คนอื่นมีพื้นหลัง แต่ฉันมีแค่ด้านหลัง

◆ คนอื่นมีแต่พื้นหลัง ส่วนฉันมีเพียงด้านหลัง ◆ ใครหยิบรองเท้าแก้วของฉันไป ค้นหารองเท้าแก้วที่หายไป ◆ ฉันรักคุณมาก ตั้งแต่วันนั้น โลกทั้งโลกเป็นของคุณ ความรักถูกเก็บไว้ในสมุดบันทึก ส่วนโลกของฉันยังคงเป็นของคุณ ◆ เราอยู่โดดเดี่ยวเสมอ แค่ต้องการการอยู่เป็นเพื่อน ไม่ต้องรักกัน ◆ ฉันยังคงมีความทะเยอทะยาน รักโดยไม่มีกำหนด คืนนี้ก็ยังต้องจากลา ไม่มีใครเห็นฉันจุมพิตอากาศ ◆ ฉันอยากหาหนทางให้กับจิตวิญญาณของฉัน บางทีทางอาจจะไกล ไม่มีที่อยู่ แต่ฉันก็ต้องเดินต่อไป ◆ ความรักคือความรู้สึก เมื่อความรู้สึกนั้นหายไปแล้ว ฉันยังพยายามบังคับตัวเอง นั่นเรียกว่าความรับผิดชอบ! การเลิกกันคือความกล้า! เมื่อความกล้านั้นหมดแล้ว ฉันยังคงให้กำลังใจตัวเอง นั่นเรียกว่าความโศกเศร้า ◆ ความสุขคือแสงอาทิตย์อบอุ่นที่สาดส่องบนใบหน้า แต่ก็กลายเป็นเงาจันทร์ในทันที ◆ บางครั้ง ความรักก็เป็นการทำร้าย คนโหดร้ายเลือกที่จะทำร้ายผู้อื่น คนดีเลือกที่จะทำร้ายตัวเอง ◆ ฤดูร้อนที่จารึกในความทรงจำ เป็นเวลาที่เราร้องไห้ด้วยกันใต้แสงแดด ◆ การร้องไห้ เพื่อระลึกถึงใครสักคน พยายามนึกถึงใครสักคน เพื่อเตือนตัวเองว่า อย่างน้อยมีคนที่คู่ควรให้คุณร้องไห้ ◆ เมื่อตอนที่คุณเริ่มทำอะไรบางอย่าง มักเป็นช่วงเวลาที่หลายสิ่งไม่สามารถย้อนกลับได้ ◆ เมื่อคุณพยายามลืมใครสักคน คนคนนั้นก็ได้จารึกอยู่ในใจคุณแล้ว ◆ เมื่อความรักจบลง มัดไม่อยู่ พยายามปล่อยมือ จะไปหรืออยู่ จะทิ้งหรือเก็บ ฉันไม่อยากเข้าใจ ◆ โปรดช่วยฉันทำสิ่งหนึ่ง สำคัญนะ ยกมือขวาของคุณ ลูบหน้า แล้วด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บอกคนที่คุณลูบ พูดว่าฉันคิดถึงเขา ◆ คนที่เหงามักจะจำเขาอย่างตั้งใจ ◆ ความรักเดิมทีคือทรายในทะเล มีเพียงคุณเท่านั้นที่ต้องดูแลมัน ปลุกมันด้วยน้ำตาและหัวใจ ให้มันหลงใหลในใจ จึงจะกลายเป็นคริสตัล ◆ ความรักเป็นความโหดร้าย มีเพียงในตราชั่งใจเรา เราจะชั่งน้ำหนักว่าตัวเรานั้นมีความรักในใจอีกฝ่ายแค่ไหน ◆ พระราชวังกวางฮั่นที่เหงา จะพอใจบ้างไหมถ้ามีฉันอีกหนึ่งคนที่เจ็บปวดคนเดียว ◆ ให้ความทรงจำล่องไปตามสายลม ค้นหาเส้นขอบฟ้าแห่งความสุข เพื่อบูชาจิตวิญญาณที่ซีดเซียวของฉัน ◆ ให้หยดเหงื่อสุดท้าย