ความสับสนที่มิบังรับเพียงกำมือเดียว จากนี้บ่มเพาะความคิดชั่ว กระจายภัยพิบัติไปทั่วฟากฟ้า นำความหายนะมาสู่สรรพสัตว์ ——《คำกล่าวศักดิ์สิทธิ์แห่งมังกร บทที่ 7 ข้อที่ 12》

คน ย่อมเหงา นี่ไม่ใช่ความเศร้าของเลือด หรือจะพูดว่า ทุกคนมีความเศร้าของเลือด \หมิงเฟยเคยพูดว่า โลกมันใหญ่ มันกว้างไกล แต่คนเรากลับเหงา มีแค่แสงนั้น ที่ข้ามความว่างเปล่าอันไม่มีที่สิ้นสุด ทะลุข้อจำกัดอันเป็นอมตะ ใช้เวลาหลายพันล้านปี ผ่านโลก มอบความอบอุ่นเล็กน้อย แสงสว่างเล็กน้อยให้กับมนุษย์ \เมื่อหมิงเฟยพูดคำเหล่านี้ เขามองตัวเองเป็นมนุษย์ มังกรคือแสง ณ ตอนนั้น เขาเป็นความเหงาที่ถูกมังกรไล่ล่า แต่เขาไม่ใช่มนุษย์ที่ถูกไล่ล่า ไม่ใช่ความเหงาที่ถูกไล่ล่า \เขาคือแสง เขาคือมังกร \โลกมันใหญ่ มันว่างเปล่า แต่มีเขาเพียงคนเดียว ไม่มีใครคุยกับเขา ไม่มีใคร \ฉันไม่รู้ว่า ทำไมเขาถึงฆ่าเซ่ะ แต่ฉันรู้ว่า ทำไมเขาถึงสร้างเซ่ะ ก็เพียงเพื่อหลีกหนีชะตากรรมแห่งความเหงา เหมือนเด็กคนหนึ่ง แค่ต้องการหาเพื่อนเล่น \แต่พลังของแสงมันมหาศาล ในขณะที่มนุษย์อ่อนแอเกินไป \เขาใช้เวลานับไม่ถ้วน ไล่หาคำตอบ ไล่หาชะตากรรม พยายามจ้องมองธรรมชาติของชะตากรรมอันน่าสลดนี้ \เขาไล่ล่าความเหงา แต่สุดท้ายพบว่า การมีอยู่ของเขาเองก็คือความเหงา \ดังนั้นเขาจึงไม่หยุดอยู่ อาจมีสิ่งที่ทำให้เขาหลงเสน่ห์ แต่เขาไม่หยุด ใช้เวลาเพียงเศษหนึ่งวินาทีส่องสว่างให้มนุษย์ จากนั้นก็จากไป ช่วงเวลานั้นไม่คิดเป็นเศษหนึ่งในพันล้านของชีวิตเขา ผู้คนพยายามรั้งไว้ คนเกลียด คนเศร้าใจถึงที่สุด ประชาชนชื่นชม ทุกสิ่งทุกอย่างไม่เกี่ยวกับเขา \ใจเขาเย็นเยียบเหมือนน้ำแข็ง ไม่เคยหันกลับ \เท้าเขาก้าวบนแสง มุ่งสู่ความมืด \สละความอ่อนโยนสุดท้าย ตั้งแต่นั้นแข็งเหมือนเหล็ก \เขาคือเด็กของโลก เด็กที่ไม่ได้รับความรัก เด็กที่ดื้อรั้น แม้เหงา ก็เงียบรับมันเพียงลำพัง กลืนซ้ำหลายครั้ง บางครั้งเสแสร้งโง่ บางครั้งทำตัวบ้า เมื่อไม่มีใครเห็น ก็มองดาวพูดคนเดียว จากนั้นขดตัวอยู่ในความมืด พูดเรื่องโกหกไม่รู้เรื่อง หลอกตัวเองว่าความเหงาไม่สำคัญ แค่ชินก็พอ ให้กำลังใจตัวเองว่าพรุ่งนี้จะดีขึ้น \แม้จะเป็นจักรพรรดิ แม้สูงสุด เขาก็ยังหนีความเหงาไม่พ้น \นี่คือข้อจำกัดที่โลกมอบให้ เพราะเขาคือเด็กที่ไม่ได้รับความรัก \เขาคือแสง เขาคือมังกร เขาคือความเหงา \เขาคือจักรพรรดิมังกร — หลู่หมิงเฟย — นิเดอฮ็อก \ชื่อคือความเหงา ความหมายคือความสิ้นหวัง