เพราะบทความนี้เกี่ยวข้องกับหัวเรื่อง ฉันจึงวางไว้ในสเปซ แต่ไม่มีคนดูมากนัก หวังว่าวางไว้ที่นี่แล้วจะมีคนดูเยอะ
㈠\ แม่จากไปเพราะการคลอดน้องชาย ดังนั้นช่วงแรก เธอเกลียดเด็กหัวโตตัวน้อยนั้นมาก เธอเรียกเขาว่า ลูกกบตัวน้อย แต่ไม่ว่าเธอจะเกลียดเขาแค่ไหน เขาก็กลายเป็นหางตัวน้อยของเธอ\ เมื่อเด็กกบตัวน้อยอายุ 5 ขวบ พ่อแต่งงานใหม่ ผู้หญิงคนนั้นดูเย้ายวนเข้าบ้านพร้อมกับบิดจมูก ตอนนั้นเธออายุ 10 ปีแล้ว ในใจเธอคิดไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ว่า ถ้าอยากแกล้งเธอกับลูกกบตัวน้อย ต้องล้มเหลว ตั้งแต่แม่เลี้ยงเข้าบ้าน พ่อก็กลายเป็นเพียงผู้จัดการที่ปล่อยไปตามเรื่อง พ่อขู่เธอว่า: ‘‘เซิ่งจิง อยู่กับแม่ให้ดี แม่ใจดี ถ้าแกทำให้แม่ลำบาก ระวังฉันเฆี่ยนแก''\ คุณยายเพื่อนบ้านพูดไม่ผิด เวลามีแม่เลี้ยงก็ต้องมีพ่อเลี้ยง เธอแหงนคอ น้ำตาไหลเป็นเส้นๆ แม่เลี้ยงพูดว่า: ‘‘ดูสิ ดูสิ เหมือนมีใครมาทำให้เธอใจเย็นขึ้น''\ ลูกกบตัวน้อยกินข้าวที่แม่เลี้ยงทำอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้เธอโกรธฟาดมือไปที่เขา กิน กิน กิน แค่นี้ก็รู้แล้วว่ากิน! ลูกกบตัวน้อยร้องไห้ออกมา\ เธอเองก็ร้องไห้ เช่นกัน เจอคนสองคนในบ้านที่ร้องเพลงปี่ชวิน พ่อเร่ง: ร้อง ร้อง ร้อง ร้องอีกก็ไม่เหมือนแม่ที่ตายนั้นจะสนใจพวกแก\ เธอเช็ดน้ำตา หยิบข้าว กินข้าวเข้าปากอย่างแรง ข้าวคลุกกับน้ำตา รสเค็มเข้าปาก\ ลูกกบตัวน้อยมองเธอด้วยตา ใบหน้าเหมือนเกล็ดปลา เป็นแผลเพราะลมพัด\ เธอคีบกับข้าวให้เขา เป็นครั้งแรกที่เธอพูดกับเขาด้วยเสียงนุ่มๆ: กินเถอะ!\ ลูกกบตัวน้อยมีความสุขเหมือนได้ผลประโยชน์ ยิ้มอย่างเต็มที่ ก้มหน้ากินข้าว\ ทางนั้นพ่อถอนหายใจ แม่เลี้ยงวางชามบนโต๊ะ เสียงดังมาก\ คืนนั้นพระจันทร์ไม่สว่าง เธอพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ ลูกกบตัวน้อยเตะผ้าห่ม เธอปกคลุมให้ เขาหันตัวมา กอดแขนเธอไว้ น้ำตาเธอพุ่งทันที\ เธอคิดในใจว่าคำสัญญาของแม่: แม่จะไม่แกล้งเขา เธอพูด: ‘‘แม่ แม่ต้องเอาลูกกบตัวน้อยมาคอยเป็นเพื่อนฉันแน่ๆ''\ ㈡ QQ ทั้งหมด: 504 678 724\ เมื่อเธอกลับจากโรงเรียน ห่างจากบ้านยังไกลก็ได้ยินลูกกบตัวน้อยร้องไห้ เธอรีบวิ่งกลับบ้านแต่ล้ม เธอลุกขึ้นวิ่งต่อ พุ่งเข้าบ้าน แม่เลี้ยงกำลังใช้ไม้กวาดตีลูกกบตัวน้อย เธอกระโจนเข้าไปอย่างบ้าคลั่งแม่เลี้ยงหยุดแล้ว ใบหน้าสดใส พูดว่า: เด็กชั่วช้า ทำร้ายคน ขว้างแก้วไปลงบนพื้นแบบนี้ทำไม\ ตั๊กแตนตัวน้อยสะอื้นสะอื้นดึงมือเธอ เธอเงยคอเถียงไม่ฟังเหตุผล: ทำแตกก็ทำไปสิ? เขาเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลชิน ของทุกอย่างในตระกูลชินเป็นของเขา คุณจะไปเกี่ยวอะไรด้วย?