ขอรบกวนเวลาคุณห้านาที กรุณาอ่านให้จบ บางทีคุณอาจจะมีสิ่งที่ค้นพบ

มีคนเดินอยู่คนหนึ่งแขวนกาน้ำชาบนไม้คาน กาน้ำชาก็ล่วงลงพื้นแตกเป็นชิ้น ๆ แต่เขาก็ไม่หันไปมองและเดินต่อไปข้างหน้า คนอื่นเห็นจึงรีบตะโกนว่า “เฮ้ กาน้ำชาแตกแล้ว!” เขาตอบอย่างใจเย็นว่า “ฉันรู้แล้ว ถ้ามันแตกไปแล้ว การหันกลับไปมองก็ไม่มีประโยชน์”

พูดได้ดีจริง ๆ — สิ่งที่เสียไปก็อย่าหันกลับไป!

บางสิ่งที่เสียไปเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อถึงวันที่น้ำแข็งปกคลุมและหิมะโปรยปราย ดอกไม้ทั้งหลายก็ไม่ปรากฏ และนกนางแอ่นก็ไม่บินลอดป่าอีก;

คนเมื่อถึงวัยสี่สิบก็ขาดความฝันในวัยเยาว์ไปบ้าง,
ความโรแมนติกของวัยหนุ่มสาว เมื่อไม่อาจต้านทานได้ ก็ปล่อยให้มันดำเนินไปตามธรรมชาติ ทำให้ชีวิตกลายเป็นคนใจเปิด กว้าง และสงบสุข

อย่างไรก็ตาม ในชีวิตจริงไม่ได้มีทุกคนที่สามารถเผชิญกับการสูญเสียอย่างมีเหตุผล

มีพระเณรตัวเล็กยืนอยู่บนหน้าผามองดวงอาทิตย์ตก พร้อมน้ำตาไหลเต็มหน้า พระเณรผู้สูงอายุเดินผ่านมาและถามว่าเพราะอะไรถึงร้องไห้ พระเณรตัวเล็กตอบว่า “พระอาทิตย์ตกงดงามเพียงใด ทำไมไม่สามารถเก็บไว้ได้?” พระเณรผู้สูงอายุว่า: “เด็กโง่ รู้ว่าเก็บไม่ได้แล้วทำไมต้องพยายาม!” สิ่งที่เสียไปก็มีเหตุผลของมัน สิ่งที่ควรจะสูญเสีย ก็แม้จะเก็บก็เก็บไม่ได้

ความจริงแล้ว สิ่งที่สูญเสียไปไม่ได้เป็นเรื่องที่ไม่ดีทั้งหมด

บางครั้ง การสูญเสียเองก็เป็นอีกหนึ่งรูปแบบของการได้มา

เมื่อเมล็ดพันธุ์ตาย หน่อใหม่ก็จะงอกออกมา ดอกไม้ร่วงลง ผลไม้ก็จะแขวนเต็มกิ่ง

บางครั้งการสูญเสียจะเตือนให้เราเปิดประตูสู่ความสำเร็จอีกบาน

สูญเสียแล้วก็อย่าหันกลับไป เดินไปข้างหน้า มองไปข้างหน้า ข้างหน้ามีทิวทัศน์และบทเพลงอีกมากมาย!

หนึ่ง, ถูกนาฬิกาปลุกในเช้า แสดงว่ายังมีชีวิต
สอง, ต้องลุกออกจากที่นอนไปทำงาน แสดงว่ายังไม่ตกงาน
สาม, ได้รับข้อความบ้าง หรือนัดกินข้าวรวมตัว แสดงว่ายังมีเพื่อนคิดถึงเรา
สี่, ฟังคำคนอื่นแล้วบางครั้งเจ็บหู แสดงว่ายังมีคนสนใจเรา
ห้า, เสื้อผ้าแน่นขึ้น แสดงว่ากินยังมีสารอาหารพอ
หก, อยากไปต่างประเทศดูบ้าง แสดงว่ายังมีความปรารถนาในชีวิต
เจ็ด, อยากพักแต่ไม่ได้อนุมัติ แสดงว่ายังมีตำแหน่งที่เราไม่สามารถละทิ้งได้
แปด, อ่านข้อความนี้แล้วยังยิ้มออกมา แสดงว่าเรามีความสุข

กลัวเหงา จึงหมั่นเปิด QQ ทั้งวัน แต่ไม่รู้จะคุยกับใคร

เข้าสู่พื้นที่ของตัวเอง ดูว่ามีอะไรใหม่ ๆ ดูอารมณ์ของคนอื่นทุกวัน

เปิดดูผู้เยี่ยมชมล่าสุด ดูว่ามีคนจำนวนเท่าไหร่ที่ยังสนใจเรา บางครั้งก็หวังว่ามีคนสักคนมาดูในพื้นที่ของฉันอยากมีคนสักคนเฝ้ามองฉัน ฉันกลัวถูกลืม ดังนั้นจึงมักอัปเดตอารมณ์อยู่เสมอ…
หลายครั้ง ไม่อยากพูดคุย ไม่อยากถูกรบกวน เมื่อมีคนส่งข้อความถามว่า “อยู่ไหม” ฉันเลือกที่จะเงียบ
หลายครั้ง แค่อยากอยู่คนเดียว เงียบๆ แค่อยากอยู่คนเดียว เงียบๆ ไม่อยากคิดเรื่องที่น่ารำคาญ ให้ใจว่างเปล่า
ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ รักความเหงา รู้สึกว่าข้างในหัวใจขาดอะไรบางอย่าง แล้วฉันก็น้อยครั้งที่จะพูด โอบมองชีวิตรอบตัวเงียบๆ
ไม่อยากถูกรบกวนจากความวุ่นวาย ดังนั้นจึงเลือกหลีกเลี่ยง แม้ว่าปากจะพูดตลอดว่ามันน่าเบื่อ แต่จะไม่ให้คนอื่นรู้ถึงความทุกข์ใจ
ทุกวัน เปิดเพลงไม่กี่เพลงซ้ำไปซ้ำมา เปิดสมุดโทรศัพท์ จดจ่ออยู่ที่หมายเลขของใครบางคน
เมื่อค่ำคืนมาถึง แต่ตัวเองกลับไม่ง่วง จับมือถือ อย่างเคยเปิด QQ ดูคนออนไลน์น้อยคน จากนั้นก็เริ่มเปิดแต่ละกลุ่มซ้ำๆ ไม่มีความหมายอื่น แค่อยากดูเฉยๆ
ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ เริ่มชินกับการอยู่ในสถานะซ่อนตัว จากนั้น มองที่โปรไฟล์ของคนอื่น ปิด... เปิด
มองความวุ่นวายในกลุ่ม แต่ตัวเองไม่เคยพูดอะไร ค่อยๆ โปรไฟล์ที่กระพริบเริ่มลดลง
ค่อยๆ เริ่มเข้าใจ ชีวิตของตัวเอง ต้องอยู่กับตัวเองเหงาแล้ว เดียวดายแล้ว
หัวใจก็ต้องออกเดินทางคนเดียว
เหนื่อยแล้ว เจ็บแล้ว
แต่ก็ยังต้องเดินต่อไป
อยากยอมแพ้เหลือเกิน อยากห่างไกลเหลือเกิน
ก็แค่เงียบ ๆ มองอยู่เท่านั้นพอ
ทำไมฉันไม่ใช่สายลม พัดผ่านมาแล้วก็พอ
ทำไมฉันไม่ใช่สายฝน ฝนตกแล้วก็มีฟ้าใส
ทำไมฉันไม่ใช่อากาศ อย่างน้อยก็จะมีคนต้องการ…
ความจริง มันจริงเกินไป
ความจริงของฉันหมดกำลังที่จะหวังอะไร
ความจริงของฉันขอแค่พอเพียงก็พอ
ความจริงของฉันมีชีวิตอยู่เพียงเพื่อมีชีวิตต่อไป
ชีวิต ชีวิตก็คือ เกิดมา ใช้ชีวิตต่อไป เพียงเท่านั้น
ล้มลงแล้วไง ลุกขึ้นแล้วเดินต่อ
ร้องไห้แล้วไง เช็ดน้ำตาแล้วชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป
บาดเจ็บแล้วไง ฝืนความเจ็บปวดแล้วก็ต้องยิ้มเผชิญมัน
เหนื่อยแล้วไง ไม่มีแรงแบกรับแล้วไง ไม่มีใครมาแบ่งเบาให้...
เบื้องหลังความเข้มแข็ง ใครเข้าใจบ้าง…
ฉันเหนื่อยแล้ว เหนื่อยจริง ๆ แค่อยากสงบเงียบ
เมื่อถึงที่สุดแล้วจริง ๆ อยากยอมแพ้แบบนี้…
ยอมแพ้ตัวเอง ยอมแพ้โลกนี้
จะกลายเป็นสายลม หรือหยดน้ำก็ช่าง
แต่
ยังมีความผูกพันมากเกินไป
ยังมีความไม่ยอมแพ้มากเกินไป
ยังมีความทำอะไรไม่ได้มากเกินไป...
ชีวิตยังดำเนินต่อไป
ชีวิตยังคงสืบเนื่อง
อนาคตยังคงโบกมือเรียกฉัน...
สู้ ๆ!
เส้นทางก็ต้องเดินต่อไป! สร้างอนาคตของตัวเอง ไม่มีใครช่วยคุณเดิน ช่วยแนะนำ หรือวางกลยุทธ์เอง ทางของตัวเองคุณเลือกเอง กล้าหาญเผชิญ แล้วเดินจนจบชีวิตนี้!