ตอนนั้น ฉันเหนื่อยมาก จริงๆ แล้ว ไม่เคยมีใครเข้าใจฉันเลย ฉันคุ้นเคยกับการแกล้งเข้มแข็ง คุ้นเคยกับการเผชิญทุกอย่างคนเดียว… ฉันไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร บางครั้ง ฉันสามารถพูดคุยกับทุกคนอย่างมีความสุขได้ สามารถทำตัวตามใจได้ แต่ไม่มีใครรู้ ว่านั่นเป็นเพียงการปลอมตัว การปลอมตัวอย่างตั้งใจ ฉันสามารถทำให้ตัวเองมีความสุขมากๆ ได้ แต่กลับหาจุดเริ่มต้นของความสุขไม่เจอ แค่หัวเราะงี่เง่า ฉันไม่คุ้นเคยกับการพูดเรื่องราวกับคนอื่น เพราะฉันไม่ชินกับการถูกมองด้วยสายตาน่าสงสาร จริงๆ แล้ว ฉันให้ความสำคัญกับคนรอบตัวมาก เพียงแต่ว่าความกดดันในชีวิตทำให้ฉันชำนาญในการลืม ใช้การลืมเพื่อล้างความทรงจำเหล่านั้น ฉันคิดว่าการลืมจะทำให้ตัวเองมีความสุข… แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกกลับเป็นความเหงามากกว่า… กลางคืนมาถึง อากาศรอบตัวเย็นมาก… คนเดียว นั่งอยู่บนสนามหญ้า จ้องมองท้องฟ้า… ก็ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในหัว… คิดถึงอดีต แค่เพียงเท่านั้น… จริงๆ แล้ว ฉันก็อยากให้มีใครสักคนเข้าใจฉัน ได้เข้ามาในใจฉัน… จริงๆ แล้ว ฉันเหนื่อยมาก อยากวางทุกอย่างลงจริงๆ… แต่ความกดดันในความเป็นจริงทำให้ฉันต้องแบกสิ่งเหล่านี้ไปเรื่อยๆ… เปิด QQ เข้าไปในพื้นที่ของตัวเอง ดูว่ามีใครยังใส่ใจฉันบ้าง มาดูฉัน มีกิจกรรมอะไรในพื้นที่ของฉันบ้าง… จากนั้น เลื่อนลง อีกเลื่อนลง… สิ่งที่สำคัญกว่าคือกิจกรรมของคนที่ฉันสนใจ… แต่ก็แค่ดู ไม่ได้รบกวน… เมื่อไหร่ที่พบตัวเองว่า ฉันไม่ได้รักการเขียนบันทึกอีกต่อไป แม้ว่าจะมีบันทึกล่าสุด ด้านหน้าก็จะมี [转] ไม่ใช่ว่าฉันขี้เกียจขึ้น แต่ฉันเหน็ดเหนื่อยแล้ว… ยอมใช้คำพูดของคนอื่น เพื่อแสดงความรู้สึกของตัวเอง… ปิด QQ แต่ไม่ได้ออนไลน์ ปิด QQ แต่ไม่ได้คุย แค่ทำซ้ำ ‘ขยายกลุ่ม' และ ‘ปิดกลุ่ม'… ออนไลน์ เพื่อฆ่าเวลาเหงา ไม่ปรากฏตัว เพื่อหลีกเลี่ยงความผิดหวังก็เป็นแบบนี้
ปิด QQ ซ่อตัวเอง ดูการเปลี่ยนแปลงทีละเล็กทีละน้อยของคนอื่น…
เมื่อไหร่
ฉันไม่ชอบไล่ตามและเล่นสนุก แต่ก็อยากกระโดดโลดเต้นเหมือนเมื่อก่อน
เมื่อไหร่
ฉันปล่อยให้ตัวเองเงียบสงัด
แต่ก็อยากรู้จักเพื่อนรอบตัวให้มากขึ้น
ฉันชอบในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด ปิดไฟให้ความเงียบห่อหุ้มฉัน แต่ก็กลัวความมืด…
ฉันก็occasionally พอมีเวลาไปพบเพื่อน
บางครั้งก็มีความสุข
บางครั้งก็ผิดหวัง
บางครั้งก็เหงา ยกมือถือขึ้นมาเปิดสมุดโทรศัพท์ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า… แต่ไม่รู้ว่าจะโทรหาใคร、、、
ทุกสิ่งของดีๆ ย่อมมีวันที่สูญเสีย ความทรงจำลึกๆ ก็มีวันที่เลือนลาง คนที่รักก็มีวันที่ต้องไป วันไหนควรละทิ้งก็ไม่ยึด วันไหนควรหวงแหนก็ไม่ปล่อย!
เสียใจจัง.
