(เรื่องสั้น) เด็กใต้เตาอบ

เรื่องราวนี้เกิดขึ้นเมื่อครั้งอดีตนานมาแล้ว ฉันก็ได้ยินจากผู้เฒ่าผู้แก่บอกมา? ?มีอยู่ปีหนึ่ง คนขายเสื่อหญ้าจากจังหวัดอื่นมาถึงหมู่บ้านหนึ่ง แต่ก็เป็นเวลาค่ำมากแล้ว ถนนว่างไม่มีผู้คน ในเวลานั้นคนมักจะนอนเร็ว เขาคิดจะไปพักโรงแรม แต่พอจับกระเป๋าดูเงินกลับไม่มาก เพราะการค้าขายนั้นไม่ง่าย? ?ในขณะนั้น เขาเห็นบ้านร้างหลังหนึ่ง คนพเนจรขายของแบบพวกเขาเคยชินกับการนอนบนพื้นและใช้ฟ้าเป็นผ้าห่ม เห็นบ้านร้างในวันนี้ อย่างน้อยในกลางคืนก็ไม่ต้องกลัวฝนและลม ก็ถือว่ามีหลังคาให้หลบฝนสักหน่อย จึงเข้าไปนอน? ?เขาก็ปูเสื่อบนเตาแล้วนอนลง แต่ไม่สามารถหลับได้ รู้สึกเหมือนมีเรื่องอะไรบางอย่างอึดอัดอยู่ในใจ รู้สึกอึดอัดมาก โดยทั่วไปคนพเนจรและขายของอย่างเขาจะนอนลงก็หลับได้ทันที แต่วันนี้กลับนอนไม่หลับ? ?เวลาประมาณตีหนึ่งก็ยังนอนไม่หลับ พลิกตัวไปมา ในเวลานั้น ดวงจันทร์ก็หลบอยู่หลังเมฆ สุนัขก็ไม่เห่าแม้แต่เงียบ เสียงลมก็ไม่มี นิ่งเงียบอย่างน่ากลัว เหมือนความสงบก่อนพายุ? ?ในเวลานั้นเอง เสียงเด็กทารกร้องก็เริ่มดังขึ้น ในความเงียบสงัด เสียงร้องของเด็กทารกดูโดดเด่นมาก ราวกับเสียงร้องมาจากทุกทิศทุกทาง หรือเหมือนมาจากใต้เตา~~? ?จริง ๆ ก็มาจากใต้เตา เพราะคนขายเสื่อหญ้าเริ่มรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวใต้เตา พร้อมกับเสียงร้องที่ดังขึ้น เด็กทารกก็คลานออกมาจากใต้เตา? ?ตอนนั้นเห็นเพียงมือเล็กสีแดง มือมีรอยไหม้เน่ามีหนอง กำขอบเตา พยายามคลานขึ้นเตา แต่ทุกคนรู้ว่าเสื่อหญ้ามีคุณสมบัติปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย (ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะในสมัยนั้นเสื่อทำจากข้าวสาลี เพราะข้าวสาลีอาจมีคุณสมบัติเรียกขับไล่สิ่งชั่วร้าย) เด็กคนนี้คลานขึ้นเตาไม่ได้? ?ทันใดนั้นก็เงียบไป อาจคลานขึ้นไม่ได้ จึงกลับไปใต้เตา คนขายเสื่อหญ้าเพิ่งจะถอดใจ แต่ก็เห็นเด็กทารกพยายามปีนโต๊ะ พยายามกระโดดจากโต๊ะขึ้นเตา ใช้เวลานานกว่าจะขึ้นไปบนโต๊ะ? ?คนขายเสื่อหญ้าจึงมองเห็นเด็กทารกอย่างเต็มตัว ทั้งตัวถูกไฟไหม้จนไม่มีส่วนไหนที่ตกปลอดภัย โดยเฉพาะตา ลูกตาเต็มไปด้วยสีแดงเหมือนไฟลุกไหม้ แม้แต่รูปหน้าก็ไหม้เสียรูปไปทั้งตัวL ส่งกลิ่นเหม็นออกมา เหมือนกลิ่นไขมันที่กำลังถูกเผา (ทุกคนถ้าเผาผมจะรู้กลิ่นนั้น) แต่ระยะห่างระหว่างโต๊ะกับเตียงดินมันไกลเกินไป พยายามกระโดดหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ ดังนั้นตาที่เหมือนกำลังถูกเผาจึงดูเหมือนไฟที่ถูกราดน้ำมันแล้วแดงขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นเหม็นที่ลอยขึ้นมารุนแรงขึ้น แสดงให้เห็นว่าอารมณ์ของเด็กในตอนนี้ร้อนรนมากเพราะฟ้าใกล้สว่างแล้ว ขณะที่เด็กพยายามจะกระโดด จู่ ๆ ไก่ขัน เด็กแสดงออกถึงสายตาโกรธเกลียด จ้องไปที่คนขายเสื่อฟาง เหมือนดาบคมที่ยิงตรงเข้าไปในหัวใจของคนนั้น เหมือนกินไอศกรีมในฤดูหนาว ทำให้คนขนลุก แล้วค่อย ๆ คลานเข้าไปในรูใต้เตียงอีกครั้ง หลังจากเด็กเข้าไปในรูใต้เตียงแล้ว คนขายเสื่อฟางเพิ่งรู้สึกตัวว่าเหงื่อชุ่มตัวจึงรีบม้วนเสื่อแล้ววิ่งออกไป เมื่อเขาออกจากบ้าน ก็มีคนดึงเขาไว้แล้วถามว่า "ดูท่าทางแกเป็นคนต่างถิ่นสินะ กล้าดีจัง ไม่รู้หรือว่ามีคนตายที่นี่ไหม? ครอบครัวนั้นถูกไฟไหม้ตายทั้งบ้าน" "ไม่รู้ แต่คุณบอกว่าไฟไหม้ตาย แต่ทำไมผมเห็นแค่เด็กทารกคนหนึ่ง" คนขายเสื่อตอบ "เอ่อ จริง ๆ ปีหนึ่ง ครอบครัวนี้มีลูกเกิดใหม่ แต่เด็กมีความผิดปกติแต่กำเนิด จึงนำไปซ่อนใต้เตียงเผาตาย จากนั้นครอบครัวนี้จึงถูกเผาตายทั้งบ้านในคืนเดียว โชคดีจริง ๆ ที่เจ้าอยู่รอดในคืนหนึ่ง" "ฮะฮะ อาจจะเป็นเพราะโชคดีมั้ง" พูดจบก็รีบจากไปเหมือนไฟวิ่ง ในอดีตครอบครัวทางภาคเหนือเลี้ยงเด็กไม่ไหว หรือเกิดลูกสาว หรือเด็กที่มีความผิดปกติแต่กำเนิด หรือเด็กพิการแต่กำเนิด ก็จะนำไปใส่ในเตียงเผาทันที ในสมัยนั้น นี่อาจจะเป็นความลับที่เปิดเผยก็ได้