เสียงรองเท้าส้นสูงในอาคารหอพัก

ตอนนี้ก็เกือบตี 2 แล้ว หอพักที่เงียบและหนาวเย็นมีไฟเก่าชำรุดกระพริบวูบวาบอยู่

เพื่อนๆ ทุกคนหลับไปหมดแล้ว ขณะนี้เงามืดหนึ่งวิ่งวาบผ่านทางเดินชั้น 2

“อ้า…น้ำมันเป็นสิ่งดี แต่ดื่มมากก็ลำบากนะ” หลี่เล่ยใส่เสื้อผ้าวิ่งไปห้องน้ำอย่างรวดเร็ว “ปัสสาวะเสร็จแล้วไม่สั่น แสดงว่ายังมีอีก เอ่อ…” เขาสั่นเล็กน้อยแล้วกระชับเสื้อวิ่งกลับห้อง

“ตึก ตึก ตึก”

จู่ๆ ทางเดินก็เกิดเสียงเหมือนรองเท้าส้นสูงเดิน หลี่เล่ยตัวสั่นทั้งตัว ยืนนิ่งตรงนั้น

“โอ๊ย ไม่ใช่แล้ว ฉันแค่ฉี่เฉยๆ ทำไมต้องเจอเรื่องนี้ด้วย ไม่ต้องหันหลัง ไม่ต้องหันหลัง ถ้าหันหลังตายแน่ แค่ไม่หัน เธอก็จะไม่เข้ามาใกล้ฉัน”

หลี่เล่ยพูดพล่ามในใจ วิ่งกลับห้องอย่างรวดเร็ว ปิดประตูและซ่อนหัวอยู่ใต้ผ้าห่มแน่น

“มึงนี่ ทำอะไรกันนักกันหนา แค่ไปเข้าห้องน้ำก็เหมือนทำศึก” หวังชวนบ่น

ตอนนั้นหลี่เล่ยไม่มีอารมณ์พูดเล่นอีกแล้ว เขาคิดแต่เพียงเสียงเมื่อสักครู่

“ตึก ตึก ตึก” เสียงนั้นดังอีกครั้ง

หลี่เล่ยพยายามกลั้นความกลัวในใจ “ไม่เป็นไร นั่นแค่ภาพหลอนของฉันเอง นั่นแค่ภาพหลอนของฉันเอง…” เขาพูดซ้ำไปซ้ำมา

แต่เสียงนั้นวนเวียนอยู่ข้างหู เหมือนเดินไปเดินมาตรงหน้าห้องพัก

หลี่เล่ยเกือบจะล้มลงทางจิตใจ ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาลอบเงียบๆ สอดหัวออกจากผ้าห่ม

“หวังชวน หวังชวน…”

หวังชวนถูกปลุกจากความฝัน รำคาญมาก

“ทำไม ยังจะปลุกอีกหรือ จะให้นอนบ้างไม่ได้หรือ”

หลี่เล่ยถามด้วยเสียงสั่น “นายได้ยินเสียงฝีเท้าข้างนอกไหม”

หวังชวนโกรธ “ฝีเท้าอะไร ตอนนี้กี่โมงแล้วยังไม่นอนอีก หรืออยากให้ครูลงโทษวันพรุ่งนี้เหรอ”

“จริงนะ ฉันได้ยินจริงๆ ข้างนอกมีเสียงรองเท้าส้นสูง ถ้าไม่เชื่อ เธอลองฟัง” คราวนี้หลี่เล่ยร้องไห้พูดกับหวังชวน

หวังชวนเห็นเขาแบบนั้นก็เริ่มเอาจริง ฟังอย่างตั้งใจเสียงที่เรียกว่า “รองเท้าส้นสูง”

“ตึก ตึก ตึก”

“อ้า…” หวังชวนไม่สามารถควบคุมความกลัวได้ ร้องออกมา หลี่เล่ยก็ร้องตาม “อ้า…”

ตอนนี้ทุกคนในหอพักตื่นกันหมด“พวกแกนี่มันแกล้งกันใช่ไหม กลางดึกขนาดนี้ยังไม่ยอมนอนอีก”

“มีผีจริงๆ ด้วย มีผีจริงๆ วู้ววว···” หลี่เหย่พูดไปพูดมาก็ร้องไห้ซะงั้น

“มี ผี จริงๆ ไม่ ไม่ ไม่เชื่อ เชื่อ พวกแกฟัง” หวังชวินพูดตะกุกตะกัก

ทุกคนเห็นทั้งสองคนเป็นแบบนี้ก็ตั้งครึ่งใจครึ่งเชื่อ ยังก้มหน้าฟังอย่างตั้งใจ

“ตึ่บ·ตึ่บ·ตึ่บ·”

ทันใดนั้นห้องพักก็เงียบสนิทน่ากลัว พูดถึงเข็มที่ร่วงลงมาก็ไม่มี กลัวแม้แต่ขนไก่ตกลงมาก็ยังได้ยิน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมต้องเล่นอะไรแบบนี้ในตอนดึกแล้วเล่นระฆังทมิฬด้วย” จางปินซึ่งเป็นคนกล้าสุดในห้องพัก ปกติชอบดูหนังสยองขวัญ ตอนนี้ก็เริ่มไม่เป็นตัวเองแล้ว

“เฮ้ เราออกไปดูหน่อยไหมว่าอะไรอยู่ข้างนอก ถ้าเป็นคนอื่นแกล้งล่ะ” จางปินเสนอความคิด

“ใช่ๆ ยุคสมัยนี้แล้ว ยังเอาแต่ผีๆ แบบนี้ เดี๋ยวคนอื่นจะหัวเราะจนปากฉีกนะ!” หวังชวินเห็นด้วย

เมื่อมีสองคนกล้ๆ ประเดิม คนอื่นๆ ก็เริ่มมีความกล้าบ้าง พวกเขาเริ่มใส่เสื้อผ้าและหยิบอาวุธขึ้นมา (กะละมัง, เก้าอี้, แปรงสีฟัน···)

เสียงก้าวเท้าอยู่ข้างนอกยังคงดังสะท้อน จางปินสั่นมือช้าๆ เอื้อมไปจับลูกบิด เปิดประตูอย่างแรง แต่ข้างนอกไม่มีอะไร

ทุกคนมองหน้ากันด้วยความงุนงง

“ตึ่บ·ตึ่บ·ตึ่บ·” เสียงกระแทกดังขึ้นทันใดจากหลังพวกเขา

ทุกคนหน้าซีด แข็งทื่อหันไปด้านหลัง เห็นภาพที่พวกเขาอยู่ในโลกนี้

รองเท้าส้นสูงสีแดงคู่นั้นเดินอย่างสง่างาม แต่ละก้าวทิ้งรอยเท้าสีแดงไว้

วันรุ่งขึ้น หลี่เหย่และคนอื่นๆ ถูกพบเป็นศพ ท่าทางการตายเหมือนกัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความกลัวสุดขีด และเท้าทั้งสองข้างหายไป (จบ)