\ ร่างของตั๊กแตนตัวน้อยเต็มไปด้วยรอยแดง เมื่อพ่อกลับมา เธอเปิดเสื้อให้พ่อดู: แม่ให้กำเนิดน้องให้ฉันไม่ใช่เพื่อให้พวกคุณมาทำร้ายเขา ฉันบอกพวกคุณนะ ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะไม่ยอมให้เธอรอด\ ตอนกลางคืนตอนนอน ตั๊กแตนตัวน้อยพูดว่า: พี่สาว พี่เหมือนวีรบุรุษ พอพี่พูด ร้ายก็ถูกทำให้หมดพลังแล้ว เธอตอบว่า: น้อง ต่อไปเวลาที่เธอทำร้ายเธอ น้องก็วิ่งหนี อย่าแข็งทื่อต่อไป\ เมื่ออยู่นอกบ้าน เธอยกยอแม่เลี้ยง ใครพูดว่า: ชิงเสื้อผ้าสวยจัง เธอรีบพูดว่า: แม่ซื้อให้ฉัน แม่ใจดีมาก แค่偏favorนิดหน่อย ชอบน้อง\ ใบหน้าแม่เลี้ยงยิ้มเป็นดอกไม้ ว่า: ลูกสาวคนนี้ เงยหน้าคุณเขายังเด็ก ไม่เถียงหน่อยไม่ได้เลย ที่จริง เธออยากให้แม่เลี้ยงใจดีกับตั๊กแตนตัวน้อย\ เธอไม่เคยเล่นคนเดียว เวลาไปไหนก็เอาตั๊กแตนตัวน้อยไปด้วย ปีที่ 15 ครอบครัวย้ายไปเมืองมณฑล พ่อยุ่งอยู่ข้างนอกตลอด แม่เลี้ยงแต่งตัวสวยออกไปเต้นรำและเล่นไพ่ เหลือแต่เธอกับตั๊กแตนตัวน้อยที่บ้าน เธอกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว เมื่ออากาศร้อน เธอควักเงิน 1 หยวน เป็นเงินที่ประหยัดจากอาหารเช้า ให้เขาซื้อไอติม ตั๊กแตนตัวน้อยกิน เธอมอง มันร้อนจริงๆ\ การเรียนของตั๊กแตนตัวน้อยก็เธอดูแล เธอพูด: ตั๊กแตนตัวน้อย เราไม่มีแม่ เราต้องเรียนให้ดี โตขึ้นต้องสอบเข้าปักกิ่ง ตั๊กแตนตัวน้อยไม่รู้ว่าการไม่มีแม่เกี่ยวข้องกับการเรียนดีไหม เขาเขียนพินอินออกมายุ่งเหยิง เธอบอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็แก้ไม่ได้ เธอโกรธ ตบเขาหนึ่งที เธอพูด: ทำไมไม่พยายามเลย ทำเช่นนี้ใครจะภูมิใจ\ ใครร้องไห้ก่อนคือเธอ ตั๊กแตนตัวน้อยพูด: พี่สาว อย่าร้องนะ ฉันจะเขียนให้ดี ก้มหน้าลบพินอินที่ยุ่งเหยิงทั้งหมด แล้วเขียนใหม่\ ตั๊กแตนตัวน้อยไปร่วมประชุมผู้ปกครอง เธอไปเอง ครูมองเธอสองสามครั้งแล้วถาม: ผู้ใหญ่ที่บ้านอยู่ไหน? เธอตอบเรียบง่าย: ฉันเองคือผู้ใหญ่ที่บ้าน ตั๊กแตนตัวน้อย, โอ้ไม่ ชิงหลิงคือน้องฉัน โตมาฉันเลี้ยงแต่เด็ก ครูเปลี่ยนสายตาแล้วพูดว่า: คะแนนของชิงหลิง มักไม่ดีเลย...\ ผลการเรียนของเธอดีมาก ทำไมตั๊กแตนตัวน้อยถึงแย่แบบนั้นล่ะ?ไม่มีใครเคยสอนเธอ ดูแลเธอ แต่เธอก็ยังสอบได้ที่หนึ่งได้ทุกครั้ง\ เธอไม่ให้ลูกอ๊อดดูทีวี บางครั้งก็ดุเขาจนเขาร้องไห้เฮฮา เขาร้อง เธอก็ร้องตาม พ่อเลี้ยงกลับมา บอกว่า: จิ่งนะ ไม่มีใครเป็นพี่สาวเหมือนเธอนะ เธอดูแลชิงหลิงแบบนี้ คนอื่นอาจคิดว่าฉันพ่อเลี้ยงทำอะไรเขาอยู่รึเปล่า?\ เธอตอบว่า: ไม่ได้ทำเรื่องผิด เลิกกลัวผีเคาะประตูได้แล้ว\ ㈢\ เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วยความพยายาม เธอไม่ได้สมัครมหาวิทยาลัยนอกจังหวัด แค่สมัครที่เมืองหลวงของจังหวัด ฤดูร้อนนั้น พ่อหน้าสดใสเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ครอบครัวชิงไม่เคยมีใครเรียนจบมหาวิทยาลัยหลายชั่วอายุคน\ เธอคุยกับพ่อ บอกว่าเธอจะพาชิงหลิงไปมหาวิทยาลัย เธอไม่สามารถทิ้งเขาไว้ที่บ้านนั้นได้ แบบนั้นเธอจะเป็นห่วง พ่อหน้าทึง เขาเด็กร่ำไปสร้างปัญหา มีพี่สาวแบบนี้พา弟ไปเรียนด้วยได้ยังไง?\ แต่เธอยืนยัน ถ้าไม่ยอมพาลูกอ๊อดไปด้วย เธอก็จะไม่เรียน และเธอจะหาวิธีจัดการค่าใช้จ่ายเอง\ พ่อถอนใจ เขารู้ว่าเธอกลัวพ่อเลี้ยงทำร้ายชิงหลิง เขาไปเมืองหลวงของจังหวัดก่อน และฝากเงินส่วนตัวเก็บไว้กว่าพันหยวนให้ทั้งสอง พ่อบอกว่า: หลิงนะ ฟังพี่สาวเธอด้วย ตาของพ่อชุ่มไปด้วยน้ำตา\ ปีหนึ่ง มหาวิทยาลัยยังไม่อนุญาตให้ออกบ้าน ต้องอยู่ที่มหาวิทยาลัย เธอจึงขอให้คุณยายเพื่อนบ้านดูแลลูกอ๊อด ลูกอ๊อด 15 ปีแล้ว แต่ผลการเรียนยังแย่ เธอโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้\ วันนั้นโรงเรียนจัดกีฬาสี เธอไม่มีธุระอะไร แอบออกไปที่โรงเรียนลูกอ๊อด ปรากฏว่าลูกอ๊อดไม่ไปเรียน เธอรีบกลับบ้าน คุณยายเพื่อนบ้านบอกว่าเมื่อคืนเด็กคนนั้นก็ไม่กลับบ้าน\ หัวใจเธอแทบหยุดเต้น มันจะเกิดอะไรขึ้นไหม? ครูลูกอ๊อดบอกว่า: ไปร้านเกม พวกเด็กพวกนั้นชอบไปเล่นเกมที่ร้านเกม\ เธอวิ่งออกไปตามหาอย่างบ้าคลั่ง จนเจอลูกอ๊อดที่ตาแดงจากการเล่นเกม เธอร้องไห้ก่อน คว้ามือเขากลับบ้าน ปิดประตู ตีเขาพร้อมกับร้องไห้ เธอบอกว่า: เธอคิดว่าใครอยากดูแลเธอล่ะ? ถ้าแม่ไม่ตายเร็ว ใครกันจะอยากดูแลเธอ...