หน้าไม่แต่งหน้า
อีกคืนหนึ่งที่ต้องอ่านหนังสือคนเดียว คืนหนึ่งในมหาวิทยาลัยคนเดียว ฉันยอมรับว่ามันทำให้ฉันบ้าคลั่ง เหมือนคุณปู่ในโรงอาหารเลย… คืนนี้ทำโจทย์มากมาย (ฉันยอมรับว่ามากจริงๆ) ฉันลังเลอยู่กลางมหาสมุทรของโจทย์ (สามารถจินตนาการความรู้สึกโดนบังคับนั้นได้) ฉันทำการบ้านของฉันเอง จะต้องติดขัดทำไม งั้นก็ขออย่าก๊อปงานฉัน ถ้าเรียนไม่ใจลอย จะยังถูกติไหม สมัยก่อนถูกลงโทษให้ลอกหนังสือ น่าอับอายนัก ไม่วาดพาราโบลามากเกินไป ไม่ต้องเกลี่ยน้ำลบคำผิดให้เรียบ ในวันที่ฝนตกหนักก็ยังเข้าเรียน อิจฉาผู้ใหญ่มีความสุขนัก ถ้าเรียนไม่ใจลอย จะยังถูกติไหม ความยากลำบากทางชีววิทยาและเคมีทั้งหมดถูกฝังในห้องเรียน ไม่ใช้กลเม็ดใดๆ ข้อสอบที่อลังการนั้น ให้ความรู้สึกหายนะ (ทำไมถึงรู้สึก?) ข้อสอบที่ฉีกไม่ขาดนั้น ตอนตอบคำถาม รู้สึกเหมือนเป็นภาพลวงตา หรือว่าข้อสอบที่เคยสอบแล้วจะไม่กลับมาอีก… ไม่ใช้กลเม็ดเล็กๆ ใดๆ ข้อสอบที่อลังการนั้น ให้ความรู้สึกหายนะ (ทำไมถึงรู้สึก) ข้อสอบที่ฉีกไม่ขาดนั้น~
ตอบกลับ (6)
อ๋า? ผู้ชายชั่วร้ายอย่างยูเอะโค! เลวร้ายกว่าฉันอีก เขาเป็นอันดับหนึ่ง คุณเป็นอันดับสอง ก๊ากๆ… ดีใช้ได้นะ
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —