ขอให้คุณมีชีวิตที่ดี

เพื่อนรักของฉัน: นานแล้วที่เราไม่ได้ติดต่อกัน ฉันจึงคิดถึงเธอ บางทีจดหมายฉบับนี้อาจมาถึงเธออย่างเร่งรีบเกินไป แต่ฉันไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของตัวเองได้ บางทีเธออาจรู้สึกสับสนบ้าง อย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งอาจเกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตัวฉันเองก็ไม่คาดคิด บางทีฉันอาจมีความรู้สึกพิเศษกับดวงจันทร์โดยกำเนิด เป็นความผูกพันพิเศษและยากที่จะบรรยาย ตั้งแต่สมัยก่อน ฉันชอบมองดวงจันทร์อย่างเพ้อฝันให้แสงจันทร์สาดส่องไปยังตัวฉันและใจฉัน ให้มันล้างจิตวิญญาณของฉัน และให้ฉันได้สัมผัสความสงบสุขที่ดวงจันทร์มอบให้ฉัน สำหรับฉันแล้ว ดวงจันทร์มีเสน่ห์ที่บรรยายไม่ถูก ทำให้จิตวิญญาณของฉันหวั่นไหว ทำให้ฉันหลงใหลและผูกพันนิรันดร์ ไม่รู้ทำไม ตั้งแต่แรกเห็นเธอ ฉันก็คิดถึงดวงจันทร์ ทำให้ฉันสับสน และเพ้อคลั่ง อาจเป็นเพราะบุคลิกอ่อนโยนเหมือนดวงจันทร์ของเธอ หรือบางที อาจเป็นเพียงเพราะดวงจันทร์คือเทพเจ้าแห่งการปกปักษ์ของฉัน ความผูกพันกับดวงจันทร์ที่ฉันหลงใหลมาตลอดชีวิต บางทีไม่จำเป็นต้องตีความอะไรลึกซึ้ง ไม่ว่าตามหาคำตอบแบบไหน ก็ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงนี้ได้ ตั้งแต่วันที่ฉันได้พบเธอ รอยยิ้มที่อ่อนโยนของเธอได้ครอบครองฉันทั้งหมด และไม่อาจลบเลือนได้ ฉันไม่เคยเชื่อในคำว่ารักแรกพบ เคยคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องราวที่นักเขียนประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อหลอกลวงผู้คน แต่ฉันคิดผิด ตั้งแต่วันที่เห็นเธอ ฉันรู้ว่าฉันคิดผิด อารมณ์ที่เกิดขึ้นรุนแรงยิ่งกว่าที่ฉันเคยจินตนาการ รู้สึกไม่แน่ใจว่านี่คือโชคชะตาหรือพระประสงค์ของสวรรค์ บางทีทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว และฉันต้องเผชิญความทุกข์เช่นนี้ ตอนแรกฉันคิดว่ามันเป็นเพียงการพบกันโดยบังเอิญ จะยิ้มทักทายกันแบบคนอื่น แล้วเดินจากไป โบกมือแล้วกลับไปสู่ชีวิตเดิมของเรา แม้แต่จินตนาการก็ไม่สามารถคิดได้ว่าคนแปลกหน้าสองคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน จะสร้างประกายไฟวูบวาบในใจหลังจากการพบแรกได้หรือไม่ ไม่รู้ว่าเธอยังจำคืนนั้นได้หรือไม่ ตอนที่เธอบอกว่าจะไป ฉันรู้สึกสูญเสียอย่างไร หัวใจเหมือนถูกแทง—ว่างเปล่า คำพูดเพียงเล็กน้อยไม่สามารถแสดงถึงความเศร้าเสียใจ, ความเสียดาย และความอาลัยในตอนนั้นได้ ดังนั้นความรู้สึกที่ตกค้างนี้จึงอยู่ในใจฉันตลอด ตอนนั้นมีเสียงเล็ก ๆ ในใจบอกฉันว่า “ฮ่าฮ่า เธอซวยแล้ว!””