ก็ห้าโมงแล้ว!!!

โปสเตอร์ต้นฉบับ: บางครั้งการปล่อยวางก็ทำให้โล่งใจ จำนวนการดู: 72 ตอบกลับ: 2 โพสต์ใน: 2012-09-14 05:01:19
โพสต์ไป "อาจารย์ อาจารย์...เดี๋ยวก่อน...กรุณารอสักครู่..." รถเมล์สาย 8 เพิ่งออกตัวไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงเร่งรีบดังขึ้นจากข้างหลัง ฟังจากเสียงคงเป็นผู้ชายหนุ่ม เพราะวิ่งเร็วเกินไปเลยพูดติดขัดเล็กน้อย ตอนนี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วน คนบนรถเบียดเสียดกันแน่นจนร่างชนร่าง เท้าทับเท้า คนขับก็เข้าใจสถานการณ์บนรถ จึงไม่ได้หยุด แต่ขับต่อไป เพียงแต่ความเร็วไม่สูง รถเมล์เป็นพาหนะสาธารณะ จึงไม่มีเรื่องว่าเกินบรรทุกหรือไม่ แต่ตอนนี้คนเบียดกันขนาดนี้ คนขับก็ต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของผู้โดยสารเช่นกัน ทำแบบนี้ก็ไม่ผิดนัก เห็นว่ารถวิ่งไม่เร็ว หนุ่มคนนั้นก็ไม่ได้ยอมแพ้ วิ่งไปพลางตะโกนไปพลาง "อาจารย์...อาจารย์..." รถเมล์ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ขณะนั้นมีหนุ่มผูกเนคไท สวมแว่นนั่งที่ข้างหน้าต่าง ยื่นหัวออกไปตะโกนบอกชายที่วิ่งอยู่ว่า "ปาจี๋ อาจารย์ไปก่อนแล้ว เธอรอรอบต่อไปเถอะ" พูดจบ ผู้โดยสารบนรถก็หัวเราะกันยกใหญ่ "ฮู้ฮู้ ฮู้ฮู้... ไอ้...ฉัน...ฉันวาดวงเวทสาปแก"
ตอบ 🤍 0 📤 แบ่งปัน เก็บรวบรวม
แล่นอย่างราบรื่นบนโซฟา
เจ้าของกระทู้กล่าวถึงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตัวข้าพเจ้า เพียงแค่ยึดหลัก "อ่านกระทู้ตอบกระทู้ ทำให้เครือข่ายเฟื่องฟู ประโยชน์แก่ผู้อื่นและตัวเอง" เพื่อมีส่วนร่วมใน "รักษาการเจริญเติบโต ขยายความต้องการภายใน ปรับโครงสร้าง ส่งเสริมความเป็นอยู่ของประชาชน" และทำให้สังคมยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ เป็นมิตรมากขึ้น จนกระทั่งส่งเสริมให้โลกมีความสามัคคีมากยิ่งขึ้น เพื่อสืบทอดภูมิปัญญาของบรรพชน และสร้างสันติสุขให้คนรุ่นต่อไป
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —

ทิ้งคำตอบไว้