กลายเป็นน้ำตาของความผิด ส่งไปถึงคุณ สิ่งที่เคยไม่แยแส ตอนเวลามีความสุขก็สายไปแล้ว ◆ ความรัก อยู่ข้างฉันเสมอ เพียงแต่ฉันเป็นคนตาบอดที่กำลังค้นหาความสุข ◆ ดอกไม้ร่วงตามน้ำไหล ความคิดถึงหนึ่ง ความเศร้าหลายสถานที่ความรู้สึกนี้ไม่มีวิธีไหนที่จะลบออกไปได้ เพิ่งเลิกขมวดคิ้ว ก็กลับขึ้นในใจ ◆จินตนาการก็เหมือนเทวดาที่ไม่มีปีก ไม่สามารถบินออกไปจากระยะทางของความเป็นจริง ◆ทุกเรื่องราวความรักเริ่มต้นด้วยความสวยงามเหมือนดอกไม้ แต่ตอนจบกลับสงบเหมือนดิน ◆หรือคุณฟังฉันทั้งหมด หรือฉันฟังคุณทั้งหมด นี่คือหลักการเดียวในการอยู่ร่วมกันระหว่างคนสองคน ◆既然รัก ทำไมไม่พูดออกไป บางสิ่งบางอย่างเมื่อเสียไปแล้ว ก็ไม่มีวันได้กลับมา ◆อากาศหลังฝน ความเศร้าที่เหน็ดเหนื่อย นิทานในความทรงจำของฉันค่อย ๆ ละลายไป ◆ชะตาชีวิตมีเวลา ต้องมีเวลา ชะตาชีวิตไม่มีเวลา อย่าฝืน ◆คุณจากไป พาเอาความรักทั้งหมดของฉันไป แค่คำเลิกกัน ฉันกลั้นน้ำตาดูเงาหลังของคุณ อยากกอดคุณอีกครั้ง อยากบอกคุณว่า "ฉันรักคุณ" อีกครั้ง ◆ความรักเหมือนชีวิต ชีวิตเหมือนสายน้ำ ◆เวลาที่เศร้า ทำไมยังต้องเก็บวันวาเลนไทน์ไว้? ผู้หญิงที่ไม่ได้รับดอกกุหลาบ กลัวคืนวันนี้ ◆ผ่านโลกของคุณ เข้าใจใจของคุณ แต่ฉันกลับสูญเสียใจของตัวเอง ◆ถ้าวันหนึ่งฉันจากไปจากโลกนี้ แน่นอนว่าคุณใจร้ายทิ้งฉันไว้ ฉันจะเกลียดคุณ เกลียดจนพบกันอีกในชาติหน้า ◆ความยึดมั่นบางครั้งคือความผิดพลาด การยอมแพ้บางครั้งก็เป็นความงดงาม ◆ไม่มีสัญญาที่ไม่เปลี่ยนแปลง มีแต่คำโกหกที่ไม่มีวันจบ ◆คนที่ไม่เคยผ่านมา ไม่มีความหมายต่อเขา ◆ไม่มีความสุข ยิ้มยังคงอยู่ ไม่มีนิทานวัยเด็ก ยังคงมีวัยเด็ก ◆สิ่งที่เคยคิดว่าจะจดจำไม่ลืม ในกระบวนการที่เราจดจำไม่ลืม เรากลับลืมสิ่งนั้นไป ◆เมื่อทุกสิ่งผ่านไปแล้ว ฉันสามารถย้อนกลับมามอง แต่ไม่สามารถเก็บมันขึ้นมา ◆บางที ทุกคนที่เป็นนักเขียนผู้เศร้า ก็ใช้ความเจ็บปวดของตัวเอง ช่วยเยียวยาเจ็บปวดของคนอื่น ◆แม้จะถึงฤดูใบไม้ร่วง ดอกไม้ก็เหมือนเดิมยังไม่ออกผล ชีวิตยังคงกระจัดกระจายไปตามสายลม ◆ความรักทำให้ลืมเวลา เวลาเองก็ทำให้ลืมความรัก ◆ความรักไม่มีทางเป็นความสมดุล คุณอยากมีความสุขในความรัก ต้องยอมที่จะเจ็บปวด ◆ยิ่งคุณพยายามยึดบางสิ่งมากขึ้น ก็ยิ่งง่ายที่จะสูญเสียบางสิ่ง