1. หลังจากได้รับข้อความจากมิจฉาชีพให้คุณโอนเงิน อย่าเพิ่งรีบลบ ลองดูกันว่าหมายเลขบัญชีของเขาเป็นธนาคารอะไร และเข้าสู่เว็บไซต์ออนไลน์ของธนาคารนั้น ป้อนหมายเลขบัญชีของมิจฉาชีพ รหัสผ่านใส่อะไรก็ได้ เพียงแค่กรอกผิด 3 ครั้ง บัญชีนี้จะไม่สามารถทำธุรกรรมใดๆ ได้ภายใน 24 ชั่วโมง (คือถูกระงับ) รอไปเถอะ ถ้าคุณไม่ชอบเขาก็ทำแบบนี้ทุกวัน 3 ครั้ง ให้เขามาหลอกอีก!! ถ้าโชคดีมาก รหัสถูกต้อง กรุณาโอนเงินไปยังพื้นที่ประสบภัย ถ้ามีปัญหาทางการเงินก็โอนให้ตัวเอง
2. ตรวจสอบเมืองของหมายเลขโทรศัพท์นี้ก่อน แล้วหาว่ามีเว็บไซต์หาคู่ของคนเกย์ในเมืองนั้น ลงทะเบียนบัญชี และใส่หมายเลขโทรศัพท์นั้นเป็นช่องทางติดต่อ
3. โพสต์ในเว็บไซต์เช่าบ้านท้องถิ่น ห้อง 2 ห้องนอน 1 ห้องนั่งเล่น ใจกลางเมือง ค่าเช่า 300 ต่อเดือน เร่งหาผู้เช่า 24 ชั่วโมง เปิดเครื่องตลอดเวลา และใส่หมายเลขโทรศัพท์เดียวกัน
4. หาเว็บไซต์ของเครือข่ายมือถือในพื้นที่ เมื่อเข้าสู่ระบบมักจะมีตัวเลือกให้ส่งรหัสยืนยันทาง SMS จากนั้นก็ให้ส่งไปเรื่อยๆ ทำให้มิจฉาชีพต้องคอยรับข้อความมากมาย
5. พนักงานธนาคารคนหนึ่งที่ได้รับข้อความเหมือนกัน “กรุณาโอนเงินไปยังบัญชี *” ก็ทำการโอนเพียง 1 เซ็นต์ต่อครั้ง และค่าธรรมเนียมการโอนถูกหักจากบัญชีผู้รับ 2 บาท ต่อเนื่องกันจนยอดรวมประมาณ 1 บาทกว่า ในที่สุดก็ได้รับข้อความจากผู้รับเงินว่า: หยุดโอนเงินได้แล้ว ถูกหักไปแล้วกว่า 200 บาท คุณเก่งจริง! ให้เราจะอยู่อย่างไรล่ะ! (เมื่อโอนเลือก “ผู้รับชำระค่าธรรมเนียม” แต่ละครั้ง 2 บาท)
《สอนคุณไม่กี่เคล็ดลับ ให้คุณทำให้คนโกงร้องไห้》
ตอบกลับ (7)
ไม่เลวเลย แต่ตอนนี้เป็นสังคมสงบเรียบร้อย นักต้มตุ๋นก็ไม่ง่าย ทุกคนก็แค่หาเลี้ยงชีพเท่านั้น อย่าฆ่ากันหมดทุกคนเลย!
ชั้นสามโคตรไร้เดียงสาเลย ใช้เวลาให้โดนหลอกเงินไม่กี่หมื่น คุณยังคิดว่าควรปล่อยพวกหลอกลวงไปเหรอ? จะเก็บพวกมิจฉาชีพไว้มาหลอกคุณอีกเหรอ?
ดึกแล้ว ทุกสิ่งเงียบสงัด อยู่ๆ กระเบื้องหลังคาก็มีเสียงสะท้อน ข้ากระโดดขึ้นจากเสื่อนอนในพุ่มหญ้า กระซิบบอกด้วยเสียงต่ำว่า “ใคร?!” มีคนบนหลังคาตอบว่า “ท่านโปรดออกมาพูดหน่อย” ข้าก็กระโดดลงในลาน แต่ก็เห็นคนหนึ่งยืนอยู่บนสันหลังคา แต่งกายค่อนข้างแปลก เหมือนคนต่างประเทศ พกดาบยาวด้ายหลัง ด้ามดาบฝังเพชรเม็ดใหญ่ เมื่ออยู่ใต้แสงจันทร์ เปล่งแสงเขียวอ่อน ข้าหวาดหวั่นในใจ คิดถึงบุคคลหนึ่ง กราบมือบอกว่า “ท่านเจ้าของหอหยันลูกแก้วนี่เอง เจ้าของหอไม่เคยมาตุรจีน ไม่ทราบว่ามาวันนี้ทำไม?” เจ้าของหอหยันลูกแก้วไม่ตอบ กวักมือขึ้น แสงขาวพุ่งลงมา ข้าไม่กล้าชะล่าใจ เลี้ยวตัวหลบ ลบแรงที่อาวุธลับยิงมา ยื่นมือไปจับอาวุธ แต่ปรากฏเป็นกระดาษ เจ้าของหอหยันลูกแก้วยิ้มว่า “วันนี้มาพร้อมแจกจดหมาย” ข้ามองกระดาษนั้นอีกครั้ง ถึงแม้เป็นกระดาษดี แต่ก็เหลืองแล้ว เขียนว่า “ขอเชิญท่านเข้าร่วมการประชุมวีรบุรุษในปีวอลและเดือนม้า วันหมู และเวลาของแกะ” พินิจอีกครั้ง ปีวอลและเดือนม้า ก็เป็นสามปีก่อน ข้าหัวเราะเย็นๆ กล่าวว่า “เจ้าของหอ นี่จดหมายเชิญเก่าเกินไปแล้วนะ!”
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —