ในสองปีนี้เราได้เห็นทุกสิ่งเหล่านี้

☆☆ ในสองปีนี้ เราได้เห็นทุกอย่างนี้ ☆☆ 2011-2012 — บิน ลาเดนถูกสังหาร;กัดดาฟีก็เสียชีวิต;ผู้นําเฉียวเสียชีวิต แต่ Love Crazy 5 ไม่อยู่แล้ว;โจรก็หายไปด้วย., พี่สาวเฟิงอพยพ;ฟูหรงหนัก 85 จิน;เฟิงจื้อยังหย่าร้าง, ครูเอดิสันกําลังเตรียมโครงการใหม่;ออกอากาศรายการบันเทิงจํากัด, ปานบีถูกออก;การบริหารเมืองยังแข็งแกร่ง ทีมฟุตบอลชาติยังคงเหมือนเดิม;ผู้สูงอายุยังไม่กล้าช่วยเหลือ และปัญหารถไฟหัวกระสุนก็ยังไม่ได้รับการแก้ไข; ดาวินชีที่คุณอยากซื้อเป็นของปลอม ลาฟีที่คุณดื่มก็ถูกเลี้ยงโดยเรือ พวกเราทุกคนปลอดภัย แค่ไม่มีตั๋ว...จูบรถไฟความเร็วสูงเหวินโจว, ชนท้ายรถไฟใต้ดินเซี่ยงไฮ้, รถไฟตกรางปักกิ่ง, เรือหูหนานชน, เครื่องบินรบเสือดาวบินตก, ดินแดนทะเลจีนใต้มีแต่พูดถึง และในประเทศไทยคนกลายเป็นผีป่าในจีนสมัยนี้ คนแก่ไม่กล้าช่วย เด็กๆ ถูกรถชนโดยไม่มีใครช่วยชาติจีนเป็นอะไร?หลิวเสวี่ยจงก็โด่งดังเช่นกันความแตกต่างระหว่างทีวีกับคอมพิวเตอร์... ทันทีที่ฉันเปิดคอมพิวเตอร์: ฉันรู้สึกว่าสังคมมืดมน เจ้าหน้าที่ทุจริต พลังชั่วร้ายแพร่หลาย และประชาชนทุกข์ทรมาน ราวกับว่าความพินาศใกล้เข้ามา...ทันทีที่ฉันเปิดทีวี: ฉันรู้สึกว่าสังคมกลมกลืน ผู้คนมีความสุข ร้องเพลงและเต้นรํา โลกสงบสุข ประเทศรุ่งเรือง และจะไม่มีปัญหาอีกร้อยปีคอมพิวเตอร์คือภาพถ่ายชีวิตประจําวัน ทีวีคือภาพถ่ายงานแต่งงานในสาธารณรัฐประชาชนจีนอันยิ่งใหญ่: น้ํามัน ไม่มีเงิน...ถนน ไม่มีเงิน...โรงเรียน ไม่มีเงิน...โรคภัย ไม่มีเงินพอจะมอง...บ้าน ไม่มีเงินซื้อ...หมอ ไม่มีเงินตาย...ผัก ไม่มีเงินกิน...หนี้สิน ไม่มีเงินจ่าย...ฟ้องร้อง ไม่มีเงินฟ้องร้อง... เจ้าหน้าที่ ไม่สามารถยุ่งกับ...การแต่งงาน ไม่สามารถแต่งงานได้...ลูกๆ ไม่สามารถเลี้ยงดู...ความรัก ไม่สามารถทําร้าย...จิตสํานึก ขอโทษ...ผู้สูงอายุที่ล้มลง ช่วยไม่ได้...เด็กผู้หญิงที่ถูกบดขยี้ ช่วยไม่ได้...ในจีน เรายังมีชีวิตอยู่—น่าทึ่ง...ถ้าคุณเห็นด้วย เช่น; ถ้าไม่เห็นด้วย ก็ดูข่าวได้ประธานาธิบดีสหรัฐฯ เคยกล่าวไว้ว่า เราไม่รู้ว่าเด็กคนไหนบนรถโรงเรียนจะได้เป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯ ในอนาคตดังนั้นรถโรงเรียนจึงปลอดภัยกว่าจีนถึง 40 เท่าผู้นําจีนรู้ว่าไม่ว่าเด็กจะอยู่ในรถโรงเรียนคันไหน พวกเขาจะไม่มีวันเป็นประธานาธิบดีของจีนเพราะลูกของผู้นำไม่ต้องนั่งรถโรงเรียน รถโรงเรียนราคาไม่กี่หมื่นหยวน บรรทุกนักเรียนได้มากกว่า 60 คน รถประจำทางราคาเป็นหลายแสนหยวน บรรทุกเจ้าหน้าที่ระดับผู้นำเพียงคนเดียว พวกเขาไม่ให้ความสำคัญกับการแพทย์ เพราะพวกเขามีห้องผู้ป่วยพิเศษสำหรับเจ้าหน้าที่ระดับสูง พวกเขาไม่ให้ความสำคัญกับการศึกษา เพราะลูกของพวกเขาไปเรียนต่างประเทศ พวกเขาไม่ให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของอาหาร เพราะพวกเขามีอาหารพิเศษ พวกเขาไม่ให้ความสำคัญกับการจราจรติดขัด เพราะการเดินทางของพวกเขามีรถตำรวจนำทาง พวกเขาไม่ให้ความสำคัญกับอนาคตของประเทศ เพราะภรรยาและลูกของพวกเขาได้ย้ายไปอเมริกาแล้ว พวกเขาให้ความสำคัญกับการรักษาความมั่นคง เพราะพวกเขากลัวจะสูญเสียสิ่งเหล่านี้! นี่คือผู้นำของเรา! สามารถซื้อเครื่องบินทั้งโลกได้ แต่ซื้อรถโรงเรียนสักคันหนึ่งไม่ได้ สามารถส่งดาวเทียมขึ้นอวกาศ แต่สร้างสะพานเล็ก ๆ ไม่ได้ สามารถจ่ายเงินให้ต่างประเทศเป็นร้อยล้าน แต่ไม่ยอมสร้างโรงเรียนเพิ่มอีกไม่กี่แห่ง ต่อปีสามารถใช้เรือบรรทุกเครื่องบินได้หลายสิบลำ แต่กลับบังคับให้ลูกบริจาคเงินค่าอาหารกลางวัน ตอนนี้แม้แต่เกาะเตียวหยู (Diaoyu) ก็ถูกหมูดันไปแล้ว รู้สึกว่าข้อความนี้เขียนดี โปรดช่วยแชร์ต่อ