\ ㈣\ เธอจบมหาวิทยาลัย ทำงานเป็นนักบัญชีในบริษัทส่งออกและนำเข้า\ ลูกอ๊อดจบมัธยมปลาย ปฏิเสธการสอบเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัย เธอบังคับเขา แต่เขากลับหนีออกจากบ้านในจดหมายที่เขาเขียนให้เธอ เขาเขียนว่า: พี่สาว ทุกปีที่ผ่านมา ฉันรู้ว่าคุณสนใจฉันดี แต่ทุกอย่างก็ต้องเป็นไปตามที่คุณบอก คุณคิดว่าทุกคนเหมือนคุณที่เก่งฉลาดหรือไม่? ฉันก็เป็นคน ไม่ใช่ของเล่น ฉันมีความคิดเป็นของตัวเอง\ เธอนั่งงงๆ อยู่ริมเตียงกับจดหมายนั้น เมื่อไหร่จะจบลงเสียที ช่วยเขาจนจบมหาวิทยาลัย มีงานทำ มีครอบครัว แต่สุดท้าย เขากลับโทษเธอ เธอมือเท้าเย็น\ สองสัปดาห์ต่อมา ลูกอ๊อดตัวเล็กกลับมา ถูกเธอไปรับจากสถานีตำรวจ เขาลักเหล็กจากไซต์ก่อสร้าง เธอจ่ายค่าปรับและเป็นผู้ค้ำประกันให้เขา\ เธอทำหม้อหมูตุ๋นรสชาติหวานจัดครึ่งหม้อ แล้วหุงข้าวสวย โรยให้เขากิน คราวนี้เธอไม่ได้ดุด่าเขา น้ำตาของเขาไหลลงในข้าว เขาพูดว่า: พี่สาว ดุฉันเถอะ!\ น้ำตาไหลเข้าปากของเธอ ทุกคนมีชีวิตเป็นของตัวเอง เธอคิด: เขาไม่ชอบเรียน ก็ปล่อยเขาไป!\ เธอเช็ดน้ำตา หันหน้าไปยิ้มแล้วช้อนอาหารให้เขา เธอกล่าวว่า: พี่อนุญาตให้หนูเป็นลูกอ๊อดธรรมดาได้ แต่ห้ามเป็นลูกอ๊อดเลวเถอะ\ ตอนเธอแต่งงาน ลูกอ๊อดตัวเล็กทำงานฝึกหัดที่ร้านเสริมสวย ชีวิตของเธอเริ่มคงที่ แต่ลูกอ๊อดยังคงดิ้นรน เปิดร้านเสริมสวยเล็กๆ ธุรกิจไม่ดี เธอช่วยหาแผงใหม่ให้เขา เอาสมุดบัญชีออมทรัพย์ที่บ้านทั้งหมดให้เขา\ ธุรกิจของลูกอ๊อดเริ่มดีขึ้น มีเงินแล้วก็เที่ยวเตร่และดื่มเหล้า เธอพบเขาที่คลับ มีเสียงนกหวีดอยู่ข้างๆ ลูกอ๊อดไม่ได้ออกมาเจอเธอ\ ทั้งคืนเธอหลับไม่ลง เธอหวั่นว่าเขาจะเหมือนเด็กติดยา แล้วเธอจะไปชี้แจงต่อแม่ที่ตายไปอย่างไร?\ ลูกอ๊อดไม่ได้เลวร้าย เขานำของมาหาเธอ เขาพูดว่า: พี่สาว เธอทุกอย่างดีหมด ยกเว้นใจเธอจริงๆ เธอตอบว่า: ฉันไม่ห่วงเธอ เธอถึงได้โตขนาดนี้\ พูดจบ เธอหัวเราะเองก่อน จะห่วงหรือไม่ ลูกอ๊อดก็ต้องโตขึ้น\ ลูกอ๊อดเอากระจกมาให้เธอใกล้ๆ กล่าวว่า: ดูสิ ผู้หญิงแก่ขนาดนี้แล้ว! เธอบิดตัวเขา กล้าพูดว่าฉันแก่\ ในกระจก ลูกอ๊อดไม่ได้มีหัวใหญ่เหมือนแต่ก่อนแล้ว เขาดูหล่อขึ้นมาก และที่สำคัญ เขาเหมือนเธอมากจริงๆ\ เธอกล่าวว่า: น้อง วันชิงหมิง เราไปสักการะหลุมศพแม่กันเถอะ\ เวลาเหมือนย้อนกลับไปในอดีต ตอนนั้น เขาร้องไห้เมื่อคลอด เธอร้องไห้ดังๆ เขาเพื่อเกิดใหม่ เธอเพื่อสูญเสียคนที่รัก......\ ฉันจะเป็นเพื่อนเธอตลอดไป\ ซูเหนียนย่า
