เจ้าแมวกลางคืนมาแล้ว

ฮูโต่วมองสถานการณ์นี้แล้วขมวดคิ้วในใจ คิดว่าไม่สามารถปล่อยให้เขาทำต่อไปได้ จึงใช้พลังเรียก เซอร์เบรอส สุนัขสามหัวออกมา\ เวเลอร์สลานามองสถานการณ์นี้แต่ไม่ได้ตื่นตระหนก และเปลี่ยนถ้อยคำเวทย์: ข้าคือผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุด มีชัยชนะมากที่สุด เมื่อเจ้าต้องเผชิญภัยพิบัติ เพียงแค่ร่ายเวทย์ที่ขอมอบให้เจ้าก็พอ แม่มดเอ๋ย เด็กหนุ่มเอ๋ย จงรับการคุ้มครองของข้าเถิด!\ “นี่มันอะไร?” ฮูโต่วถามด้วยความประหลาดใจ เพราะฮูโต่วรู้สึกว่าร่างกายของเขามีแรงกระตุ้นอยากคุกเข่าเพียงชั่วครู่ แต่ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในตอนนั้นเอริกากำลังต่อสู้ด้วยความยากลำบาก มองเห็นภาพนี้ ฮูโต่วจึงนึกถึงสถานการณ์คล้ายกันในสมองและคิดว่าไม่ดี นี่คือพลังของเทพเวเลอร์สลานาในร่างของ "วีรบุรุษ"! เป็นพลังที่สามารถปกป้องมนุษย์ได้ แต่คนที่ได้รับการปกป้องจะกลายเป็นผู้รับใช้\ และเมื่อเห็นเอริกาที่อยู่ในสภาพนี้ ฮูโต่วคิดว่าต้องจบการต่อสู้ครั้งนี้ให้เร็ว ไม่อย่างนั้นเอริกาจะได้รับบาดเจ็บ\ เขาตะโกนไปยังสุนัขสามหัวที่ปรากฏตัวว่า: “ไปขัดขวางเวเลอร์สลานา อย่าให้เขามีโอกาสใช้พลังของเทพ เรียกเทพอัคคีอีกครั้ง” เวเลอร์สลานามองสองมอนสเตอร์ที่ปรากฏรอบตัวเขาและรบกวนเขาอยู่ตลอดเวลา ดูเหมือนจะหงุดหงิดมาก สิ่งที่ยากที่สุดคือสุนัขสามหัวเซอร์เบรอส เพราะดาบทองไม่อาจตัดพลังเทพทั้งสองพร้อมกันได้ จึงต้องแปลงร่างเป็นลมแรงเพื่อหลบ\ ฮูโต่วมองเวเลอร์สลานาแปลงร่างเป็นลมแรงเพื่อหลบ รีบคว้าโอกาสใช้แผ่นหินพรอมิธีอัสและสามารถขโมยดาบทองของเวเลอร์สลานาได้สำเร็จ จากนั้นใช้ดาบทองโจมตีเวเลอร์สลานา ดาบทองแทงทะลุร่างของเขาพอดี เวเลอร์สลานามองดาบทองที่แทงทะลุร่างของตนและดูเหมือนประหลาดใจ แต่ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะกึกก้อง เขาพูดกับฮูโต่วว่า: “เจ้าช่างเป็นนักรบที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เพื่อเป็นของขวัญจากการพ่ายแพ้ต่อข้า เจ้าจงนำพลังของข้าไปแข็งแกร่งขึ้น ให้เก่งกว่าคนอื่นทุกคน” พูดจบ เวเลอร์สลานาก็หายตัวไป\ หลังจากเอาชนะเวเลอร์สลานา ฮูโต่วหันไปหาเอริกาที่อยู่ข้างๆ และพูดว่า: เราไปกันเถอะ การต่อสู้ที่นี่จบลงแล้ว ตอนนี้เราไปที่ที่อยู่ของลูคราซียาโซรา “อืม ราชาของข้า” เอริกาตอบด้วยรอยยิ้ม หลังจากพูดจบ ทั้งสองก็ไปยังที่อยู่ของลูคราซียาโซราด้วยกัน