จริงๆ แล้วเมื่อถูกเขาใช้คำพูดสัมผัสใจของฉัน ฉันพยายามห้ามตัวเอง หัวเราะสนุกที่คิดว่าไม่นานก็จะลืมไป แต่กลับตรงกันข้าม มันเหมือนหนอนที่อยู่ในกระดูก แข็งแรงและไม่สามารถลบมันไปได้ ยังไม่รู้เลยว่าจะเป็นเช่นนี้ตลอดไปหรือไม่ หลังจากจากกันจนถึงตอนนี้ แทบไม่มีช่วงเวลาใดที่ฉันไม่คิดถึงคุณ ความคิดถึงอย่างลึกซึ้งนั้นตะโกนออกมาจากใจเหมือนเสียงสุดแรง เสียงนั้นเหมือนคร่ำครวญในใจก้องอยู่ในใจ ปกคลุมทั้งร่างกายและจิตใจของฉัน ทำให้ฉันเจ็บปวดอย่างสุดขีด โดยเฉพาะในยามค่ำคืน พระจันทร์อยู่กลางฟ้า สดใส แบ่งเป็นครึ่งจันทร์ ครึ่งเต็ม เหมือนบทกวีเหมือนความฝัน ขณะนั้นฉันมีอารมณ์และความรู้สึกอย่างไร — อาจมีแค่ฟ้าสวรรค์และพระจันทร์เท่านั้นที่รู้! บางทีในชีวิตก่อนหน้านี้อาจกำหนดไว้ เมื่อเห็นคุณครั้งแรก ฉันบอกตัวเองว่า อาจนี่แหละคือคนที่ฉันกำลังตามหา คนที่ฉันเฝ้าตามหาและเฝ้าคอยอย่างทรมานมาตลอดสิบเจ็ดปี คนนั้นอ่อนโยน สุขุม แต่อย่างไรยังมีชีวิตชีวา งดงาม หวานแต่ไม่ขาดความน่ารัก บริสุทธิ์เหมือนจันทร์ อ่อนหวานเหมือนหยก ดึงใจฉันให้สั่นไหว คนที่ปลุกเร้าการตอบสนองทางจิตใจของฉัน ตามตำนานกล่าวว่า ในกรีซโบราณมีตำนานเรื่องหนึ่ง เล่ากันว่ามนุษย์เคยเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสองหัว สองหน้า สี่มือ สี่เท้า ต่อมาเทพเจ้าผู้สร้างกลัวว่ามนุษย์จะฉลาดเกินไป จึงใช้ดาบผ่ามนุษย์ออกเป็นสอง จากนั้นในโลกจึงเกิดชายและหญิง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องตามหาอีกครึ่งหนึ่งของตัวเองไปตลอดชีวิต ปรากฏเรื่องราวโศกนาฏกรรมมากมาย ที่มีเสียงตะโกนว่า แม้ทะเลจะแห้งหินจะแตก ก็กล้าเลิกรากับคนรักไหม? จึงมีเรื่องราวมากมาย ทั้งเศร้าโศกทั้งสุข ทุกข์ร้อน แต่ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ห่างกันเป็นหมื่นลี้ หรือรวยหรือจน สวยหรือแก่ แค่มีโอกาสพบกัน แม้ถึงขั้นละเอียดเป็นฝุ่น ก็คือฉันในคุณ คุณในฉัน อาจเป็นได้ว่าตำนานก็แค่ตำนาน เรื่องก็แค่เรื่อง แต่ความรู้สึกต่างหากที่เป็นสิ่งเดียว บางครั้งรู้สึกว่าชีวิตก็เหมือนการเดินทาง ไม่ว่าลำบาก เหนื่อย หรือถูกกลั่นแกล้งแค่ไหนก็สามารถหัวเราะปล่อยผ่าน แต่สิ่งที่ทนไม่ได้คือความเหงา ความโดดเดี่ยวที่พูดไม่ออก แม้ไม่เข้าใจว่าทุกอย่างเพื่ออะไร จึงมีความรู้สึกอ้างว้างและว่างเปล่าว่า “แม้จะมีเสน่ห์นับพัน แต่ไม่รู้จะบอกใคร” บางครั้งฟังเพลงเก่า ฟังไปฟังมา น้ำตาก็ไหล อดหวังไม่ได้ว่าคงมีใครสักคนที่อยู่เคียงข้างกันตลอด เวลา ก่อนหน้านี้เคยวาดภาพหนึ่ง ภาพวัยรุ่นคนหนึ่ง นั่งกอดเข่าอยู่ท่ามกลางลม ไม่ใช่ฝน แต่มีน้ำตาล่องลอยในลม ชื่อภาพว่า "เฝ้ารอทั้งชีวิต"แต่สิ่งที่สามารถพบได้ในโลกนี้นั้นมีมากมายแต่ไม่สามารถเรียกร้องให้เกิดขึ้นได้ ฉันไม่รู้ว่าจะพบมันในตอนนี้จริงหรือเปล่า และไม่รู้ว่าคนคนหนึ่งเมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งที่ตามหาอยู่ตลอดชีวิต จู่ๆ ปรากฏอยู่ตรงหน้าเขา จะมีความรู้สึกอย่างไร: ดีใจ เศร้า ดีใจที่โชคดี เสียใจ สับสน... บางทีอารมณ์ทั้งหมดที่สามารถจินตนาการได้คงพุ่งเข้ามาในใจพร้อมกัน— ดังนั้นฉันก็สับสนอีกครั้ง... เขียนขีดเขียนเขียนโดยไม่รู้ใจความเลย แต่ฉันคิดว่าคุณจะเข้าใจใจฉัน... ขอให้ชีวิตงดงาม! ของคุณ เหินบิน 2012-9-23