝ่ายที่แพ้จะเหมือนเล่นบ้านแล้วไปหาผลรวมกันแบบนั้นหรือ
ถ้าคนจีนแต่ละคนถุยน้ําลาย พวกเขาอาจทําให้ทหารญี่ปุ่นจมน้ําได้ แต่ถ้าทําแบบนั้นจะทําให้น้ําลายเราสกปรก!
โพสต์ของเจ้าของกระทู้เขียนได้น่าทึ่งจริง ๆ ลื่นไหลในการใช้ภาษา การใช้วาทศิลป์เหมาะสม สะท้อนกลิ่นอายของราชวงศ์เว่ย-จิ่นได้อย่างลึกซึ้ง และยังยกระดับสไตล์ถัง-ซ่งได้อย่างถึงแก่น การได้เห็นโพสต์ของเจ้าของกระทู้นี้ในชีวิตของฉัน ถือเป็นความโชคดีสามชาติของฉันเลย หลังจากอ่านโพสต์ของเจ้าของกระทู้แล้ว ฉันกลับรู้สึกถึงความโศกเศร้าแบบที่บรรยายไม่ถูก――อา โพสต์ดีขนาดนี้ ถ้าอนาคตฉันไม่สามารถดูมันได้อีก ฉันจะทำอย่างไร? ฉันจะทำอย่างไร? จนกระทั่งฉันไม่ลังเลที่จะเก็บโพสต์ของเจ้าของกระทู้นี้ไว้ในรายการโปรด ความตื่นเต้นในใจฉันจึงค่อย ๆ คลายลง แต่ฉันก็คิดขึ้นมาทันที โพสต์ดีๆ แบบนี้ ถ้าคนอื่นไม่เห็น มันไม่ใช่การเสียเปล่าสำหรับความตั้งใจของเจ้าของกระทู้เหรอ? หลังจากต่อสู้ทางความคิดอย่างทรมาน ในที่สุดฉันก็ทำใจได้แล้ว ฉันจะผลักดันโพสต์นี้ให้ขึ้นไปด้านบนเรื่อย ๆ ผลักจนทุกคนเห็น
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —