บานชุนต้องไปธุระ ก่อนจะออกเดินทาง รู่เยียนก็สั่งบานชุนให้ส่งข้อความทุกคืนให้เธอ
คืนนั้น รู่เยียนก็ได้รับข้อความจากบานชุนจริง ๆ : “คุณนอนเถอะ”
รือเยียนตอบกลับว่า: “ถ้อยคำไม่ค่อยมีชีวิตชีวา ลองเปลี่ยนคำพูดดูได้ไหม?”
คืนต่อมา ข้อความก็มาตรงเวลา ยังคงมีแค่สามคำ: “ฉันนอนแล้ว” รู่เยียนทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ รีบโทรหาบานชุนทันที และกระตุ้นให้เขาพูดว่า: “คุณไม่ลองโรแมนติกมากกว่านี้หน่อยเหรอ หรือไม่สามารถขุดเรื่องราวที่เราสองคนมีร่วมกันได้บ้าง?”
บานชุนตอบตกลงอย่างออดอ้อน
คืนที่สาม ข้อความสุดท้ายก็มา รู่เยียนรีบหยิบโทรศัพท์มาดู ครั้งนี้ก็มีสิ่งที่ "ร่วมกัน": “เรานอนกันเถอะ”
วันหนึ่ง ขณะที่บานชุนจมอยู่กับการอ่านหนังสือพิมพ์ รู่เยียนก็พูดขึ้นว่า “ที่รัก คุณควรไปทำแว่นแล้วนะ”
บานชุนคิดว่าทุกวันจ้องแต่คอมพิวเตอร์และทีวี ตาของเขาจริง ๆ ก็เริ่มมีสายตาสั้น ดูเหมือนว่ารู่เยียนจะเอาใจใส่เขามากขึ้นทุกที คิดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกอบอุ่นใจทันที
บานชุนพูดว่า: “เตรียมที่จะไปร้านแว่นเพื่อตรวจสายตาเมื่อมีเวลาว่างพรุ่งนี้”
รือเยียน: “ไม่ต้องรอหรอก เดี๋ยวนี้ก็สามารถตรวจสายตาของคุณได้” พูดจบก็ชี้ไปที่มุมประตูและถามว่า: “คุณเห็นอะไรบ้าง?”
บานชุนตอบ: “ถุงพลาสติกใบหนึ่ง”
“สีอะไร?”
“สีแดง”
“ใช้ทำอะไร?”
“ใช้ใส่ขยะ”
“ว่างหรือเต็ม?”
“เต็ม”
“สายตาดีมากนะ แต่ทำไมทุกครั้งที่คุณออกไป ผ่านถุงขยะใบนี้ที่เต็มแน่นอยู่ กลับมองไม่เห็น ฉันยังคิดว่าคุณสายตาสั้นอยู่เลย!”
